...κατά φωνή και γαϊδαρος !

Μικρός -θυμάμαι-στο χωριό, δεν ήταν και λίγες οι φορές που η μάνα μου με αποκαλούσε <<είσαι γαϊδούρι>>. Και αυτό συνέβαινε πάντα μετά από κάποια μεγάλη ζαβολιά που είχα κάνει.

Όταν δε ψήλωσα συχνά άκουγα και την φράση: << έγινες κοτζάμ γαϊδαρος !>>

Και αυτό δεν συνέβαινε μόνον σε μένα αλλά και στα περισσότερα ΄΄φρόνιμα΄΄ παιδιά του χωριού. Γενικά, γαϊδούρια μας ανέβαζαν, γαϊδούρια μας κατέβαζαν!

Από την άλλη την έβλεπα να φροντίζει με ιδιαίτερη αγάπη και τον γάιδαρο που είχαμε στο σπίτι μας. Αυτή δε την αντίθεση, αυτό το οξύμωρο του πράγματος ποτέ δεν το κατάλαβα. Ή μάλλον καλύτερα, ποτέ δεν ασχολήθηκα να το κατανοήσω.

Αφορμή για αυτό το κείμενο αποτέλεσε η συνοδευτική αεροπορική φωτογραφία, όπου, με την βοήθεια ενός γαϊδαράκου ΄΄Σμηνίτη΄΄ ο Μηχανικός τους αεροπλάνου συντηρεί το αεροπλάνο του.

Λίγα λόγια λοιπόν για τον συμπαθέστατο γάιδαρο.

Πρόκειται για ζώο που φημίζεται για την παροιμιώδη υπομονή και καλοσύνη του. Αποτελεί δε σύμβολο ταπεινότητας.

Δεν είναι μπαμπέσης. Δεν θα σε κλοτσήσει ποτέ ύπουλα ή αναίτια. Αν σε φοβηθεί, θα απομακρυνθεί. Αν τον στριμώξεις, θα κλοτσήσει.

Δεν στηλώνει τα πόδια του από πείσμα. Είναι η ενστικτώδης αντίδρασή του στον φόβο. Άλλα ζώα το βάζουν στα πόδια, αυτός τα καρφώνει στη γη.

Ο γάιδαρος καλπάζει. Το ψέμα ότι δεν καλπάζει το διέδωσαν οι ευγενείς, αυτοί που καβαλούσαν μόνο άλογα, για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους κοινούς θνητούς. Οι κοινοί θνητοί είμαστε εμείς.

Ο γαϊδαρος δεν είναι μπάσταρδος.

Έχει μια τεράστια επικοινωνιακή γκάμα, δεν ξέρει απλά «να γκαρίζει».

Είναι το μόνο ζώο που μπορεί «να μιλάει» όταν εισπνέει αλλά και όταν εκπνέει.

Ο γάιδαρος έχει μαθησιακή ικανότητα εφάμιλλη του δελφινιού και του σκύλου. Θυμάται τις εμπειρίες του για πολύ καιρό και είναι βαθιά κοινωνικός. Θέλει παρέα και μπορεί να πάθει κατάθλιψη αν του τη στερήσεις (γι’ αυτό συνήθως οι άνθρωποι παίρνουν δύο γαϊδούρια μαζί για κατοικίδια).

Τα γαϊδούρια ζουν πολλές ώρες όρθια όπως και κοιμούνται όρθια.. Ζουν σε αγέλες στις οποίες αρχηγός είναι ένα θηλυκό ζώο και μέσα στην αγέλη όλα έχουν τον «κολλητό» τους.

Και κάτι τελευταίο.

Όταν το καλοκαίρι του 1974 οι Ελληνοκύπριοι εγκατέλειπαν τα σπίτια και τη γη τους ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκαν να κάνουν ήταν να απελευθερώσουν τα ζώα τους, μεταξύ των οποίων και αρκετά γαϊδούρια. Τα γαϊδούρια με τα χρόνια απομακρύνθηκαν από τις κατοικημένες περιοχές και τα χωριά και δημιούργησαν μια ελεύθερη αποικία στα ακατοίκητα εδάφη της επαρχίας Καρπασίας, απ’ όπου και πήραν το όνομα με τα οποία έχουν γίνει γνωστά. Πρόκειται για τα «ορφανά» της Καρπασίας, που, από μια χούφτα εγκαταλειμμένα γαϊδούρια που ήταν το 1974, σήμερα ο αριθμός τους πλέον έχει φτάσει τις 2.000 και αποτελούν μια ιδιαίτερη ατραξιόν καθώς διαφημίζονται πλέον σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς

Στην Ελλάδα υπήρχαν 508.000 γαϊδούρια το 1950, 95.000 το 1995 και λιγότερα από 16.000 το 2008.

Μετά τα παραπάνω μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε ποιον θα αποκαλέσετε <<είσαι γάιδαρος>>. Και προς Θεού, όχι τους πολιτικούς! Θα τους παινέψετε.

Θανάσης Μαλέτσικας, 27 Μαΐου 2023

Όλες οι αντιδράσεις:

200Dimitri Katelouzos, Serafim Doulias και 198 ακόμη