«Όταν δεν κυνηγάς το όνειρο, αλλά έρχεται αυτό και σε βρίσκει.»

Το 1977, δέκα έξι ετών, φεύγω από το χωριό και γίνομαι μέλος της νέας μου πλέον οικογένειας που είναι η Πολεμική Αεροπορία. Σιγά-σιγά άρχισε και η ΄΄αποχωριατοποίησή΄΄ μου από κάποια στοιχεία, κυρίως της ομιλίας μου και του τρόπου συμπεριφοράς. Όχι όμως και των αρχών που πήρα από το σπίτι μου.

Εννιά χρόνια μετά, στα 25μου, και συγκεκριμένα στις 25 Μαρτίου του ΄86, βλέπω μία φιγούρα ενός μαυροφορημένου κοριτσιού, με ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια, να περπατά σε ένα πεζοδρόμιο. Φρενάρω απότομα, το κοιτάζω, αυτό αδιαφορεί και συνεχίζει τον δρόμο του. Επιστρέφω στο σπίτι μου, δίνω την ανθοδέσμη στην 50χρονη τότε μάνα μου, που γιόρταζε και που ζούσε τις τελευταίες ημέρες της ζωής της κτυπημένη από τον καρκίνο, κάθομαι λίγο μαζί της, και μετά βουρ έξω στην πόλη για να μάθω γι΄ αυτό το κορίτσι. Μικρή πόλη η Καρδίτσα, και τις επόμενες ημέρες επιδόθηκα σε ένα επίμονο καμάκι. Αν και μικρό, δέκα επτά χρονών τότε, στην Δευτέρα τάξη του Λυκείου, μου έβγαλε την ψυχή.

Τελικά, μετά από ένα μήνα περίπου, με αυτό το μαυροφορεμένο (λόγω του ότι είχε χάσει τον πατέρα της πριν ένα μήνα) κορίτσι, γίναμε ζευγάρι, πεθαίνει και η δική μου μάνα, και στα ραντεβού μας, όταν αυτό έκανε σκασιαρχείο, ο ένας παρηγορούσε τον άλλον.

Μέχρι να γνωρίσω αυτό το κορίτσι, κυρίαρχο στοιχείο της ζωή μου ήταν οι πίστες. Την ημέρα η πίστα των αεροσκαφών της 347 Μοίρας, και την νύκτα οι πίστες των νυκτερινών κέντρων. Όλες τους στην Λάρισα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν απότομα και στην ζωή μου, έκτοτε, μου έμειναν μόνον οι πίστες των αεροσκαφών.

Όσο και να φανεί φανταστικό (στον στενό κύκλο της οικογένειάς μου το είχα πει), την φιγούρα αυτή του κοριτσιού με τα πράσινα μάτια, την είχα δει δυο-τρεις φορές σε όνειρο από την περίοδο που φόρεσα την RAF στολή. Έβλεπα δηλαδή, ένα μικρό ξανθό κορίτσι να με ακολουθά. Αυτό το ίδιο όνειρο θυμήθηκα και φρέναρα απότομα όταν το είδα πρώτη φορά στο πεζοδρόμιο.

Βαριά πενθούσες και οι δύο οικογένειές μας, και μη γνωρίζοντας για την σχέση μας, μετά από δύο μήνες τους αναγγέλλουμε ότι θα παντρευτούμε! Να είσασταν από κάποια μεριά να δείτε το τι γινόταν στα σπίτια μας. Εκεί τους πετάμε και την βόμβα ότι το κορίτσι είναι έγκυος και τους αποτελειώσαμε.

«30 Αυγούστου εμείς παντρευόμαστε» …τους λέμε, «όποιοι θέλετε να ρθείτε στο γάμο μας ελάτε, όποιοι δεν θέλετε καθίστε και κλάψτε». Σκληρό, πολύ σκληρό γι΄ αυτούς. Τελικά ήρθαν όλοι τους!

Κάπως έτσι, σαν σήμερα, τριάντα επτά χρόνια πριν, το 1986, το κορίτσι αυτό ανέβηκε τα σκαλοπάτια του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου της Καρδίτσας, και μετά μαζί την άμαξα της ζωής μας.

Μετά από λίγους μήνες, τον πόνο από τις οικογένειές μας απάλυνε η γέννηση του 36χρονου σήμερα γιού μας Παντελή. Τον οποίο μεταξύ σοβαρού και αστείου (περισσότερου σοβαρού όμως) του λέω πολλές φορές: «Αν η γυναίκα που θα παντρευτείς, έχει την καρδιά και την ψυχή της δικής μου γυναίκας, θα είσαι πολύ τυχερός στην ζωή σου!»

Μαρία είσαι ξεχωριστός άνθρωπος. Η παρουσία σου δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί την ύψιστη Τιμή για μένα.

Θανάσης Μαλέτσικας, 30 Αυγούστου 2023.

 

Μία Ιταλίδα από την …Πεζούλα!

Όταν ακούσεις μία παρέα να λέει «θυμάσαι εκείνο…», ή, «θυμάσαι το άλλο…», ή «θυμάσαι τότε…», ή, «θυμάσαι πόσο ξύλο φάγαμε…», δεν χρειάζεται να δεις φάτσες, καταλαβαίνεις ότι όλα μαζί τα χρόνια της παρέας είναι …πάρα πολλά!

Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από τρεις συνηθισμένες φάτσες, από τρία αγαπημένα ξαδέρφια, που έσμιξαν και τα τρία μαζί μετά από μισό περίπου αιώνα.

Η αφεντιά μου, γεννημένος και μεγαλωμένος στο χωριό, στις δεκαετίες του ΄60 και ΄70, με ανυπομονησία περίμενα το Καλοκαίρι, για να έρθει στο χωριό και ο ξάδερφός μου ο Κώστας (κρατηθείτε) από την …Λάρισα! Ο ερχομός του δε, αποτελούσε για μένα ένα θαυμάσιο ΄΄παράθυρο΄΄ στον έξω από το χωριό κόσμο. Μία ευκαιρία να μειώσω λίγο την τύφλα μου σε πράγματα της ηλικίας μας που ήταν άγνωστα για μένα. Συνηθισμένο φαινόμενο για εμάς τα original χωριατόπαιδα. Όσοι μεγάλωσαν σε χωριά με καταλαβαίνουν.

Η ανυπομονησία όμως και των δυό μας γινόταν πιο έντονη περιμένοντας να έρθει στο χωριό και η ξαδέρφη μας που κατοικούσε σε μία άλλη πόλη, λίγο πιο πέρα από την Λάρισα. Το Μιλάνο!

Ο ερχομός της Hellas αποτελούσε κυρίως για μένα όχι απλό ΄΄παράθυρο΄΄, αλλά μεγάλη ΄΄τζαμαρία΄΄ για τον έξω κόσμο. Κατά τ΄ άλλα τα δικά μας Καλοκαίρια ήταν σαν τα δικά σας που σμίγατε με τα ξαδέρφια σας. Ανέμελα.

Και κάπου εκεί, κουρασμένα μετά τα παιχνίδια και στις σκανδαλιές μας, δεν ήταν και λίγες οι φορές που μεταξύ μας λέγαμε το τι θέλει το καθένα μας να γίνει όταν μεγαλώσει, και ανυπομονούσαμε πότε θα μεγαλώσουμε! Και όντως γίναμε αυτό που θέλαμε και τα τρία μας πολύ. Ο Κώστας πετυχημένος Αρχιτέκτονας, η Hellas Γιατρός, και η αφεντιά μου Υπηρέτης της Αεροπορικής Ιδέας! Και των τριών τα όνειρά μας έγιναν πραγματικότητα.

Ένα όμως από εμάς, η Hellas, το τερμάτισε- θα λέγαμε -το πράγμα. Αφού σπούδασε Γιατρός, στην συνέχεια τσουβάλιασε και καμιά δεκαριά άλλους τίτλους σπουδών και ακολούθησε Ακαδημαϊκή καριέρα με παρουσία στον χώρο τόσο της Ευρώπης όσο και της Αμερικής. Σήμερα είναι Αντιπρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Ιταλίας, Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, και Σύμβουλος της Ιταλικής Κυβέρνησης σε θέματα υγείας!

Στο χθεσινό μας δίωρο ΄΄ραντεβού με το παρελθόν΄΄ θυμηθήκαμε πάρα πολλά, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Οι στίχοι του Γιώργου Κοινούση «Να ξαναγινόμασταν πάλι πιτσιρίκια!» αιωρούνταν με ένταση στο περιβάλλον και τους άκουγε και το ακροατήριό μας, που δεν ήταν παρά οι άνθρωποι που μας στήριξαν στις ζωές μας!

Τελικά, όταν λέγαμε και ανυπομονούσαμε πότε θα μεγαλώσουμε, δεν είχαμε σκεφτεί ό,τι η φράση «πότε θα μικρύνουμε» είναι ανείπωτη!

Θανάσης Μαλέτσικας, 29 Αυγούστου 2023.

 

Όταν κάθεσαι να γράψεις για κάποιους ανθρώπους, και ψάχνεις τι να πρωτογράψεις, και δυσκολεύεσαι τι να παραλείψεις, σημαίνει ό,τι το αποτύπωμα αυτών των ανθρώπων υπήρξε-και όχι καθ΄ υπερβολή- βαθιά διδακτικό για εμάς τους …νεότερους.

Η φράση: <<τον ξέρουν και οι πέτρες!>>, στην κυριολεξία είναι η λαϊκή φράση που ταιριάζει απόλυτα στο να περιγράψει κάποιος τον Βασίλη Μαγαλιό.

Από την ηλικία των 12χρόνων, αμέσως μετά αφότου τέλειωσε το δημοτικό σχολείο, ακολούθησε το επάγγελμα του <<πετρά>>. Αρχικά ως κουβαλητής, κατόπιν ως μαστοράκι, στην συνέχεια μάστορας και τέλος αρχιμάστορας σε πάρα πολύ νεαρή ηλικία. Μυαλό κοφτερό, τον φοβήθηκαν και οι ίδιες οι πέτρες και τον συμβουλευόταν ακόμα και οι Πολιτικοί Μηχανικοί.

Αν όχι όλα, τα περισσότερα πετρόκτιστα σπίτια στην περιοχή μας φέρουν την υπογραφή του Βασίλη, όπως και πολλά άλλα σπίτια σε αρκετά σημεία της χώρας.

Παθιασμένος ο ίδιος με το επάγγελμά του, πέραν του ήθους και της καλοσύνης που τον διακρίνουν, αποτελεί παράδειγμα σωστού επαγγελματία.

Είναι χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνίας μας να θαυμάζουμε ανθρώπους κρίνοντας το τι αυτοκίνητο οδηγούν, την οικονομική τους ευμάρεια, καθώς και το επάγγελμα, την θέση ή αξίωμα που κατέχουν, αδιαφορώντας για κάποιες άλλες πιο σημαντικές πτυχές της ζωής τους. Δυστυχώς!

Όση ώρα τα πίναμε με τον Βασίλη, τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στις ροζιασμένες παλάμες του και ειλικρινώς αισθανόμουν έναν απέραντο σεβασμό για αυτά τα χέρια, τα οποία, δημιούργησαν οικογένεια, αποκατέστησαν και σπούδασαν παιδιά, και όλα αυτά κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ογδόντα ένα χρονών σήμερα ο Βασίλης, συνεχίζει με το ίδιο πάθος να ΄΄ταλαιπωρεί΄΄ τις πέτρες από έρωτα και όχι για βιοπορισμό, και να αποτελεί μία πολύ ενδιαφέρουσα παρέα σε ένα τραπέζι, συνάμα και τιμή να κάθεσαι μαζί του.

Θανάσης Μαλέτσικας, 10 Αυγούστου 2023.