Τα π ρ ο ξ ε ν ι ά της Αλεξάνδρας!

Πάρα πολύ παλιά, κάποιος απ΄ το χωριό μου παντρεύτηκε με προξενιό μία κοπέλα από ένα άλλο χωριό μακριά πέρα από το βουνό, μισή μέρα με τα άλογα. Τίποτα το παράξενο στην ιστορία αν! Αν δεν υπήρχε η παρακάτω μικρολεπτομέρεια. Όταν λοιπόν πήγε να δει την κοπέλα συνοδευόμενος από τον πατέρα του και τον προξενευτή, θαμπώθηκε τόσο από την ομορφιά και τις καμπύλες της και δεν ζήτησε ούτε καν προίκα. Και αναφέρω τις «καμπύλες» της γυναίκας διότι αυτές αποτελούσαν, αν όχι το κύριο σίγουρα το ουσιαστικό κριτήριο για κάποιο προξενιό. Δεν ήταν και λίγες οι φορές τότε, που οι γαμπροί πέραν των άλλων έψαχναν και για χέρια που θα τους βοηθούσαν στα χωράφια. Και οι νταβραντισμένες (δραστήριες-δυνατές) γυναίκες ήταν περιζήτητες.

Μετά από τρεις μήνες (μέχρι τότε ο γαμπρός δεν είχε ξαναδεί την μέλλουσα γυναίκα του), όταν έφτασε η Άνοιξη και πήγαν από το χωριό μου για να γίνει ο γάμος, στην εκκλησία τον γαμπρό του παρουσιάσανε μία άλλη κοπέλα ντυμένη νύφη η οποία ήταν ξερακιανή, κοντή και πάμφτωχη. Πήγε να γίνει φασαρία μέσα στην εκκλησία από το σόϊ του γαμπρού, αλλά, πέντε-έξι μουστακαλήδες από το σόϊ της νύφης έβγαλαν τα κουμπούρια και τους είπαν: «...ή παίρνετε αυτή που σας δίνουμε, ή σας θάβουμε εδώ που είστε. Παππά εύκαιρο έχουμε!». Τι να κάνουνε οι συγχωριανοί μου, χεσμένοι απ΄ τον φόβο τους δέχτηκαν και έγιναν τα στέφανα. Μάλιστα χορέψανε και έξω από την εκκλησία, μετά πήραν την νύφη ανεβασμένη στο άσπρο άλογο, τα προικιά της στα μουλάρια, και την φέρανε στο χωριό μου. Τελικά, με τα χρόνια, αυτός ο γάμος αποδείχθηκε πάρα πολύ ευλογημένος, γιατί πέρα από τους συγχωριανούς μου, ως φαίνεται και οι ίδιοι οι Άγιοι φοβήθηκαν τα κουμπούρια και τον ευλόγησαν και αυτοί. Η νύφη αποδείχτηκε πάρα πολύ άξια γυναίκα, τόσο που ακόμα την μολογούνε για την προκοπή της. Ο δε γαμπρός δεν έκανε βήμα χωρίς να συμβουλευτεί την γυναίκα του. Έκαναν παιδιά, μεγάλωσαν εγγόνια, είδαν δισέγγονα, εκ των οποίων με το ένα (τον Κώστα) τα λέμε συχνά πίνοντας καφέ.

Πολύ αργότερα από τον γάμο αυτόν, μαθεύτηκε ότι στο συγκεκριμένο χωριό αποτελούσε κοινό μυστικό στα προξενιά να εμφανίζεται ως ‘’μέλλουσα νύφη’’ η όμορφη και νταβραντισμένη κοπέλα, η οποία σημειωτέο ήταν ήδη και παντρεμένη, και στην εκκλησία να εμφανίζεται άλλη.

Και κάπως έτσι, αυτό το χωριό, αυτή η μικρή κοινωνία, με την συμβολή της περιβόητης και καπάτσας Αλεξάνδρας (η οποία επιβεβαιωμένα πάντρεψε έξι κοπέλες, κάποιοι ισχυρίζονται παραπάνω και κοπέλες από άλλα χωριά), αντιμετώπισε το μεγάλο πρόβλημα της αποκατάστασης των ΄΄αζήτητων΄΄ κορασίδων.

Πάντως, με ή χωρίς κουμπούρια, με σημερινούς όρους, το όλο Project θεωρείται αξιοθαύμαστο.

Δεν νομίζετε!

Θανάσης Μαλέτσικας, 27 Σεπτεμβρίου 2023.

Υ.Γ. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε από το Kefalonia Press.

 

Σ υ ν τ ρ ό φ ι μ ο ι !

Καρατσεκαρισμένο πλέον, απλά την ευκαιρία περίμενα να σας το πω και ο ίδιος! Ανήκω στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που έχουν ελαττωματικό χαρακτήρα. Μου το έχουν δείξει συγγενείς και γνωστοί, μου το είπαν κατάφατσα και οι φίλοι μου.

Το εξέχον -μεταξύ των άλλων- ελάττωμά μου είναι ότι ανοίγω το στόμα μου και εκφράζομαι χωρίς φίλτρα, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις των γύρω. Πέτυχα να έχω κερδίσει πολλούς εχθρούς. Δεν το λες και λίγο πράγμα αυτό στις μέρες μας! Μάλιστα, είναι τόσο πολλοί αυτοί που αναγκάστηκα να τοποθετήσω και enemymeter για την πάρτη τους. Η ανισορροπία μου δε έχει φτάσει σε σημείο, που όταν βλέπω την ένδειξη αυτού να ανεβαίνει, το εκλαμβάνω ως επιβεβαίωση ότι είμαι στην σωστή πορεία, που εγώ ο ίδιος χάραξε και όχι κάποιος άλλος για μένα.

«Απέραντο φρενοκομείο» χαρακτήρισε κάποτε την χώρα μας, ο αχαριστότερος ίσως όλων των εποχών κάτοικος αυτού του οικοπέδου. Και εδώ, για να είμαι ειλικρινής, είχε απόλυτο δίκιο ο τύπος. Σοφή τότε η διαπίστωσή του. Και από χθες το βράδυ, πάνσοφη!

Ως τρόφιμος λοιπόν αυτού του «απέραντου φρενοκομείου», όπως εξάλλου συμβαίνει σε όλα τα ιδρύματα αυτού του είδους, σας λέω ότι όλοι εμείς οι τρόφιμοι δεν πάσχουμε από την ίδια ψυχασθένεια και αυτός είναι ο λόγος που μας χωρίζουν σε Πτέρυγες. Οι βαριά ασθενείς ξεχωριστά από τους ελαφρά ασθενείς, και οι πάρα πολύ βαριά ασθενείς δεμένοι και κλειδωμένοι στην Γ΄ Πτέρυγα που λέω και εγώ. Σε αυτή λοιπόν την Γ΄ Πτέρυγα είμαι τρόφιμος. Εκεί παρέα με τους Βασιλόφρονες και τους Εθνικόφρονες. Γιατί μην ξεχνάμε, έθνος σημαίνει Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια, και τίποτα άλλο! Στις άλλες δε Πτέρυγες Α΄ και Β΄, τρόφιμοι είναι κάτι συντηρητικοί προοδευτικοί, κάτι ψευτοδημοκράτες δημοκράτες, κάτι πατριώτες πατριδοκάπηλοι, κάτι θρησκευόμενοι άθεοι, κάτι άθεοι που σταυροκοπιούνται, κάτι ευρωπαϊστές ευρωσκεπτικιστές, κάτι έμποροι του έθνους και πολλοί άλλοι ψυχασθενείς. Μόλις χθες δε φέρανε και κάποιους πρωταθλητές στο άθλημα ΄΄της παλινδρομικής κίνησης ισχύος επί καθέτου αξόνος, βαίνουσα συνεχώς αυξανόμενης εντάσεως και εκπέμπουσα υδάτινα βλήματα επί φανταστικού στόχου΄΄, που οι άνθρωποι το πήγαν στα σύννεφα. Απ΄ όλα έχει ο μπαξές! Κοινό δε σημείο, και αδιαμφισβήτητο, είναι ότι όλοι είμαστε πλέον Σ υ ν τ ρ ό φ ι μ ο ι ! Και πολύ χαίρομαι γι΄ αυτό! Συντρόφιμοι με τρελόχαρτο!

Αλήθεια, εσείς εκεί έξω πως περνάτε;

Θανάσης Μαλέτσικας, 25 Σεπτεμβρίου 2023.

 

«Κάποια πράγματα μπαίνουν στην ζωή μας για να μείνουν για πάντα!»

Και στην δική μου ζωή, από τότε που συλλάβισα την λέξη «θέλω», ένα από αυτά τα λίγα πράγματα, το σπουδαιότερο, ήταν το αεροπλάνο. Και επειδή ο πατέρας μου ήταν φτωχός για να με αγοράσει αληθινό αεροπλάνο, περιορίστηκα στα μικρά αεροπλανάκια που συχνά μου αγόραζε, μέχρι ότου μεγαλώσω και γίνω υπηρέτης των αεροπλάνων άλλων.

Αν ο ορισμός του «πράγματος» είναι κάθε αντικείμενο, κάθε τι που μπορούμε να το αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, τότε Ναι, το αεροπλάνο το έζησα και με τις πέντε αισθήσεις, και όχι μόνον. Ναι, όταν είσαι δίπλα ή πάνω σε ένα αεροπλάνο, το περιβάλλον είναι τέτοιο που πολλές φορές, ανεξήγητα, ακουμπάς και την έκτη αίσθηση. Την διαίσθηση!

Το αεροπλάνο λοιπόν, αυτή η περίπλοκη πετομηχανή, με τις μορφές αυτές του Κουρσάρου και του Γκούφη, μου πρόσφερε την ευκαιρία να ζήσω μία από τις εκφάνσεις της Αεροπορικής Ιδέας, αυτή της ασπίδας της χώρας μου, σε όλο της το μεγαλείο. Πρόκειται για τους δύο τύπους αεροπλάνων της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Το Α-7Η και το ΗU-16Β. Οι κατά κόσμον, ο Κουρσάρος και ο Γκούφης.

Τους έβλεπα κάθε πρωί. Μύριζα εκείνη την μοναδική, απροσδιόριστη και πολύ οικεία πολεμική οσμή τους. Μέσα από τον θόρυβο του κινητήρα τους έπρεπε να ακούω και να διακρίνω ακόμα-ακόμα και τον παραμικρό τυχόν ασυνήθιστο θόρυβο. Χάιδευα -επικουρικά της όρασής μου- κάθε τους επιφάνεια μη τυχόν και κάτι εξέχει. Και τέλος, γεύτηκα μαζί τους την πτήση ανεβαίνοντας σε χιλιάδες πόδια ύψος και φάσεις με τον ΄΄Κουρσάρο΄΄ σε δοκιμαστικές πτήσεις, και το τράνταγμα από τα κύματα της θάλασσας με τον ΄΄Γκούφη΄΄ ως Ιπτάμενος Μηχανικός του.

Άξιοι πολεμιστές και οι δυό τους. Ξεχωριστοί πολεμιστές. Μοναδικοί στο είδος τους. Από την μία, πραγματικό φόβητρο ο Κουρσάρος όταν κάτω από τα φτερά του είχε κρεμασμένες τις πολλές βόμβες του! Από την άλλη, αθώα φιγούρα ο Γκούφης, που μέσα του όμως έκρυβε διαβολικά συστήματα παρακολούθησης και επιτήρησης των θαλασσών μας! Και οι δυό τους, για τους ΄΄απέναντι΄΄ αποτελούσαν τον άγνωστο επικίνδυνο ΄΄Χ΄΄!

Και οι δύο τους υπήρξαν πολύ γενναιόδωροι προς την μετριότητά μου. Μαζί τους έζησα καταστάσεις ικανοποίησης, χαράς, ευτυχίας, αλλά και αγωνίας, απογοήτευσης, λύπης, θλίψης, και πόσα άλλα συναισθήματα! Το κυριότερο όμως που έμαθα κοντά τους όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο σεβασμός, αποτέλεσμα του αυστηρού ‘’Savoir Vivre’’ που από την πρώτη ημέρα της σχέση μας μου είχαν επιβάλει.

Χιλιάδες οι ώρες πτήσης και αμέτρητες οι ώρες φροντίδας των. Όμως, το θλιβερό στοιχείο στην ιστορία αυτών των δύο φίλων είναι ότι δέκα τρεις Κουρσάροι και ένας Γκούφης, μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά τους έπεσαν στο καθήκον τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό ήταν το μεγάλο τίμημα για αυτή την πλέον εκατοντάδα αεροπλάνων.

Σήμερα, ακούγοντας τον ήχο ενός αεροπλάνου ξέρω ότι κανένας από τους δύο δεν θα είναι εκεί ψηλά, γιατί και οι δυό τους πλέον αναπαύονται. Γυρίζω όμως το κεφάλι μου στον ουρανό και η σκέψη μου πάει σε αυτόν που το πετάει και σε αυτόν που το περιμένει. Αρρώστια; Ναι, ανίατη! Και πείστηκα γι΄ αυτό όταν πριν δύο χρόνια είδα τον τότε τον 90χρονο πατέρα μου, λίγες ημέρες πριν πεθάνει, να δακρύζει από χαρά βλέποντας το ελληνικό Spitfire- καθόσον Μηχανικός σε αυτά τα αεροπλάνα- να ξαναπετά στην χώρα μας.

Ποιος ξέρει, ίσως έχω και εγώ αυτή την τύχη να ξαναδώ έναν Κουρσάρο ή έναν Γκούφη ξανά στον Ελληνικό ουρανό!

Αγαπητοί Φίλοι, Κουρσάρε και Γκούφη

Τιμή μου που σας υπηρέτησα και Ευγνώμων για αυτά που μου προσφέρατε!

Θανάσης Μαλέτσικας, 22 Σεπτεμβρίου 2023