«Φτου και απ΄ την αρχή!»

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε πει αυτή την φράση στην ζωής μας. Και συνήθως την λέμε όταν χρειαστεί να επαναλάβουμε κάτι μετά από κάποιο λάθος μας. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, που ενώ δεν έχουμε κάνει λάθος αναγκαζόμαστε στην επανάληψη μιας βαρετής, κουραστικής και πολύ λίγες φορές ευχάριστη διαδικασίας. Μία από αυτές λοιπόν είναι και η «μετακόμιση».

Δεν ξέρω αν μετρήσατε, αλλά στην ζωή μας μετακομίζουμε αρκετές φορές. Αρχικά μετακομίζουμε στα δεκαοκτώ μας φεύγοντας για σπουδές. Μετά από πέντε-έξι χρόνια μετακομίζουμε στο πρώτο μας εργένικο σπίτι. Όταν παντρευτούμε μετακομίζουμε σε άλλο μεγαλύτερο σπίτι. Και ξανά μετακομίζουμε όταν αποκτήσουμε πλέον το δικό μας σπίτι. Και θα σκεφτεί κάποιος ότι ξεμπερδέψαμε με τις «μετακομίσεις». Αμ δε! Ενδιάμεσα αυτών, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που μετακομίζουν λόγω επαγγέλματος, άλλοι επειδή ο σπιτονοικοκύρης τους βγάζει από το σπίτι γιατί το έδωσε προίκα στο παιδί του, ενώ άλλοι -όπως καλή ώρα η αφεντιά μου- για να πάνε για να μείνουν στο χωριό τους. Και οι λόγοι μιας «μετακόμισης» συνεχίζονται: «Μετακομίζω γιατί χωρίζω» λέει ο …Αντύπας, «Τα μάζεψα τα πράγματα και φεύγω από το σπίτι για να ζήσω σαν σπουργίτι» πετάγεται ο …Διονυσίου, «Θα αλλάξω γειτονιά να μην θυμάμαι εσένα» …ο άλλος, «Θα τα κάψω τα ρημάδια τα λεφτά μου» …λέει ο.. (λάθος αυτό δεν πάει εδώ!), και οι περιπτώσεις δεν έχουν τελειωμό!

Όπως και να έχει όμως το πράγμα, η κάθε «μετακόμιση» και ανεξάρτητα ποια συναισθήματα αυτή περικλείει, σηματοδοτεί και μία νέα αρχή. Ένα νέο τεταρτημόριο του κύκλου της ζωής μας, με κοινά χαρακτηριστικά την ανακατωσούρα (φασαρία, κούραση, ζημιές κ.ά.), και το γεγονός ότι στις μετακομίσεις χάνεις και βρίσκεις πράγματα. Βρίσκεις μπροστά σου αυτά που έχασες κατά την προηγούμενη, και χάνεις αυτά που θα βρεις στην …επόμενη. Πάντως, όλες τους οι «μετακομίσεις» θεωρούνται ΄΄προτελευταίες΄΄, καθόσον, η ΄΄τελευταία΄΄ είναι η «μετακόμιση εις …Κύριον». Και κατά την οποία μάλιστα, όλοι οι άλλοι τρέχουν εκτός από εσένα, που είσαι κουστουμαρισμένος, ξαπλωμένος και δεν σου καίγεται …καρφί. Τελικά, έχει και τα καλά της η …΄΄τελευταία΄΄. Είναι βρε παιδί μου ξεκούραστη. Αλλά ας αργήσει όμως να 'ρθει!

Μετά από πενήντα χρόνια εσωτερικής μετανάστευσης, έφτασε η πολυπόθητη στιγμή της μετακόμισής μας στο πέτρινο σπίτι των προγόνων μου. Ή σωστότερα, στα απομεινάρια ενός αρχικά τριώροφου σπιτιού, κτισμένο πριν εκατόν είκοσι έξι χρόνια, το οποίο μετά το κάψιμο από τους Γερμανούς απέμειναν μόνον οι στάβλοι και οι αποθήκες του ισογείου, τα οποία κατόπιν αποτέλεσαν την …κατοικία.

Και τι δεν είδαν, και τι δεν άκουσαν αυτοί οι πέτρινοι τοίχοι του από τις τέσσερις γενιές ανθρώπων που έζησαν μέσα σε αυτό. Τόσες και τόσες γεννήσεις αλλά και πολλούς θανάτους. Ευπορία αλλά και πολύ φτώχια. Ατελέσφορα προξενιά αλλά και στεριωμένους γάμους. Μόνιμο σπιτικό για τις ΄΄κλεμμένες΄΄ γυναίκες των προγόνων μου (γιατί έτσι συνήθιζαν οι περισσότεροι αυτών να …παντρεύονταν), αλλά και φιλόξενο κατάλυμα για πολλούς περαστικούς.

«Μητέρα»! Η χιλιοειπωμένη λέξη που βγαίνει ακόμα μέσα από τους τοίχους του. Και πώς να μην είναι, όταν, «Μητέρα» φώναζαν ακόμα και τα παιδιά την μάνα τους, και οι νύφες με τους γαμπρούς την πεθερά, επιδεικνύοντας όλοι τους τον σεβασμό στον θρόνο της γυναίκας μέσα στο σπίτι, εκτός! Εκτός από τα πολλά εγγόνια που την φώναζαν …«γιαγιά».

Επιστροφή λοιπόν σε αυτούς τους αγαπημένους πέτρινους τοίχους που καμία σχέση δεν έχουν με τα …΄΄πέτρινα χρόνια΄΄.

Στην όλη λοιπόν διαδικασία μιας «μετακόμισης», μεγάλο πονοκεφάλιασμα για τον άνδρα -πέραν των άλλων- είναι και η βιβλιοθήκη. Όχι ως έπιπλο αλλά ως περιεχόμενο, καθότι, και εν προκειμένω, κάτι λευκά μεταλλικά dexion πεταμένα στο πεζοδρόμιο της οδού «Τζανακάκη» των Χανίων το ΄79 έλυσαν έκτοτε το θέμα της «Βιβλιοθήκης». «Αποθήκη» την αποκαλεί η ΄΄Διεύθυνση΄΄ του σπιτιού μας. Και δεν έχει και άδικο σε αυτό, διότι, όπως λέει και η ίδια, μία ΄΄καθώς πρέπει΄΄ βιβλιοθήκη έχει τα βιβλία της ταξινομημένα και κάθετα ώστε να φαίνονται οι τίτλοι, και όχι ανάκατα και τρακαδιασμένα σε σωρούς το ένα πάνω στο άλλο, που μόνο αν εισακουστούν οι «Παρακλήσεις» ελπίζεις να βρεις αυτό που θέλεις. Έχει πάνω της μόνον βιβλία και όχι κάθε λογής χαρτιά (παλιόχαρτα τα αποκαλεί), άλλα σε χαρτόκουτα για να μη τα τρώει η σκόνη και άλλα εκτεθειμένα για να τα τρώει. Μία ΄΄καθώς πρέπει΄΄ βιβλιοθήκη θα πρέπει να βολεύει όχι μόνον εσένα αλλά και τους άλλους. Να την βλέπεις και να χαίρεσαι και όχι να λυπάσαι. Και σταματώ εδώ γιατί ήδη εκτέθηκα αρκετά με αυτά, και κάποια άλλα που ακούω κοντά τέσσερις δεκαετίες έγγαμου βίου!

Άντε τώρα όλον αυτόν τον ΄΄αχταρμά΄΄ να τον τσουβαλιάσεις, ή, σωστότερα να τον χαρτοκουτιάσεις. Βέβαια, αν έχεις την εμπειρία από «μετακομίσεις», με μπόλικη ΄΄χλωρίνη΄΄ το πράγμα γίνεται ευκολάκι. Δηλαδή, αραδιάζεις δίπλα σου μπόλικα χαρτοκούτια της …KLINEX, τα οποία είναι πολλάκις δοκιμασμένα για την σκληρότητα και ανθεκτικότητα του χαρακτήρα τους, και αρχίζεις να χαρτοκουτιάζεις. Αλλά από πού; Από πάνω προς τα κάτω ή από κάτω προς τα πάνω; Από δεξιά προς τα αριστερά, ή από αριστερά προς τα δεξιά; Βέβαια, απ΄ όπου και να αρχίσεις για κάποια πράγματα το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, αλλά παρόλα αυτά πάντα σε απασχολεί η αρχή. Η κάθε αρχή γι΄ αυτό που πρόκειται να κάνεις. Ξεκινώ λοιπόν από κάτω προς τα πάνω, αδιαφορώντας για το «…μην μου έρθουν τα πάνω κάτω», καθόσον τα dexion ήταν καλά βιδωμένα στον τοίχο. Και από δεξιά προς τα αριστερά, ως «δεξιόχειρας» από την 13η εβδομάδα έμβρυο στην κοιλιά της μάνας μου. Ναι, από τότε επιλέγει το έμβρυο αν θα είναι «δεξιόχειρας» ή «αριστερόχειρας» την ζωή του. Αν θα ανήκει δηλαδή, στο 90% ή στο 10% αντίστοιχα, των ανθρώπων που κατηγοριοποιούνται ανάλογα του χεριού που χρησιμοποιούν με επι-δεξιότητα.

Είπα τα ποσοστά «90% και 10%» και συμπτωματικά (!) το μυαλό μου πήγε στην ΄΄κρυφή΄΄ «Συμφωνία της Χαρτοπετσέτας», η οποία προέβλεπε ότι η επιρροή της Δύσης στην χώρα μας θα είναι κατά 90%, και το υπόλοιπο 10% υπό την επιρροή της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Και όλα αυτά γραμμένα, άκουσον-άκουσον, σε μία «χαρτοπετσέτα»! Αλλά, και κάπως έτσι δεν μοιράζεται και σήμερα ο …κόσμος, και σκοτώνεται ο κοσμάκης! Αυτό μαζί και κάτι άλλα σημαντικά που είχαν προηγηθεί συνέβαλαν στο να γεμίσουν τα dexion κυρίως από βιβλία σχετικά την πολιτική ιστορία (και τα πρόσωπα αυτής) της χώρας μας, ειδικά του τελευταίου αιώνα. Και από αυτή (την ιστορία), αυτό που προκαλεί περισσότερο ενδιαφέρον δεν είναι οι ήρωές της αλλά τα καθάρματά της. Γιατί μην μου πείτε ότι δεν υπήρξαν διαχρονικά και καθάρματα, τα οποία ακόμα και σήμερα πολύ δύσκολα τα αναγνωρίζεις!

Εν πάση περιπτώσει, στο άψε-σβήσε λοιπόν, ήρωες και καθάρματα ανακατεμένοι στα …KLINEX, και ο Θεός ας βάλει το χέρι του να μας φυλάξει στο μέλλον από τα δεύτερα.

«Πρόσεξε μην σπάσεις αυτό», «πρόσεξε μην σπάσεις το άλλο», «αυτό θέλει πολύ προσοχή», «πως τα βάζεις έτσι βρε παιδί μου», είναι οι κλισέ φράσεις που ακούει ένας άνδρας από την γλυκιά φωνούλα της γυναίκα του κατά την προετοιμασία της μετακόμισης. Και ως ασθενές φύλο που είμαστε εμείς οι άνδρες (αποτελεί ψευδαίσθηση ότι είμαστε το ισχυρό), δεν μένει παρά να προσέχουμε πολύ, γιατί ο σκληρός δίσκος των γυναικών είναι απεριόριστος σε μνήμη. Την δε κατάλληλη γι΄ αυτές ώρα, δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να πατήσουν το «Enter», για να μας θυμίσουν τις κάθε λογής αθώες ΄΄ζημιές΄΄ που κάναμε. Ως αντιπερισπασμό φυσικά!

Ενώ, προσέξτε, αν αυτές σπάσουν κάτι, αμέσως την κάνουν ΄΄γαργάρα΄΄, και μην τυχόν τις πεις τίποτα γιατί την απάντηση την έχουν όλες μαγνητοφωνημένη: «Όλα από τα χέρια μου περνάνε, τι να σου κάνουν και αυτά τα έρημα»! Όλες, εκτός από την δικιά μου!

Και αφού τελείωσαν οι ώρες της επισταμένης ΄΄προσοχής΄΄, γυρισμό τώρα στην ώρα της χαλάρωσης, σκηνικό όμοιο με των Σαλονικιών, που δεν είναι παρά η ώρα του χαρτοκουτιάσματος των ΄΄παλιόχαρτων΄΄.

«Είναι ευκαιρία να τα ξεσκαρτάρεις», μου λέει η ΄΄Διευθύντρια΄΄, και φέρνει μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών για τα …άχρηστα.

Το κακό με τα ΄΄παλιόχαρτα΄΄ είναι ότι για κάποια ξεχασμένη αιτία έχεις πολλά. Το καλό είναι ότι δεν θυμάσαι τι έχεις. Και λέω το «καλό» διότι, όταν τα πιάσεις ένα-ένα στα χέρια σου αυτά με έναν περίεργο τρόπο σε ταξιδεύουν στο παρελθόν, και ενώ ήσουν έτοιμος να τα ρίξεις στην μαύρη σακούλα για πέταμα, αυτά ανεξήγητα πάνε από μόνα τους και στρογγυλοκάθονται πάλι στο χαρτόκουτο αναμένοντας την νέα «μετακόμιση». Και κάπως έτσι η μαύρη σακούλα στο τέλος έμεινε άδεια!

Γελώντας και οι δυό μας, μου λέει η ΄΄Διευθύντρια΄΄: «πάλι τα κατάφερες να μην τα ξεφορτωθείς».

«Σε αντιγράφω», της απαντώ.

«Δηλαδή» μου λέει!

«Να, αμπαλάροντας μαζί σου τα σερβίτσια μέτρησα καμιά εκατοστή πιάτα (άλλα ρηχά, άλλα βαθιά), τέσσερις-πέντε δωδεκάδες μαχαιροπήρουνα (κάποιες ακόμα στα κουτιά τους), όπως επίσης και κάθε λογής μπόλικα ποτήρια και άλλα γυάλινα και μεταλλικά μαραφέτια. Κάθισα λοιπόν και σκέφτηκα, ότι όλος αυτός ο εξοπλισμός φτάνει να τραπεζώσουμε κοντά στα πενήντα άτομα, όμως, οι καρέκλες που έχουμε είναι μόνον δέκα, και επιπλέον το σπίτι μας δεν τους χωράει. Όταν σου πρότεινα δε ότι θα πρέπει να τα ξεσκαρτάρουμε (γιατί ήξερα ότι θα μου την πεις αργότερα), και να κρατήσουμε μόνον τα απαραίτητα, εσύ μου είπες ότι την κατάλληλη στιγμή όλα αυτά χρειάζονται. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα ΄΄παλιόχαρτά΄΄ μου. Την κατάλληλη στιγμή λίγο-πολύ όλα αυτά χρειάζονται!»

«Πάλι μου την έφερες» …μου λέει!

«Εσύ με προκάλεσες» …της απαντώ!

«Φτου και απ΄ την αρχή» …λοιπόν!

«Ακριβώς, Φτου και απ΄ την αρχή, με την ελπίδα ότι αυτή μας η «μετακόμιση» θα είναι η τελευταία από τις πολλές ΄΄προτελευταίες΄΄!

Θανάσης Μαλέτσικας, 23 Νοεμβρίου 2023

Υ.Γ. Από την βυζαντινή εποχή ως τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα, οι μαθητές έγραφαν με κοντύλι, σε μια μικρή πλάκα φτιαγμένη από σχιστόλιθο. Όταν, λοιπόν, οι μαθητές έγραφαν την καλλιγραφία τους πάνω στην πλάκα, την έδιναν στο δάσκαλο για να την ελέγξει. Μετά τη διόρθωση, ο δάσκαλος ζητούσε από τους μαθητές να την ξαναγράψουν για εξάσκηση. Επειδή όμως πολλές φορές οι μαθητές δεν είχαν σφουγγάρι, έσβηναν την πλάκα με τα δάχτυλα, αφού προηγουμένως την έφτυναν. Από τότε επικράτησε η φράση: «Φτου κι απ’ την αρχή»

 

Τα π ρ ο ξ ε ν ι ά της Αλεξάνδρας!

Πάρα πολύ παλιά, κάποιος απ΄ το χωριό μου παντρεύτηκε με προξενιό μία κοπέλα από ένα άλλο χωριό μακριά πέρα από το βουνό, μισή μέρα με τα άλογα. Τίποτα το παράξενο στην ιστορία αν! Αν δεν υπήρχε η παρακάτω μικρολεπτομέρεια. Όταν λοιπόν πήγε να δει την κοπέλα συνοδευόμενος από τον πατέρα του και τον προξενευτή, θαμπώθηκε τόσο από την ομορφιά και τις καμπύλες της και δεν ζήτησε ούτε καν προίκα. Και αναφέρω τις «καμπύλες» της γυναίκας διότι αυτές αποτελούσαν, αν όχι το κύριο σίγουρα το ουσιαστικό κριτήριο για κάποιο προξενιό. Δεν ήταν και λίγες οι φορές τότε, που οι γαμπροί πέραν των άλλων έψαχναν και για χέρια που θα τους βοηθούσαν στα χωράφια. Και οι νταβραντισμένες (δραστήριες-δυνατές) γυναίκες ήταν περιζήτητες.

Μετά από τρεις μήνες (μέχρι τότε ο γαμπρός δεν είχε ξαναδεί την μέλλουσα γυναίκα του), όταν έφτασε η Άνοιξη και πήγαν από το χωριό μου για να γίνει ο γάμος, στην εκκλησία τον γαμπρό του παρουσιάσανε μία άλλη κοπέλα ντυμένη νύφη η οποία ήταν ξερακιανή, κοντή και πάμφτωχη. Πήγε να γίνει φασαρία μέσα στην εκκλησία από το σόϊ του γαμπρού, αλλά, πέντε-έξι μουστακαλήδες από το σόϊ της νύφης έβγαλαν τα κουμπούρια και τους είπαν: «...ή παίρνετε αυτή που σας δίνουμε, ή σας θάβουμε εδώ που είστε. Παππά εύκαιρο έχουμε!». Τι να κάνουνε οι συγχωριανοί μου, χεσμένοι απ΄ τον φόβο τους δέχτηκαν και έγιναν τα στέφανα. Μάλιστα χορέψανε και έξω από την εκκλησία, μετά πήραν την νύφη ανεβασμένη στο άσπρο άλογο, τα προικιά της στα μουλάρια, και την φέρανε στο χωριό μου. Τελικά, με τα χρόνια, αυτός ο γάμος αποδείχθηκε πάρα πολύ ευλογημένος, γιατί πέρα από τους συγχωριανούς μου, ως φαίνεται και οι ίδιοι οι Άγιοι φοβήθηκαν τα κουμπούρια και τον ευλόγησαν και αυτοί. Η νύφη αποδείχτηκε πάρα πολύ άξια γυναίκα, τόσο που ακόμα την μολογούνε για την προκοπή της. Ο δε γαμπρός δεν έκανε βήμα χωρίς να συμβουλευτεί την γυναίκα του. Έκαναν παιδιά, μεγάλωσαν εγγόνια, είδαν δισέγγονα, εκ των οποίων με το ένα (τον Κώστα) τα λέμε συχνά πίνοντας καφέ.

Πολύ αργότερα από τον γάμο αυτόν, μαθεύτηκε ότι στο συγκεκριμένο χωριό αποτελούσε κοινό μυστικό στα προξενιά να εμφανίζεται ως ‘’μέλλουσα νύφη’’ η όμορφη και νταβραντισμένη κοπέλα, η οποία σημειωτέο ήταν ήδη και παντρεμένη, και στην εκκλησία να εμφανίζεται άλλη.

Και κάπως έτσι, αυτό το χωριό, αυτή η μικρή κοινωνία, με την συμβολή της περιβόητης και καπάτσας Αλεξάνδρας (η οποία επιβεβαιωμένα πάντρεψε έξι κοπέλες, κάποιοι ισχυρίζονται παραπάνω και κοπέλες από άλλα χωριά), αντιμετώπισε το μεγάλο πρόβλημα της αποκατάστασης των ΄΄αζήτητων΄΄ κορασίδων.

Πάντως, με ή χωρίς κουμπούρια, με σημερινούς όρους, το όλο Project θεωρείται αξιοθαύμαστο.

Δεν νομίζετε!

Θανάσης Μαλέτσικας, 27 Σεπτεμβρίου 2023.

Υ.Γ. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε από το Kefalonia Press.

 

Σ υ ν τ ρ ό φ ι μ ο ι !

Καρατσεκαρισμένο πλέον, απλά την ευκαιρία περίμενα να σας το πω και ο ίδιος! Ανήκω στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που έχουν ελαττωματικό χαρακτήρα. Μου το έχουν δείξει συγγενείς και γνωστοί, μου το είπαν κατάφατσα και οι φίλοι μου.

Το εξέχον -μεταξύ των άλλων- ελάττωμά μου είναι ότι ανοίγω το στόμα μου και εκφράζομαι χωρίς φίλτρα, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις των γύρω. Πέτυχα να έχω κερδίσει πολλούς εχθρούς. Δεν το λες και λίγο πράγμα αυτό στις μέρες μας! Μάλιστα, είναι τόσο πολλοί αυτοί που αναγκάστηκα να τοποθετήσω και enemymeter για την πάρτη τους. Η ανισορροπία μου δε έχει φτάσει σε σημείο, που όταν βλέπω την ένδειξη αυτού να ανεβαίνει, το εκλαμβάνω ως επιβεβαίωση ότι είμαι στην σωστή πορεία, που εγώ ο ίδιος χάραξε και όχι κάποιος άλλος για μένα.

«Απέραντο φρενοκομείο» χαρακτήρισε κάποτε την χώρα μας, ο αχαριστότερος ίσως όλων των εποχών κάτοικος αυτού του οικοπέδου. Και εδώ, για να είμαι ειλικρινής, είχε απόλυτο δίκιο ο τύπος. Σοφή τότε η διαπίστωσή του. Και από χθες το βράδυ, πάνσοφη!

Ως τρόφιμος λοιπόν αυτού του «απέραντου φρενοκομείου», όπως εξάλλου συμβαίνει σε όλα τα ιδρύματα αυτού του είδους, σας λέω ότι όλοι εμείς οι τρόφιμοι δεν πάσχουμε από την ίδια ψυχασθένεια και αυτός είναι ο λόγος που μας χωρίζουν σε Πτέρυγες. Οι βαριά ασθενείς ξεχωριστά από τους ελαφρά ασθενείς, και οι πάρα πολύ βαριά ασθενείς δεμένοι και κλειδωμένοι στην Γ΄ Πτέρυγα που λέω και εγώ. Σε αυτή λοιπόν την Γ΄ Πτέρυγα είμαι τρόφιμος. Εκεί παρέα με τους Βασιλόφρονες και τους Εθνικόφρονες. Γιατί μην ξεχνάμε, έθνος σημαίνει Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια, και τίποτα άλλο! Στις άλλες δε Πτέρυγες Α΄ και Β΄, τρόφιμοι είναι κάτι συντηρητικοί προοδευτικοί, κάτι ψευτοδημοκράτες δημοκράτες, κάτι πατριώτες πατριδοκάπηλοι, κάτι θρησκευόμενοι άθεοι, κάτι άθεοι που σταυροκοπιούνται, κάτι ευρωπαϊστές ευρωσκεπτικιστές, κάτι έμποροι του έθνους και πολλοί άλλοι ψυχασθενείς. Μόλις χθες δε φέρανε και κάποιους πρωταθλητές στο άθλημα ΄΄της παλινδρομικής κίνησης ισχύος επί καθέτου αξόνος, βαίνουσα συνεχώς αυξανόμενης εντάσεως και εκπέμπουσα υδάτινα βλήματα επί φανταστικού στόχου΄΄, που οι άνθρωποι το πήγαν στα σύννεφα. Απ΄ όλα έχει ο μπαξές! Κοινό δε σημείο, και αδιαμφισβήτητο, είναι ότι όλοι είμαστε πλέον Σ υ ν τ ρ ό φ ι μ ο ι ! Και πολύ χαίρομαι γι΄ αυτό! Συντρόφιμοι με τρελόχαρτο!

Αλήθεια, εσείς εκεί έξω πως περνάτε;

Θανάσης Μαλέτσικας, 25 Σεπτεμβρίου 2023.

 

«Κάποια πράγματα μπαίνουν στην ζωή μας για να μείνουν για πάντα!»

Και στην δική μου ζωή, από τότε που συλλάβισα την λέξη «θέλω», ένα από αυτά τα λίγα πράγματα, το σπουδαιότερο, ήταν το αεροπλάνο. Και επειδή ο πατέρας μου ήταν φτωχός για να με αγοράσει αληθινό αεροπλάνο, περιορίστηκα στα μικρά αεροπλανάκια που συχνά μου αγόραζε, μέχρι ότου μεγαλώσω και γίνω υπηρέτης των αεροπλάνων άλλων.

Αν ο ορισμός του «πράγματος» είναι κάθε αντικείμενο, κάθε τι που μπορούμε να το αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, τότε Ναι, το αεροπλάνο το έζησα και με τις πέντε αισθήσεις, και όχι μόνον. Ναι, όταν είσαι δίπλα ή πάνω σε ένα αεροπλάνο, το περιβάλλον είναι τέτοιο που πολλές φορές, ανεξήγητα, ακουμπάς και την έκτη αίσθηση. Την διαίσθηση!

Το αεροπλάνο λοιπόν, αυτή η περίπλοκη πετομηχανή, με τις μορφές αυτές του Κουρσάρου και του Γκούφη, μου πρόσφερε την ευκαιρία να ζήσω μία από τις εκφάνσεις της Αεροπορικής Ιδέας, αυτή της ασπίδας της χώρας μου, σε όλο της το μεγαλείο. Πρόκειται για τους δύο τύπους αεροπλάνων της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Το Α-7Η και το ΗU-16Β. Οι κατά κόσμον, ο Κουρσάρος και ο Γκούφης.

Τους έβλεπα κάθε πρωί. Μύριζα εκείνη την μοναδική, απροσδιόριστη και πολύ οικεία πολεμική οσμή τους. Μέσα από τον θόρυβο του κινητήρα τους έπρεπε να ακούω και να διακρίνω ακόμα-ακόμα και τον παραμικρό τυχόν ασυνήθιστο θόρυβο. Χάιδευα -επικουρικά της όρασής μου- κάθε τους επιφάνεια μη τυχόν και κάτι εξέχει. Και τέλος, γεύτηκα μαζί τους την πτήση ανεβαίνοντας σε χιλιάδες πόδια ύψος και φάσεις με τον ΄΄Κουρσάρο΄΄ σε δοκιμαστικές πτήσεις, και το τράνταγμα από τα κύματα της θάλασσας με τον ΄΄Γκούφη΄΄ ως Ιπτάμενος Μηχανικός του.

Άξιοι πολεμιστές και οι δυό τους. Ξεχωριστοί πολεμιστές. Μοναδικοί στο είδος τους. Από την μία, πραγματικό φόβητρο ο Κουρσάρος όταν κάτω από τα φτερά του είχε κρεμασμένες τις πολλές βόμβες του! Από την άλλη, αθώα φιγούρα ο Γκούφης, που μέσα του όμως έκρυβε διαβολικά συστήματα παρακολούθησης και επιτήρησης των θαλασσών μας! Και οι δυό τους, για τους ΄΄απέναντι΄΄ αποτελούσαν τον άγνωστο επικίνδυνο ΄΄Χ΄΄!

Και οι δύο τους υπήρξαν πολύ γενναιόδωροι προς την μετριότητά μου. Μαζί τους έζησα καταστάσεις ικανοποίησης, χαράς, ευτυχίας, αλλά και αγωνίας, απογοήτευσης, λύπης, θλίψης, και πόσα άλλα συναισθήματα! Το κυριότερο όμως που έμαθα κοντά τους όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο σεβασμός, αποτέλεσμα του αυστηρού ‘’Savoir Vivre’’ που από την πρώτη ημέρα της σχέση μας μου είχαν επιβάλει.

Χιλιάδες οι ώρες πτήσης και αμέτρητες οι ώρες φροντίδας των. Όμως, το θλιβερό στοιχείο στην ιστορία αυτών των δύο φίλων είναι ότι δέκα τρεις Κουρσάροι και ένας Γκούφης, μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά τους έπεσαν στο καθήκον τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό ήταν το μεγάλο τίμημα για αυτή την πλέον εκατοντάδα αεροπλάνων.

Σήμερα, ακούγοντας τον ήχο ενός αεροπλάνου ξέρω ότι κανένας από τους δύο δεν θα είναι εκεί ψηλά, γιατί και οι δυό τους πλέον αναπαύονται. Γυρίζω όμως το κεφάλι μου στον ουρανό και η σκέψη μου πάει σε αυτόν που το πετάει και σε αυτόν που το περιμένει. Αρρώστια; Ναι, ανίατη! Και πείστηκα γι΄ αυτό όταν πριν δύο χρόνια είδα τον τότε τον 90χρονο πατέρα μου, λίγες ημέρες πριν πεθάνει, να δακρύζει από χαρά βλέποντας το ελληνικό Spitfire- καθόσον Μηχανικός σε αυτά τα αεροπλάνα- να ξαναπετά στην χώρα μας.

Ποιος ξέρει, ίσως έχω και εγώ αυτή την τύχη να ξαναδώ έναν Κουρσάρο ή έναν Γκούφη ξανά στον Ελληνικό ουρανό!

Αγαπητοί Φίλοι, Κουρσάρε και Γκούφη

Τιμή μου που σας υπηρέτησα και Ευγνώμων για αυτά που μου προσφέρατε!

Θανάσης Μαλέτσικας, 22 Σεπτεμβρίου 2023

 

«Όταν δεν κυνηγάς το όνειρο, αλλά έρχεται αυτό και σε βρίσκει.»

Το 1977, δέκα έξι ετών, φεύγω από το χωριό και γίνομαι μέλος της νέας μου πλέον οικογένειας που είναι η Πολεμική Αεροπορία. Σιγά-σιγά άρχισε και η ΄΄αποχωριατοποίησή΄΄ μου από κάποια στοιχεία, κυρίως της ομιλίας μου και του τρόπου συμπεριφοράς. Όχι όμως και των αρχών που πήρα από το σπίτι μου.

Εννιά χρόνια μετά, στα 25μου, και συγκεκριμένα στις 25 Μαρτίου του ΄86, βλέπω μία φιγούρα ενός μαυροφορημένου κοριτσιού, με ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια, να περπατά σε ένα πεζοδρόμιο. Φρενάρω απότομα, το κοιτάζω, αυτό αδιαφορεί και συνεχίζει τον δρόμο του. Επιστρέφω στο σπίτι μου, δίνω την ανθοδέσμη στην 50χρονη τότε μάνα μου, που γιόρταζε και που ζούσε τις τελευταίες ημέρες της ζωής της κτυπημένη από τον καρκίνο, κάθομαι λίγο μαζί της, και μετά βουρ έξω στην πόλη για να μάθω γι΄ αυτό το κορίτσι. Μικρή πόλη η Καρδίτσα, και τις επόμενες ημέρες επιδόθηκα σε ένα επίμονο καμάκι. Αν και μικρό, δέκα επτά χρονών τότε, στην Δευτέρα τάξη του Λυκείου, μου έβγαλε την ψυχή.

Τελικά, μετά από ένα μήνα περίπου, με αυτό το μαυροφορεμένο (λόγω του ότι είχε χάσει τον πατέρα της πριν ένα μήνα) κορίτσι, γίναμε ζευγάρι, πεθαίνει και η δική μου μάνα, και στα ραντεβού μας, όταν αυτό έκανε σκασιαρχείο, ο ένας παρηγορούσε τον άλλον.

Μέχρι να γνωρίσω αυτό το κορίτσι, κυρίαρχο στοιχείο της ζωή μου ήταν οι πίστες. Την ημέρα η πίστα των αεροσκαφών της 347 Μοίρας, και την νύκτα οι πίστες των νυκτερινών κέντρων. Όλες τους στην Λάρισα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν απότομα και στην ζωή μου, έκτοτε, μου έμειναν μόνον οι πίστες των αεροσκαφών.

Όσο και να φανεί φανταστικό (στον στενό κύκλο της οικογένειάς μου το είχα πει), την φιγούρα αυτή του κοριτσιού με τα πράσινα μάτια, την είχα δει δυο-τρεις φορές σε όνειρο από την περίοδο που φόρεσα την RAF στολή. Έβλεπα δηλαδή, ένα μικρό ξανθό κορίτσι να με ακολουθά. Αυτό το ίδιο όνειρο θυμήθηκα και φρέναρα απότομα όταν το είδα πρώτη φορά στο πεζοδρόμιο.

Βαριά πενθούσες και οι δύο οικογένειές μας, και μη γνωρίζοντας για την σχέση μας, μετά από δύο μήνες τους αναγγέλλουμε ότι θα παντρευτούμε! Να είσασταν από κάποια μεριά να δείτε το τι γινόταν στα σπίτια μας. Εκεί τους πετάμε και την βόμβα ότι το κορίτσι είναι έγκυος και τους αποτελειώσαμε.

«30 Αυγούστου εμείς παντρευόμαστε» …τους λέμε, «όποιοι θέλετε να ρθείτε στο γάμο μας ελάτε, όποιοι δεν θέλετε καθίστε και κλάψτε». Σκληρό, πολύ σκληρό γι΄ αυτούς. Τελικά ήρθαν όλοι τους!

Κάπως έτσι, σαν σήμερα, τριάντα επτά χρόνια πριν, το 1986, το κορίτσι αυτό ανέβηκε τα σκαλοπάτια του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου της Καρδίτσας, και μετά μαζί την άμαξα της ζωής μας.

Μετά από λίγους μήνες, τον πόνο από τις οικογένειές μας απάλυνε η γέννηση του 36χρονου σήμερα γιού μας Παντελή. Τον οποίο μεταξύ σοβαρού και αστείου (περισσότερου σοβαρού όμως) του λέω πολλές φορές: «Αν η γυναίκα που θα παντρευτείς, έχει την καρδιά και την ψυχή της δικής μου γυναίκας, θα είσαι πολύ τυχερός στην ζωή σου!»

Μαρία είσαι ξεχωριστός άνθρωπος. Η παρουσία σου δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί την ύψιστη Τιμή για μένα.

Θανάσης Μαλέτσικας, 30 Αυγούστου 2023.

 

Μία Ιταλίδα από την …Πεζούλα!

Όταν ακούσεις μία παρέα να λέει «θυμάσαι εκείνο…», ή, «θυμάσαι το άλλο…», ή «θυμάσαι τότε…», ή, «θυμάσαι πόσο ξύλο φάγαμε…», δεν χρειάζεται να δεις φάτσες, καταλαβαίνεις ότι όλα μαζί τα χρόνια της παρέας είναι …πάρα πολλά!

Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τρεις συνηθισμένες φάτσες, από τρία αγαπημένα ξαδέρφια, που έσμιξαν και τα τρία μαζί μετά από μισό περίπου αιώνα.

Η αφεντιά μου, γεννημένος και μεγαλωμένος στο χωριό, στις δεκαετίες του ΄60 και ΄70, με ανυπομονησία περίμενα το Καλοκαίρι, για να έρθει στο χωριό και ο ξάδερφός μου ο Κώστας (κρατηθείτε) από την …Λάρισα! Ο ερχομός του δε, αποτελούσε για μένα ένα θαυμάσιο ΄΄παράθυρο΄΄ στον έξω από το χωριό κόσμο. Μία ευκαιρία να μειώσω λίγο την τύφλα μου σε πράγματα της ηλικίας μας που ήταν άγνωστα για μένα. Συνηθισμένο φαινόμενο για εμάς τα original χωριατόπαιδα. Όσοι μεγάλωσαν σε χωριά με καταλαβαίνουν.

Η ανυπομονησία όμως και των δυό μας γινόταν πιο έντονη περιμένοντας να έρθει στο χωριό και η ξαδέρφη μας που κατοικούσε σε μία άλλη πόλη, λίγο πιο πέρα από την Λάρισα. Το Μιλάνο!

Ο ερχομός της Hellas αποτελούσε κυρίως για μένα όχι απλό ΄΄παράθυρο΄΄, αλλά μεγάλη ΄΄τζαμαρία΄΄ για τον έξω κόσμο. Κατά τ΄ άλλα τα δικά μας Καλοκαίρια ήταν σαν τα δικά σας που σμίγατε με τα ξαδέρφια σας. Ανέμελα.

Και κάπου εκεί, κουρασμένα μετά τα παιχνίδια και στις σκανδαλιές μας, δεν ήταν και λίγες οι φορές που μεταξύ μας λέγαμε το τι θέλει το καθένα μας να γίνει όταν μεγαλώσει, και ανυπομονούσαμε πότε θα μεγαλώσουμε! Και όντως γίναμε αυτό που θέλαμε και τα τρία μας πολύ. Ο Κώστας πετυχημένος Αρχιτέκτονας, η Hellas Γιατρός, και η αφεντιά μου Υπηρέτης της Αεροπορικής Ιδέας! Και των τριών τα όνειρά μας έγιναν πραγματικότητα.

Ένα όμως από εμάς, η Hellas, το τερμάτισε- θα λέγαμε -το πράγμα. Αφού σπούδασε Γιατρός, στην συνέχεια τσουβάλιασε και καμιά δεκαριά άλλους τίτλους σπουδών και ακολούθησε Ακαδημαϊκή καριέρα με παρουσία στον χώρο τόσο της Ευρώπης όσο και της Αμερικής. Σήμερα είναι Αντιπρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Ιταλίας, Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, και Σύμβουλος της Ιταλικής Κυβέρνησης σε θέματα υγείας!

Στο χθεσινό μας δίωρο ΄΄ραντεβού με το παρελθόν΄΄ θυμηθήκαμε πάρα πολλά, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Οι στίχοι του Γιώργου Κοινούση «Να ξαναγινόμασταν πάλι πιτσιρίκια!» αιωρούνταν με ένταση στο περιβάλλον και τους άκουγε και το ακροατήριό μας, που δεν ήταν παρά οι άνθρωποι που μας στήριξαν στις ζωές μας!

Τελικά, όταν λέγαμε και ανυπομονούσαμε πότε θα μεγαλώσουμε, δεν είχαμε σκεφτεί ό,τι η φράση «πότε θα μικρύνουμε» είναι ανείπωτη!

Θανάσης Μαλέτσικας, 29 Αυγούστου 2023.

 

Όταν κάθεσαι να γράψεις για κάποιους ανθρώπους, και ψάχνεις τι να πρωτογράψεις, και δυσκολεύεσαι τι να παραλείψεις, σημαίνει ό,τι το αποτύπωμα αυτών των ανθρώπων υπήρξε-και όχι καθ΄ υπερβολή- βαθιά διδακτικό για εμάς τους …νεότερους.

Η φράση: <<τον ξέρουν και οι πέτρες!>>, στην κυριολεξία είναι η λαϊκή φράση που ταιριάζει απόλυτα στο να περιγράψει κάποιος τον Βασίλη Μαγαλιό.

Από την ηλικία των 12χρόνων, αμέσως μετά αφότου τέλειωσε το δημοτικό σχολείο, ακολούθησε το επάγγελμα του <<πετρά>>. Αρχικά ως κουβαλητής, κατόπιν ως μαστοράκι, στην συνέχεια μάστορας και τέλος αρχιμάστορας σε πάρα πολύ νεαρή ηλικία. Μυαλό κοφτερό, τον φοβήθηκαν και οι ίδιες οι πέτρες και τον συμβουλευόταν ακόμα και οι Πολιτικοί Μηχανικοί.

Αν όχι όλα, τα περισσότερα πετρόκτιστα σπίτια στην περιοχή μας φέρουν την υπογραφή του Βασίλη, όπως και πολλά άλλα σπίτια σε αρκετά σημεία της χώρας.

Παθιασμένος ο ίδιος με το επάγγελμά του, πέραν του ήθους και της καλοσύνης που τον διακρίνουν, αποτελεί παράδειγμα σωστού επαγγελματία.

Είναι χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνίας μας να θαυμάζουμε ανθρώπους κρίνοντας το τι αυτοκίνητο οδηγούν, την οικονομική τους ευμάρεια, καθώς και το επάγγελμα, την θέση ή αξίωμα που κατέχουν, αδιαφορώντας για κάποιες άλλες πιο σημαντικές πτυχές της ζωής τους. Δυστυχώς!

Όση ώρα τα πίναμε με τον Βασίλη, τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στις ροζιασμένες παλάμες του και ειλικρινώς αισθανόμουν έναν απέραντο σεβασμό για αυτά τα χέρια, τα οποία, δημιούργησαν οικογένεια, αποκατέστησαν και σπούδασαν παιδιά, και όλα αυτά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ογδόντα ένα χρονών σήμερα ο Βασίλης, συνεχίζει με το ίδιο πάθος να ΄΄ταλαιπωρεί΄΄ τις πέτρες από έρωτα και όχι για βιοπορισμό, και να αποτελεί μία πολύ ενδιαφέρουσα παρέα σε ένα τραπέζι, συνάμα και τιμή να κάθεσαι μαζί του.

Θανάσης Μαλέτσικας, 10 Αυγούστου 2023.

 

Αυτά τα δυο εικονιζόμενα ΄΄παιδιά΄΄, υπήρξαν κάποτε παιδιά. Ορμώμενα, το ένα από τα βουνά και το άλλο από τον κάμπο, με μία ολιγόχρονη στάση στην ΄΄ξελογιάστρα Αθήνα΄΄, κατέληξαν στην λεβεντογένα Κρήτη.

Εκεί, η μοίρα το έφερε να ερωτευτούν την ίδια κοπελιά. Μια όμορφη και φινετσάτη Κρητικοπούλα. Και την ερωτεύτηκαν σφόδρα. Ήταν, βλέπεις, η πρώτη τους. Και ως παιδιά, την πρώτη μας ποτέ δεν την ξεχνάμε!

Για χρόνια λοιπόν, και τα δυό τους την φρόντιζαν με όλο τους το είναι. Συνεργαζόμενα άριστα μεταξύ τους, το ένα στο έδαφος και το άλλο στον αέρα, είχαν δημιουργήσει έναν τέτοιο συναισθηματικό δεσμό μαζί της, που όταν ήρθε πλέον ο χρόνος του αποχωρισμού από αυτή, και τα δυό τους στην κυριολεξία δάκρυσαν! Και αυτό, διότι πέραν των άλλων υπήρξε και η ΄΄δασκάλα΄΄ τους. Σε …πολλά!

Αυτή δε η Κρητικοπούλα, πέραν της γοητείας που εξέπεμπε για όλα τα παιδιά που κατά καιρούς την φρόντιζαν, είχε και ένα παράξενο για θηλυκό γένος όνομα. Χαϊδευτικά την αποκαλούσαν << Τρία Σαράντα Πέντε>>. Η ξακουστή 345 Μοίρα Βομβαρδισμού των Α-7Η.

Και λέω χαϊδευτικά, διότι όταν αυτή έβγαινε στον αέρα για κυνήγι όλοι την φώναζαν <<Λαίλαπα -΄΄Λαίλαψ΄΄>>, όπως ακριβώς και το αλάνθαστο θηλυκό σκυλί που είχε δημιουργήσει ο Ήφαιστος για τον Δία.

Έχει περάσει κοντά μισός αιώνας από τότε. Η φιλία που δημιουργήθηκε μεταξύ αυτών των δύο ΄΄παιδιών΄΄, διατηρήθηκε στον χρόνο, και πριν λίγες ημέρες, αυτά, ΄΄Βετεράνοι της ειρηνικής περιόδου΄΄ των Κουρσάρων πλέον, ξανασυναντήθηκαν και είπανε πολλά και κάποια …ανείπωτα, επιβεβαιώνοντας, και τιμώντας αυτή την πολύχρονη φιλία, που αρχικά εδράσθηκε στην αναγνώριση και στον σεβασμό των διακριτών ρόλων που το καθένα από αυτά είχε με την ωραία Κρητικοπούλα!

Ο Δημήτρης Kράβαρης ως Ιπτάμενος στα Α-7Η, και ο γράφων ως Μηχανικός τους.

Θανάσης Μαλέτσικας, 30 Ιουλίου 2023

 

Το τελευταίο ΄΄τανγκό΄΄!

Αυτή είναι η Πολεμική μας Αεροπορία φίλε αναγνώστη.

Ένα μεγαλοπρεπέστατο ‘’τανγκό’’ με τον θάνατο!

Αέναο! Αέναο στην πίστα όλου του Ελλαδικού χώρου. Από άκρη σε άκρη αυτής.

Ένα ‘’τανγκό’’ με αντιμαχόμενους όμως ρόλους. Και από τους δύο ‘’παρτενέρ’’. Και από τον Αεροπόρο ‘’καβαλιέρο’’, και από την ύπουλη ‘’ντάμα’’ που υποδύεται ο χάρος.

Άγνωστο στους πολλούς θνητούς και το κινησιολογικό λεξιλόγιο σε αυτόν τον χοροδιάλογο. Αλλά, πολύ οικείο στους λίγους. Σε όλους αυτούς που πετάνε!

Εσύ μπορεί να ακούς μόνον τα ακανόνιστα βήματα αυτού του ‘’τανγκό’’.

Μπορεί και να φαντάζεσαι και τις αυτοσχεδιαστικές φιγούρες των. Αλλά δεν μπορείς να νοιώσεις την αγριότητα και το μίσος αυτής της ‘’ντάμας΄΄. Της ‘’ντάμας’’ για τον ‘’καβαλιέρο’’ της. Της φόνισσας ‘’ντάμας’’. Που το μόνο που επιδιώκει είναι να σε ρίξει κάτω στην πίστα. Και όταν συμβεί αυτό, τότε και μόνον εσύ φίλε αναγνώστη βλέπεις το τελευταίο ‘’τανγκό’’ του καβαλιέρου Αεροπόρου.

Και προχθές το είδες και έσφιξε η καρδιά σου!

Αυτή είναι η Πολεμική μας Αεροπορία φίλε αναγνώστη!

Μία Πολεμική Αεροπορία που τα αεροσκάφη της καταναλώνουν αμέτρητα εκατομμύρια λίβρες καυσίμου, από το δικό σου υστέρημα για την δική σου ασφάλεια.

Μία Πολεμική Αεροπορία στην οποία κατατίθενται αμέτρητες εκατοντάδες λίτρα ιδρώτα από τα στελέχη της.

Μα πάνω απ΄ όλα, και το σημαντικότερο. Μία Πολεμική Αεροπορία, στην πορεία της οποίας, οι τεσσερισήμισι χιλιάδες λίτρα αίματος που έχουν προσφέρει τα παιδιά της είναι απολύτως μετρήσιμες. Και μάλιστα επακριβώς!

Τεσσερισήμισι χιλιάδες λίτρα αίματος, που μέσα σε αυτά έχουν πνιγεί και πνίγονται χαροκαμένες μάνες και πατεράδες, σύζυγοι και ορφανά, αδέλφια, συγγενείς και φίλοι.

Αυτή είναι η Πολεμική μας Αεροπορία φίλε αναγνώστη!

Θανάσης Μαλέτσικας, 27 Ιουλίου 2023

 

…τα <<πένθιμα Καλοκαίρια>> της 345 Μοίρας Βομβαρδισμού.

…υπάρχουν και αυτά! Ναι. Υπάρχουν και τα <<πένθιμα Καλοκαίρια>> στην Πολεμική μας Αεροπορία. Τρία δε από αυτά τα Καλοκαίρια, συνεχόμενα Καλοκαίρια των ετών ΄81, ΄82 και ΄83, υπήρξαν ότι πιο θλιβερό για μία Πολεμική Μοίρα. Και εν προκειμένω για την 345 Μοίρα Βομβαρδισμού της 115 Πτέρυγας Μάχης στα Χανιά της Κρήτης.

Αποφοιτώντας από την ΣΤΥΑ τον Ιούνιο του 1979 με την ειδικότητα του Μηχανικού Αφων τοποθετήθηκα στην 345 Μοίρα Βομβαρδισμού της 115 Πτέρυγας Μάχης. Μία Μονάδα που εκείνες τις ημέρες βρισκόταν σε πολύ βαρύ πένθος καθότι λίγες ημέρες πριν, στις 29 Μαΐου 1979, είχαν σκοτωθεί ο Αντισμήναρχος (Ι) Μπουρολιάς Αθανάσιος (πατέρας του νυν Αρχηγού της Π.Α.) και ο Ανθυπασπιστής Μηχανικός Σηφάκης Αντώνιος, όταν το Αφος τους Τ-33 κατέπεσε στην θαλάσσια περιοχή κοντά στο Ακρωτήρι Χανίων. Το κλίμα σε όλη την Μονάδα ήταν πολύ βαρύ. Ναι μεν η Μονάδα εκτελούσε πτητικό έργο, αλλά, στα πρόσωπα όλων των στελεχών της η θλίψη ήταν αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους. Τα συναισθήματα της χαράς και του ενθουσιασμού των τεσσάρων πρωτάρηδων Μηχανικών που τοποθετηθήκαμε στην Μονάδα (δύο στην 345 Μ.Β. και δύο στην 340 Μ.Β.), δυστυχώς δεν μπορούσαν να εξωτερικευτούν μέσα σε αυτό το κλίμα που επικρατούσε. Τους δύο πεσόντες δεν τους γνωρίζαμε, αλλά, χρειάζεται να τους γνωρίζει κάποιος για να λυπηθεί; Αυτονόητο πως όχι! Πόσω μάλλον όταν και εσύ ο ίδιος ανήκεις στην Αεροπορική Οικογένεια.

Αναμένοντας να παρουσιαστώ στον Διοικητή της 345 Μ.Β., στην είσοδο του Διοικητηρίου αντικρίζω την φωτογραφία ενός πεσόντα αεροπόρου (άγνωστου σε μένα), του Υποσμηναγού Θανόπουλου Σταύρου, ο οποίος είχε σκοτωθεί πριν δύο χρόνια, στις 2 Αυγούστου του 1977. Ήταν ο πρώτος πεσών Αεροπόρος των Αφων Α-7 Η Corsair.

Θυμάμαι, ότι όσο ήμουν μαθητής στην Σχολή, ναι μεν γνώριζα πολύ καλά ότι συμβαίνουν αεροπορικά ατυχήματα, και μάλιστα θανατηφόρα, αλλά ήταν η πρώτη φορά που στην θέα αυτής της φωτογραφίας αντίκριζα και την άσχημη πλευρά της Αεροπορικής Ιδέας. Την θλιβερή της πλευρά.

Μετά από δύο μήνες περίπου ανέλαβα τα καθήκοντα του Μηχανικού στα Αφη Α-7Η. Θυμάμαι, ότι κάθε ημέρα, κάθε φορά που ερχόταν ένας Ιπτάμενος να πετάξει με το αεροπλάνο μου, πέραν της επιθεώρησης και των προβλεπόμενων διαδικασιών, αναχωρώντας και τροχοδρομώντας αυτός για απογείωση, από μέσα μου προσευχόμουν στην Παναγία μας αυτός να επιστρέψει ασφαλής από την πτήση. Και βέβαια τα αεροπλάνα δεν πετούν με ΄΄προσευχές΄΄, αλλά και αυτές σε κάποιους από εσωτερική ανάγκη τελούνται, και ο καθένας ας το ερμηνεύσει όπως θέλει. Συνέβαινε όμως.

Η πρώτη ΄΄σφαλιάρα΄΄, το πρώτο δυνατό ΄΄χαστούκι΄΄ που δέχθηκα ήρθε δύο χρόνια αργότερα, στις 13 Αυγούστου του ΄81, όταν ο 26χρονος τότε Υποσμηναγός (Ι) Δουλακάκης Χρήστος συνετρίβη στην βουνοκορφή της Ζήρου. Τα θλιβερά νέα μας τα είπε από τον ασύρματο ο νεαρός τότε Ανθυποσμηναγός (Ι) Πιέρρος Αντώνης που πετούσε δίπλα του. Η 345 Μοίρα - αν και καλοκαίρι - αμέσως μαυροφορέθηκε. Πρωτόγνωρες στιγμές για έναν ΄΄πιτσιρικά΄΄ Μηχανικό της Γραμμής Πτήσεων. Θυμάμαι, ότι τον τελευταίο του ελληνικό καφέ ο Χρήστος τον ήπιε στο Control της Τεχνικής Υποστήριξης, κερασμένος από τον Αξιωματικό της Γραμμής Πτήσεων Ανθυποσμηναγό Γιώργο Διπλαράκη. Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν τραγικές. Σκυθρωπά πρόσωπα και μία απέραντη βουβαμάρα. Είχα ήδη ζήσει από κοντά το πρώτο αεροπορικό ατύχημα στην αρχή της συνεχούς εικοσαετούς σταδιοδρομίας μου στις πίστες των Πολεμικών Μοιρών.

Και η ζωή στην Μοίρα συνεχίστηκε και έρχεται το επόμενο Καλοκαίρι. Το ημερολόγιο έγραφε Τρίτη, 29 Ιουνίου 1982. Η Μοίρα εκτελούσε νυκτερινές πτήσεις. Τα οκτώ αεροπλάνα μας είχαν ήδη απογειωθεί σε σχηματισμούς, και εμείς οι Υπόλογοι Μηχανικοί αναμέναμε την επιστροφή τους. Και κάπου εκεί, λίγο πριν την προσγείωση ο νεαρός 24χρονος Ανθυποσμηναγός (Ι) Γερολυμάτος Γεράσιμος, ο Μάκης, το αγαπημένο παιδί όλης της Μοίρας, αναφέρει πρόβλημα με το κινητήρα και μέσα στην νύκτα εγκαταλείπει το αεροπλάνο του. Αμέσως όλο το προσωπικό της Μονάδας ξεχύθηκε και άρχισε να τον ψάχνει. Για το αεροπλάνο ήμασταν βέβαιοι ότι έπεσε στην θάλασσα αλλά για τον Μάκη ελπίζαμε ότι θα τον βρούμε σώο. Το ολονύκτιο όργωμα της περιοχής συνεχίστηκε και όλη την Τετάρτη χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Δυστυχώς, την Πέμπτη το πρωί τον ανέσυραν από την θάλασσα νεκρό. Άλλο ένα πένθιμο συνεχόμενο Καλοκαίρι για την 345 Μοίρα. Και όχι μόνον. Πριν καν συμπληρωθεί ένας μήνας, στις 23 Ιουλίου του 1982, ένα άλλο παλληκάρι της άλλης Μοίρας, της 340 Μ.Β., ο 26χρονος Υποσμηναγός (Ι) Τζαγκουρνής Γεώργιος χάνει την ζωή του στο Μυρτώο Πέλαγος όταν κατέπεσε με το αεροπλάνο του.

Και η ζωή συνεχίζεται... Και φτάνει και το επόμενο Καλοκαίρι του ΄83. Στους νεοαφιχθέντες Ιπταμένους της Σ.Ι. που τοποθετήθηκαν στα αφη Α-7Η (ΣΜΕΤ) συγκαταλέγεται και ο Αρχηγός της Σχολής, ο 22χρονος Ανθυποσμηναγός (Ι) Χαρίτος Σταύρος, ο οποίος λίγες ημέρες μετά, στις 8 Ιουλίου 1983, εγκαταλείποντας το Αφος του χάνει την ζωή του, κλείνοντας αυτόν τον κύκλο των συνεχόμενων τριών καλοκαιρινών θανατηφόρων ατυχημάτων της 345 Μ.Β. με αφη Α-7 Η Corsair. Τρία συνεχόμενα (΄81, ΄82, και ΄83) <<πένθιμα Καλοκαίρια>>. Τα πρώτα της σταδιοδρομίας μου. Τα πρώτα μου ΄΄χαστούκια΄΄. Και κακά τα ψέματα. Ποτέ αυτά τα ΄΄χαστούκια΄΄ δεν τα συνηθίζεις. Ακόμα και τώρα ως απόστρατος πλέον, στο άκουσμα ενός θανατηφόρου αεροπορικού ατυχήματος αυτά τα τρία <<πένθιμα Καλοκαίρια>> αυτόματα ανασύρονται στην μνήμη σου. Και μαζί με αυτά ανασύρονται και οι μνήμες που έζησες με τον Χρήστο παίζοντας ποδόσφαιρο, και με τον Μάκη κάνοντας παρέα τα απογεύματα στην πόλη των Χανίων. Βλέπεις, πέραν των υπηρεσιακών μας σχέσεων, με διακριτούς πάντα ρόλους, οι σχέσεις μεταξύ Ιπταμένων και Τεχνικών ήταν πολύ φιλικές.

Και αν σήμερα έγραψα αυτό το κείμενο φίλε αναγνώστη, αυτό πρωτίστως το έκανα εν είδει Μνημόσυνου για αυτά τα παλληκάρια που χάθηκαν κάποιες καλοκαιρινές ημέρες πριν καλά-καλά ζήσουν όσα οι υπόλοιποι εμείς ζήσαμε.

Το έγραψα, γιατί αυτά τα αεροπλάνα που εσύ βλέπεις να σχίζουν τον αέρα με υπερηχητικές ταχύτητες, το ίδιο με υπερηχητικές ταχύτητες αρκετές φορές σου έχουν ξεσκίσει και την καρδιά, αφήνοντας έντονα σημάδια σε όσους ζήσαμε -και όχι μόνον- εκείνη την περίοδο στην 345 Μοίρα Βομβαρδισμού.

Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω και μία αναφορά και σε όλα τα άλλα παλληκάρια που χάθηκαν σε άλλες εποχές του χρόνου με τα Αφη Α-7 Η Corsair, διότι η θλίψη και ο πόνος δεν ξεχωρίζουν ημέρες και εποχές. Είναι τα ίδια!

1. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Πάνου - 02/08/1977

2. ΔΟΥΛΑΚΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Ελευθερίου - 13/08/1981

3. ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ του Θεοδώρου - 29/06/1982

4. ΤΖΑΓΚΟΥΡΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Νικολάου - 23/07/1982

5. ΧΑΡΙΤΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Θωμά - 08/07/1983

6. ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ του Βασιλείου - 10/05/1984

7. ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ του Νικολάου - 11/09/1985

8. ΚΑΡΑΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Ευαγγέλου - 11/09/1985

9. ΠΑΠΑΔΙΤΣΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ του Γεωργίου - 07/03/1990

10. ΜΠΕΡΖΑΜΑΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Νικολάου - 07/01/1992

11. ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Σωκράτη - 11/01/1996

12. ΖΩΝΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ του Δημητρίου - 13/08/1998

13. ΑΓΙΑΣΟΦΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Κωνσταντίνου - 18/05/2000

Αθάνατοι!

Θανάσης Μαλέτσικας, 5 Ιουλίου 2023

 

...κατά φωνή και γαϊδαρος !

Μικρός -θυμάμαι-στο χωριό, δεν ήταν και λίγες οι φορές που η μάνα μου με αποκαλούσε <<είσαι γαϊδούρι>>. Και αυτό συνέβαινε πάντα μετά από κάποια μεγάλη ζαβολιά που είχα κάνει.

Όταν δε ψήλωσα συχνά άκουγα και την φράση: << έγινες κοτζάμ γαϊδαρος !>>

Και αυτό δεν συνέβαινε μόνον σε μένα αλλά και στα περισσότερα ΄΄φρόνιμα΄΄ παιδιά του χωριού. Γενικά, γαϊδούρια μας ανέβαζαν, γαϊδούρια μας κατέβαζαν!

Από την άλλη την έβλεπα να φροντίζει με ιδιαίτερη αγάπη και τον γάιδαρο που είχαμε στο σπίτι μας. Αυτή δε την αντίθεση, αυτό το οξύμωρο του πράγματος ποτέ δεν το κατάλαβα. Ή μάλλον καλύτερα, ποτέ δεν ασχολήθηκα να το κατανοήσω.

Αφορμή για αυτό το κείμενο αποτέλεσε η συνοδευτική αεροπορική φωτογραφία, όπου, με την βοήθεια ενός γαϊδαράκου ΄΄Σμηνίτη΄΄ ο Μηχανικός τους αεροπλάνου συντηρεί το αεροπλάνο του.

Λίγα λόγια λοιπόν για τον συμπαθέστατο γάιδαρο.

Πρόκειται για ζώο που φημίζεται για την παροιμιώδη υπομονή και καλοσύνη του. Αποτελεί δε σύμβολο ταπεινότητας.

Δεν είναι μπαμπέσης. Δεν θα σε κλοτσήσει ποτέ ύπουλα ή αναίτια. Αν σε φοβηθεί, θα απομακρυνθεί. Αν τον στριμώξεις, θα κλοτσήσει.

Δεν στηλώνει τα πόδια του από πείσμα. Είναι η ενστικτώδης αντίδρασή του στον φόβο. Άλλα ζώα το βάζουν στα πόδια, αυτός τα καρφώνει στη γη.

Ο γάιδαρος καλπάζει. Το ψέμα ότι δεν καλπάζει το διέδωσαν οι ευγενείς, αυτοί που καβαλούσαν μόνο άλογα, για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους κοινούς θνητούς. Οι κοινοί θνητοί είμαστε εμείς.

Ο γαϊδαρος δεν είναι μπάσταρδος.

Έχει μια τεράστια επικοινωνιακή γκάμα, δεν ξέρει απλά «να γκαρίζει».

Είναι το μόνο ζώο που μπορεί «να μιλάει» όταν εισπνέει αλλά και όταν εκπνέει.

Ο γάιδαρος έχει μαθησιακή ικανότητα εφάμιλλη του δελφινιού και του σκύλου. Θυμάται τις εμπειρίες του για πολύ καιρό και είναι βαθιά κοινωνικός. Θέλει παρέα και μπορεί να πάθει κατάθλιψη αν του τη στερήσεις (γι’ αυτό συνήθως οι άνθρωποι παίρνουν δύο γαϊδούρια μαζί για κατοικίδια).

Τα γαϊδούρια ζουν πολλές ώρες όρθια όπως και κοιμούνται όρθια.. Ζουν σε αγέλες στις οποίες αρχηγός είναι ένα θηλυκό ζώο και μέσα στην αγέλη όλα έχουν τον «κολλητό» τους.

Και κάτι τελευταίο.

Όταν το καλοκαίρι του 1974 οι Ελληνοκύπριοι εγκατέλειπαν τα σπίτια και τη γη τους ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκαν να κάνουν ήταν να απελευθερώσουν τα ζώα τους, μεταξύ των οποίων και αρκετά γαϊδούρια. Τα γαϊδούρια με τα χρόνια απομακρύνθηκαν από τις κατοικημένες περιοχές και τα χωριά και δημιούργησαν μια ελεύθερη αποικία στα ακατοίκητα εδάφη της επαρχίας Καρπασίας, απ’ όπου και πήραν το όνομα με τα οποία έχουν γίνει γνωστά. Πρόκειται για τα «ορφανά» της Καρπασίας, που, από μια χούφτα εγκαταλειμμένα γαϊδούρια που ήταν το 1974, σήμερα ο αριθμός τους πλέον έχει φτάσει τις 2.000 και αποτελούν μια ιδιαίτερη ατραξιόν καθώς διαφημίζονται πλέον σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς

Στην Ελλάδα υπήρχαν 508.000 γαϊδούρια το 1950, 95.000 το 1995 και λιγότερα από 16.000 το 2008.

Μετά τα παραπάνω μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε ποιον θα αποκαλέσετε <<είσαι γάιδαρος>>. Και προς Θεού, όχι τους πολιτικούς! Θα τους παινέψετε.

Θανάσης Μαλέτσικας, 27 Μαΐου 2023

Όλες οι αντιδράσεις:

200Dimitri Katelouzos, Serafim Doulias και 198 ακόμη