… η ΄΄διασωλήνωση΄΄ της λογικής!

 … η ΄΄διασωλήνωση΄΄ της λογικής!

Συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος, η ΄΄λογική΄΄ στην χώρα μας έχει πλέον διασωληνωθεί. Άλλων νοσηλευόμενη στις ΜΕΘ, και άλλων σε κάποιους από τους διαδρόμους των νοσοκομείων. Των περισσότερων όμως νοσηλεύεται εκεί που οι ίδιοι είναι παρόντες, στα σπίτια τους, στους χώρους εργασίας, στις παρέες τους. Το πότε δε αυτή θα αποσωληνωθεί είναι χρονικά απροσδιόριστο. Όπως επίσης άγνωστα και τα κατάλοιπα αυτής.

Το κυριλάτο ΄΄επιστημονικό΄΄ ξεκατίνιασμα, και οι απίστευτες διαμάχες, διχογνωμίες  και διαφωνίες περί του εμβολιασμού ή όχι, που επικρατεί σε κύκλους της ιατρικής κοινότητας, ηλίου φαεινότερο, αποτέλεσε την αρχική και κύρια αιτία αυτής της διασωλήνωσης.

Στην συνέχεια, ο επικοινωνιακός χειρισμός της πανδημίας, από όλους τους πολιτικούς φορείς του πολιτικού μας συστήματος αποτελεί την δεύτερη, αλλά, εξίσου σοβαρή αιτία. Για ακόμα μία φορά, σε ένα μείζονος σημασίας θέμα για την ελληνική κοινωνία,  επικράτησε η απερίσκεπτη τάση-στάση για συναίνεση και συλλογική παρανόηση της σοβαρότητας του θέματος  μέσα σε ένα κλίμα εύθυμης συντροφικότητας των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου, επιβεβαιώνοντας το χαμηλό, ναι Κύριοι το χαμηλό επίπεδο ποιότητας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατία μας.

Αυτό το μίγμα, το εκρηκτικό αυτό μίγμα των δύο προαναφερόμενων αιτιών, ήταν που αρχικά προκάλεσε την αμφιβολία η οποία ΄΄μεταλλάχθηκε΄΄ σε φόβο. Διότι, στο μυαλό των αντιεμβολιαστών, εξαιρουμένων φυσικά αυτών που ιατρικοί λόγοι δεν το επιτρέπουν, περί αισθήματος φόβου πρόκειται. Τελικά, όπως εξάλλου ήταν αναμενόμενο, ο φόβος λειτούργησε ως ΄΄κλέφτης΄΄ της λογικής των, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μία φορά ότι η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε το κίνημα των συμπαθέστατων συνανθρώπων μας αντιεμβολιαστών. Ένα κίνημα που, αντί μιας ουσιαστικής ατομικής και κατ΄ επέκταση κοινωνικής ευθύνης, προτιμά την ανούσια συλλογική ενοχή. Φαινόμενο όχι και τόσο σπάνιο για την ΄΄δημοκρατική΄΄ νοοτροπία μας, που εκλαμβάνει  ως απαράδεκτες ΄΄διακρίσεις΄΄, ή, ακόμα και ως ΄΄τιμωρία΄΄, μέρος των μέτρων προφύλαξης, συμπεριλαμβανομένου και της υποχρεωτικότητας  του εμβολιασμού. Συνταγματικής ή αντισυνταγματικής!

Καταλήγοντας, και πριν επικριθεί η αυτονόητη θέση μου υπέρ της υποχρεωτικότητας  του εμβολιασμού, οι αντιθέτου απόψεως αναγνώστες, ας απαντήσουν πρώτα στο ερώτημα: πως  οι ίδιοι θα ενεργούσαν στην εικόνα κάποιου συνανθρώπου μας, που επιχειρεί να δώσει τέρμα στην ζωή του. Θα τον αγνοούσαν, ή, θα προσπαθούσαν να τον σώσουν με οποιαδήποτε αντιδημοκρατική ή αντισυνταγματική τους ενέργεια;

 

Θανάσης Μαλέτσικας, 2 Δεκ. 2021

 

 

Το τραίνο φεύγει στις 8, ταξίδι για την Κατερίνη!

 

Το τραίνο φεύγει στις 8, ταξίδι για την Κατερίνη!

Αγαπημένος στίχος. Στίχος του Μάνου Ελευθερίου, όπως άλλωστε και εκατοντάδες άλλοι θαυμάσιοι στίχοι εμπνευσμένοι από θαυμάσιους Έλληνες δημιουργούς.

Στίχοι, που ο καθένας μας έχει επιλέξει κάποιους από αυτούς να τους συνδέσει με πολύ σημαντικές στιγμές της ζωής του.

Στιγμές, που στο άκουσμα αυτών, και με την ταχύτητα της σκέψης, βουτάς στο τσουβάλι της μνήμης σου και τις αγγίζεις ξανά και ξανά αλλά για πολύ λίγο. Αυτό όμως το λίγο είναι που σε δυναμώνει να συνεχίσεις παραπέρα!

Αν και το δικό μου τραίνο έφευγε στις έξι, και με προορισμό όχι την Κατερίνη αλλά την Αθήνα, και συγκεκριμένα λίγο έξω από την Αθήνα, την Δεκέλεια, ή, αν προτιμάτε τουρκιστί το Τατόϊ, παρόλο αυτές τις διαφορές της ώρας και του προορισμού, ο συγκεκριμένος στίχος-τίτλος αποτελεί και τον πιο αγαπημένο μου.

Αλλά, Φίλε αναγνώστη, πριν αναλώσεις τον πολύτιμο χρόνο σου να συνεχίσεις να με διαβάζεις, σε ενημερώνω ότι πρόκειται περί μιας προσωπικής βιωματικής και μακροσκελούς εξιστόρησης.

Εάν δε, δεν είσαι και χωριατόπαιδο, γέννημα και θρέμμα, και μάλιστα από πολύ υψόμετρο, είναι πέραν του βέβαιου ότι αυτή θα σου είναι εντελώς αδιάφορη. Αλλά επέτρεψέ μου πολύ σημαντική- ειδικά στην παρούσα χρονική στιγμή - για τον γράφοντα.

Αν, και παρά την προειδοποίησή μου συνεχίζεις να την διαβάσεις, τότε, ναι, αποτελεί πραγματικότητα ότι κάποιο τσουχτερό πρωϊνό του Οκτώβρη του ΄΄77, στις πεντέμισι το πρωί, και όχι στις οκτώ που αναφέρει ο στίχος, στεκόμουν με τον πατέρα μου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Καρδίτσας για να αναχωρήσουμε όχι για την Κατερίνη, αλλά για την Δεκέλεια, με σκοπό την κατάταξή μου στην Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας, την αγαπημένη μου και ιστορική ΣΤΥΑ!

Ορμώμενος, όπως αναγράφουν και οι πηγαίοι τίτλοι των Πανεπιστημίων, από το ορεινό χωριό μου, την Πεζούλα Καρδίτσας, θα ταξίδευα προς πραγματοποίηση του μεγάλου ονείρου μου. Ποιο; Μα να γίνω Μηχανικός Αεροπλάνων στην Πολεμική Αεροπορία!

Παράξενο θα σκεφτείς, την δεκαετία του ΄70, και απουσία επαγγελματικού προσανατολισμού, ένα χωριατόπαιδο από τα ΄΄κατσάβραχα΄΄, να έχει αυτό το όνειρο. Όλα όμως έχουν την εξήγησή τους. Για όλα υπάρχει και μία αιτία. Και στην περίπτωση την δική μου η αιτία φώλιαζε μέσα στο φτωχικό μου σπίτι. Ναι, ήταν αυτή που με γέννησε και με ανέθρεψε. Ήταν ο πατέρας μου! Ναι ο πατέρας μου. Πατέρας και ταυτόχρονα ο μέντοράς μου. Ο οποίος, αποφοίτησε από την Σχολή Τεχνικών Αεροπορίας, την ΣΤΑ, το 1949, και υπήρξε ο ίδιος Μηχανικός αεροσκαφών, στα αεροσκάφη Spitfire, Harvard, και Helldiver υπηρετώντας τα στα αεροδρόμια αυτά της Δεκέλειας, της Λάρισας και του Σέδες. Είδες τώρα πως όλα δικαιολογούνται! Διαπίστωσες ότι, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, η φράση ΄΄φυσικό επακόλουθο΄΄, όντως ισχύει και δεν γίνεται αβίαστα η χρήση του!

Φίλε αναγνώστη, από πάρα πολύ μικρός, ειδικά τα χειμωνιάτικα βράδια, δίπλα όχι στο τζάκι, καθόσον η οικογένειά μου δεν καταγόταν ούτε από τζάκι και ούτε καν διέθετε τζάκι, αλλά στην μία από τις δύο ξυλόσομπες που είχαμε στο σπίτι μας, στην μεγαλύτερη (η μικρή, ήταν στο δωμάτιο της γιαγιάς μου, μητέρα του πατέρα μου), σε αυτήν που είχε και φούρνο για να μαγειρεύει η μάνα μου, και να ζεσταίνει νερό για να με λούζει κάθε Σάββατο απόγευμα για να είμαι καθαρός την Κυριακή το πρωί για να πάω στην εκκλησία, μεγάλωσα με τις αμέτρητες ιστορίες που άκουγα από τον πατέρα μου για την Πολεμική Αεροπορία. Ιστορίες για το αεροπλάνο αλλά και για τον ίδιο. Ιστορίες που μου προκαλούσαν πάντα τον θαυμασμό. Τα πολλά ερωτηματικά ακολούθησαν πολύ αργότερα, όταν ήμουν μεγαλύτερος των δέκα ετών. Κυρίως όμως αυτές οι πρώτες ιστορίες αφορούσαν το πώς είναι κατασκευασμένο ένα αεροπλάνο και πως αυτό πετάει και δεν πέφτει. Και μην υποθέσεις ότι με δίδασκε αεροδυναμική ή μηχανική πτήσεων ή αντοχή υλικών. Σαφώς και όχι, εξάλλου η πολύ μικρή ηλικία και η αδυναμία κατανόησης θεωριών αποτελούσαν αξεπέραστο εμπόδιο. Επακόλουθο λοιπόν ήταν ο πατέρας μου, κρατώντας στο χέρι του ένα από τα δύο μεταλλικά μοντελάκια του F-84 ή του Τ-33 τα οποία είχε κατασκευάσει ο ίδιος στο μηχανουργείο της ΣΤΑ, και τα οποία είχα πάντα κάτω από το μαξιλάρι μου, να περιορισθεί σε πολύ απλά πράγματα, όπως: το αεροπλάνο στηρίζεται στις πτέρυγες, ανεβαίνει-κατεβαίνει και στρίβει με τα πηδάλια, και κινείται με την έλικα του κινητήρα που σε κάποια αεροπλάνα φαίνεται (ελικοφόρα) και σε κάποια δεν φαίνεται (jet). Σε αυτά δε που δεν φαίνεται, μου έλεγε, ότι έχουν πολλές έλικες μέσα τους και ο αέρας μπαίνει από τη τρύπα που έχουν μπροστά και βγαίνει από την ουρά! Έπρεπε να πει ο άνθρωπος και από πού βγαίνει ο αέρας, διότι αλλιώς θα έσκαγε το αεροπλάνο σαν μπαλόνι! Πως αλλιώς να περιγράψεις έναν κινητήρα jet, ενός αεριωθούμενου αεροσκάφους, σε ένα πεντάχρονο παιδί εκείνης της εποχής στα ΄΄κατσάβραχα΄΄!

Η εξήγηση, το τι είναι η έλικα όμως, θυμάμαι πως την παρομοίασε με τον ανεμιστήρα που πετάει τον αέρα πίσω του, <<..όπως αυτόν που έχει ο θείος σου ο Γιάννης στο σπίτι του στην Καρδίτσα >>, μου είχε πει. Εξάλλου εμείς στο χωριό μας δεν τον είχαμε ανάγκη, σε υψόμετρο ζούσαμε, τι να τον κάνουμε.

Θα παρομοίαζα αυτές τις συνεχείς αφηγήσεις του, Φίλε αναγνώστη, ως ένα δυνατό ΄΄εμβόλιο΄΄ πολλών δόσεων, στο δεξί όμως παιδικό μου μπράτσο, διότι, στο αριστερό με είχανε εμβολιάσει -όπως όλα τα παιδιά στο εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο των τριάντα ένα μαθητών και του ενός Δασκάλου -με αυτό της αποκαλούμενης ΄΄βατσίνας΄΄, που μας άφησε μόνιμα το αποτύπωμά του.

Στις έξι ακριβώς, το τραίνο σφύριξε και το ταξίδι μου μόλις άρχισε. Συγχρόνως άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά και το όνειρό μου.

Αν και ταξίδευα πρώτη φορά με το τραίνο, δεν με ενδιέφερε καθόλου η διαδρομή παρά μόνον ο προορισμός. Φυσικά όχι η Αθήνα αλλά η ΣΤΥΑ! Θυμάμαι κοιτούσα έξω από το παράθυρο και σκεφτόμουν ότι μεγάλωσα! Και να φανταστείς ότι ήμουν δέκα έξι ετών, μόλις είχα τελειώσει την Τετάρτη Γυμνασίου! Ήμουν η προτελευταία σειρά που στην ΣΤΥΑ έδινες εξετάσεις τελειώνοντας μόνον τέσσερις τάξεις του Γυμνασίου.

Ανταπόκριση στον σταθμό των Παλαιοφαρσάλων και επιβίβαση στο ΄΄μεγάλο΄΄ τραίνο. Το τραίνο με τα πολλά βαγόνια!

Σε όλη την διαδρομή σκεφτόμουν. Σκεφτόμουν πολλά και διάφορα. Σκεφτόμουν την μάνα μου που την άφησα να κλαίει διότι δεν ήθελε να πάω στην Αεροπορία. Αλλά θα μου πεις Φίλε αναγνώστη, ποια μάνα θέλει να αποχωριστεί τον μονάκριβό της γιο, το πρώτο της παιδί, και μάλιστα στην ηλικία των δέκα έξι ετών. Με ήθελε γιατρό, διότι ως μαθητής ήμουν απουσιολόγος και μάλιστα στο πρακτικό τμήμα της τότε εποχής. Απουσιολόγος με βαθμό 16,8. ΄΄Σκράπες΄΄ θα σκεφτείς οι υπόλοιποι συμμαθητές μου. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου, αφού πρώτα, από τους είκοσι επτά στον συνολικό αριθμό εξαιρέσουμε τους δέκα οκτώ που σπουδάσανε στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο και τους οκτώ που σήμερα είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες. Ναι, οι υπόλοιποι ένας, δηλαδή η αφεντιά μου που επέλεξα την ΣΤΥΑ, ναι ήμουν ΄΄σκράπας΄΄. Εάν έτσι το αντιλαμβάνεσαι, δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι για εσένα, ή, πες μου πως μπορώ να σε βοηθήσω για να νοιώσεις το ίδιο με εμένα, δηλαδή, ότι σπουδάζοντας Μηχανικός Αεροσκαφών στην ΣΤΥΑ νοιώθω ακόμα την ΄΄πρωτιά΄΄ που ένοιωθα και ως απουσιολόγος τους. Έως τότε όμως, άφησέ με σε παρακαλώ να συνεχίσω τις σκέψεις μου!

<<…εάν πας στην Αεροπορία θα χωρίσουμε!>> ήταν τα λόγια κλαίγοντας του εφηβικού μου τότε πλατωνικού έρωτα. Με ήθελε φοιτητή και όχι στρατιωτικό. Βλέπεις με την στολή δύο τινά συμβαίνουν. Ή έλκει ή απωθεί! Απογοητεύτηκα πολύ, αλλά θυμήθηκα τα λόγια της μάνας μου που μου έλεγε <<…καλύτερα να κλαίνε οι γυναίκες για εσένα, παρά εσύ για αυτές>>. Την άκουσα. Γυναίκα ήταν. Κάτι θα ήξερε και αυτή!

Βέβαια με το ταξίδι μου ο κύβος περί ΄΄έρωτος΄΄ ήδη ερρίφθη. Και ερρίφθη υπέρ της ΣΤΥΑ, αφήνοντας πίσω μου δύο γυναίκες να κλαίνε. Η μία από αγάπη και η άλλη από συμφέρον.

Και το πεντάωρο ταξίδι μου συνεχιζόταν με σκέψεις τις οποίες ώρες-ώρες διέκοπταν οι τελευταίες συμβουλές του πατέρα μου, τις οποίες Φίλε αναγνώστη- μεταξύ μας- ούτε καν τις θυμάμαι. Βλέπεις με είχαν απορροφήσει οι ποικίλες σκέψεις μου, όπως αυτή που στην ηλικία των έντεκα ετών, επιχειρώντας να μιμηθώ τον Καρδιτσιώτη αείμνηστο Κώστα Κατσόγιαννο, τον ΄΄Ιπτάμενο Αγρότη΄΄, ο οποίος πέταξε από ένα ύψωμα με αετό ιδιοκατασκευής του, προσπάθησε και η μικρή αφεντιά μου να κατασκευάσει έναν αντίστοιχο αετό και να πετάξει. Και φυσικά, Δόξα σοι ο Θεός, απέτυχε! Και απέτυχε ευτυχώς παταγωδώς. Βλέποντας από τηλεοράσεως το εγχείρημά του είχα παρατηρήσει ότι ο αετός είχε τριγωνικό σχήμα και όλη η επιφάνειά του ήταν καλυμμένη με ύφασμα. Με βοηθό, τον ενθουσιασμένο με το μεγαλόπνοο σχέδιό μου συνομήλικο ξάδελφό μου Γιάννη Ράϊκο, προχωρήσαμε στην κατασκευή του -τρόπος του λέγειν- αετού. Αφού κλέψαμε τρία καδρόνια από κάποιον χωριανό μας (μακριά από την γειτονιά μας) που έφτιαχνε την σκεπή του σπιτιού του, και μία κουρελού από την γιαγιά μου, στην συνέχεια καρφώσαμε μεταξύ τους τα καδρόνια σε τριγωνικό σχήμα και επάνω σε αυτά καρφώσαμε την κουρελού. Δύο τριχιές από το παχνί που είχαμε το άλογο για να δεθώ κατάλληλα επάνω στην αεροκατασκευή και έτοιμη η ΄΄πετομηχανή΄΄ μας! Τόσο απλά! Πιθανά πεδία απογείωσης –σύμφωνα πάντα με την μελέτη του εγχειρήματος- η εφόρμηση από ένα ντουβάρι ύψους τριών μέτρων, ή, ή εφόρμηση από την σκεπή του αχυρώνα του θείου μου ύψους 8 μέτρων ώστε να έχουμε αρκετό ύψος. Στην δεύτερη επιλογή επέμενε πολύ ο Γιάννης ως την καλύτερη, αλλά, εγώ θα επιχειρούσα το άλμα και όχι αυτός! Τελικώς, και ευτυχώς, επιλέχθηκε το πρώτο πεδίο απογείωσης και την γλύτωσα με λίγα γδαρσίματα, αλλά, με πάρα πολύ ξύλο από την μάνα μου και με χαμόγελα από τον πατέρας μου.

Βέβαια ο ξάδελφός μου αποφάνθηκε με βεβαιότητα ότι η αποτυχία μας ήταν αποτέλεσμα του μεγάλου βάρους της ΄΄αεροκατασκευής΄΄ καθότι το όλο εγχείρημα πραγματοποιήθηκε κάτω από αραιή χιονόπτωση, σε αντίθεση με εμένα που με βασάνιζε τι δεν έκανα καλά στην κατασκευή για να πετάξει!

Κάπως έτσι άδοξα έληξε και η πρώτη επαφή με τις ΄΄πετομηχανές΄΄. Το μόνο που καταφέραμε ήταν να τεθούμε υπό στενή παρακολούθηση των αείμνηστων σήμερα γονιών μας -και ειδικότερα των μανάδων μας-οι οποίοι στο εξής φύλαγαν τα καδρόνια και τις κουρελούδες λες και ήταν λίρες. Εάν είχαμε! Το περισσότερο δε ξύλο έπεσε γιατί κλέψαμε τα καδρόνια του συγχωριανού μας.

Όπως και με το άλλο, με τα ΄΄τουριστικά΄΄ αεροπλάνα. Γιατί δεν ξέρω αν από τα μέρη σου περνούσαν, αλλά, από τα δικά μου περνούσαν, και περνούσαν μάλιστα πετώντας πολύ ψηλά και αργά για να βγάζουν φωτογραφίες οι τουρίστες! Αυτόν το χαρακτηρισμό έδωσα τότε στις αργοκίνητες Ντακότες, βασισμένος στο συμπέρασμα συνειρμικών σκέψεων, έχοντας στην πλάτη μου γνώσεις(!) και εμπειρίες(!) των πρώτων έξι χρόνων της ζωής μου, διαχωρίζοντάς τες από τα πολεμικά αεροπλάνα της εποχής που πετούσαν με μεγάλη ταχύτητα, και ο μοναδικός επιβάτης ήταν ο πιλότος τους. Νόμιζα ότι ήταν ΄΄τουριστικά΄΄ αεροπλάνα!

Αυτές, και άλλες πολλές σκέψεις συνταξιδεύανε μαζί μου για τις τρεις –τέσσερις ώρες ώσπου φτάσαμε στον Σταθμό της Δεκέλειας και καθίσαμε στον ΄΄Σμηνιτάκο΄΄, ένα καφενείο-ταβερνείο δίπλα στην πύλη του Αεροδρομίου. Καφέ σκέτο ο πατέρας μου, πορτοκαλάδα για μένα.

Τον κοιτούσα και με κοιτούσε, σχεδόν αμίλητοι. Ήταν έκδηλη η συγκίνησή του. Όχι, δεν δάκρυσε. Τουλάχιστον εκεί μπροστά μου. Αργότερα είμαι βέβαιος πως ναι.

Αρκέστηκε, με σοβαρότητα να μου πει, <<...Η οικογένεια σου πλέον θα είναι αυτή, εάν δεν την αισθανθείς έτσι δεν θα πετύχεις. Γύρνα πάλι στο χωριό, κάτι θα βρεις να κάνεις στην ζωή σου, είσαι πολύ καλός μαθητής>> Ήμουν βέβαιος ότι τις δύο τελευταίες προτάσεις τις έλεγε ως πατέρας, την δε πρώτη ως Μηχανικός της Πολεμικής Αεροπορίας.

Τα δύο χρόνια της Σχολής, παρά το στρατιωτικό περιβάλλον που τα χαρακτήριζε, αποτέλεσαν το πρώτο σημαντικό βήμα για την εκπλήρωση του ονείρου μου. Οι καθηγητές μου, Σμχος Θεόδωρος Καβάλας, Σγος Γιαννόπουλος, Σγος Καρπούζης (Δημητρίου), Σγος Κων. Κόκκορης, Υπσγος Αθανάσιος Μάσσιας και ο Ανθστης Φίλιππας Στρατάκος, με βοήθησαν σε αυτό το πρώτο μου βήμα.

Με δίδαξαν κάτι το πολύ ουσιώδης: ότι μία ΄΄πετομηχανή΄ δεν είναι απλά τρία καδρόνια, μία κουρελού και μερικά μέτρα τριχιά! Είναι ένα πολύ μεγάλο σύνολο διαφόρων μετάλλων και υλικών, κατάλληλα διαμορφωμένα και συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε αυτό το σύνολο να είναι ικανό να πετάει. Ένα σύνολο το οποίο προήλθε και συντηρείται από άτομα που διαθέτουν μόνον εξειδικευμένες γνώσεις!

Μου είπαν ότι υπάρχει το ΄΄αλφαβητάρι΄΄ του μηχανικού. Μου το υπέδειξαν. Και από αυτό, μου έμαθαν τα πρώτα του γράμματα. Κυρίως όμως με κατεύθυναν, δίνοντάς μου τις κατάλληλες οδηγίες, να ακολουθήσω τον ασφαλέστερο δρόμο για να μάθω τα υπόλοιπα. Όλα εξίσου σημαντικά με τα πρώτα. Πολύ δύσκολο αλφαβητάρι! Δυσκολότερο απ΄ ότι αβίαστα κάποιοι πιστεύουν, ίσως και εσύ ο ίδιος.

Αν και τα δύο χρόνια μέσα στην Σχολή πέρασαν με κάποια ευκολία, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για την ζωή μου στην Αθήνα. Άλλωστε ήμουν δεκαέξι ετών. Τα πράγματα εκεί ήταν πολύ πιο δύσκολα από το μάθημα της αεροδυναμικής και της αντοχής των υλικών που με δίδασκε ο Καρπούζης.

Στην Αθήνα έπρεπε να υπολογίζω την αντοχή, όχι των υλικών, αλλά, την δική μου κυρίως έναντι του συνδρόμου ανωτερότητας που επιδείκνυαν κάποιοι γιαλαντζί ΄΄Αθηναίοι΄΄-διότι υπάρχουν και οι αυθεντικοί, ωραίοι άνθρωποι Αθηναίοι- και κάποιοι άλλοι από άλλες μεγαλουπόλεις που κουβαλούσαν πάνω τους και το έβγαζαν σε εμάς τα χωριατόπαιδα. Ευτυχώς όμως, στον ντορβά οι γονείς μας, πέραν των άλλων εφοδίων, μας είχαν βάλει και μπόλικη αυτοπεποίθηση που αποτέλεσε ισχυρό εμπόδιο στο δικό τους σύνδρομο ανωτερότητας να μετατραπεί σε δικό μας σύνδρομο κατωτερότητας.

<<…καλός ο φίλος σου ρε Δημήτρη, αλλά, πολύ βλαχάκι!>> έτσι με αποκάλεσε μία κοπέλα ΄΄Αθηναία΄΄ από την Ήπειρο σε μια από τις πρώτες παρέες που παρευρέθηκα με πολιτική περιβολή, διότι, με την στολή κρύβεις πολλά, ή μάλλον οι άλλοι δεν βλέπουν πολλά, ή, και αν τα βλέπουν δεν μιλάνε καθόλου, δηλαδή υποκρίνονται. Με αυτά και με κάτι άλλα περιορίσθηκα τα Σαββατοκύριακα να συναντιόμαστε με τα άλλα χωριατόπαιδα-συμμαθητές μου στον Μπακάκο (μήπως ξέραμε και κανένα άλλο μέρος) για καφέ και μερικές φορές να πηγαίνουμε σε κάποια ΄΄Μέγαρα Μουσικής΄΄, της αντιστοίχου μουσικής μας παιδείας εκεί κοντά στην Ομόνοια. Εκείνα τα χρόνια κατάλαβα ότι, στο ΄΄σασί΄΄ μου, ότι άλλο σήμα και να βάλω, εκτός από αυτό της μάρκας μου, δηλαδή της χωριάτικης φτιαξιάς μου, με τα στραβά της και τα ίσια της, θα είμαι ένας δήθεν. Εξάλλου, σκοπός του ταξιδιού μου και όνειρό μου ήταν να σπουδάσω Μηχανικός Αεροπλάνων και όχι να αλλάξω το ΄΄σασί΄΄ μου.

Κάπως έτσι πέρασαν και τα δύο χρόνια της Σχολής και φτάνει η ημέρα της ορκωμοσίας. Περήφανος ο πατέρας μου, πολύ στενοχωρημένη η μάνα μου. Βαθιά στενοχωρημένη διότι η πρώτη μου μετάθεση -κατά δήλωσή μου -ήταν η Σούδα και τα αεροσκάφη Α-7Η. Ακόμα μακρύτερα ο γιός της. Από τα ΄΄κατσάβραχα΄΄ της Καρδίτσας στα Χανιά της Κρήτης. Τρέχε- γύρευε κάθε πόσο θα με έβλεπε!

Αυτή την φορά ο πατέρας μου ήταν που μου έδωσε τις τελευταίες ΄΄αεροπορικές΄΄ συμβουλές του: << ...Η ικανοποίηση να βλέπεις το αεροπλάνο σου να πετάει θα είναι μεγάλη και πολύ μεγαλύτερη όταν αυτό θα επιστρέφει, επίσης, ικανοποίηση θα νοιώθεις όταν το έργο σου θα αναγνωρίζεται. Περιορίσου όμως στο πρώτο που αφορά μόνον εσένα, και προετοιμάσου ότι, το δεύτερο που αφορά στους άλλους δεν είναι βέβαιο ότι θα συμβαίνει πάντα!>> Και πρόσεξε: <<…θα υπογράφεις ζωές και όχι αεροπλάνα. Αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ σου>>.

Τα χρόνια πέρασαν. Και πέρασαν πολύ γρήγορα! Το ταξίδι μου -όχι στην σκοπιά της Κατερίνης - αλλά, στην Πολεμική Αεροπορία τελείωσε. Το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε, και ήρθαν πάλι οι στιγμές κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαπενταετίας, πατέρας και γιός, ξανά μαζί, συχνά να συζητάνε μόνον για τις ΄΄διαδρομές΄΄ τους αυτή την φορά, διότι πλέον ΄΄αεροπορικός΄΄ προορισμός δεν υπήρχε. Ανεπανάληπτες στιγμές! Στιγμές πλημμυρισμένες από πολύ ικανοποίηση και γιατί όχι και ευτυχία! Άλλωστε την ευτυχία την ορίζει ο καθένας μας όπως την νοιώθει. Και εμείς οι δυό, είχαμε δώσει ακριβώς τον ίδιο ορισμό της, τον οποίο και ζήσαμε:

΄΄Δίπλα σε ένα αεροπλάνο!΄΄

Φίλε αναγνώστη.

Συμπληρώθηκαν τρεις μήνες, που ο πατέρας μου και μέντοράς μου έφυγε -στα ενενήντα του- από την ζωή. Πήγε να συναντήσει την γυναίκα του, την μάνα μου, η οποία έφυγε από κοντά μας στα πενήντα της, ακριβώς πριν τριάντα επτά χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια της απουσίας της τα αναπλήρωσε τιμώντας τα εις το έπακρον ο πατέρας μου. Πέραν των ευτυχισμένων οικογενειακών στιγμών, ευτύχησε και είδε (από τηλεοράσεως), ανήμερα των τελευταίων γενεθλίων του, την 1η Ιουνίου, την άφιξη στην χώρα μας και του αεροπλάνου Spitfire που τόσο πολύ αγάπησε. Το εξέλαβε ως ένα ακόμα δώρο Θεού και συγκινήθηκε πάρα πολύ. <<…Τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ζωή>> μου είπε.

Μπορεί να μην με δίδαξε αεροδυναμική ή μηχανική πτήσεων στην μικρή μου ηλικία, όμως, με την στάση ζωής του με δίδαξε κάτι πιο σημαντικό: Την Οικογένεια!

Ευχαριστώ.

Θανάσης Μαλέτσικας

345 Μοίρα: ...η πρώτη ΄΄κουμπότρυπα΄΄!

 345 Μοίρα: ...η πρώτη ΄΄κουμπότρυπα΄΄!

Στο δίλημμα, πώς να αρχίσεις να γράφεις για ένα θέμα, εν προκειμένω για την 345 Μοίρα, αυθόρμητα ήρθε στην μνήμη μου, η ρήση: ΄΄Αν χάσεις την πρώτη κουμπότρυπα, δεν θα μπορέσεις να κουμπώσεις το πανωφόρι σου σωστά!΄΄ Και αυτό διότι, η πρώτη Μοίρα που τοποθετείσαι αποφοιτώντας από την Σχολή, πέραν του ότι λειτουργεί και ως προέκταση αυτής, καθορίζει και τα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα τα οποία είναι πολύ σημαντικά για την μετέπειτα σταδιοδρομία σου ως στέλεχος της Π.Α.

Η δε κοινή ομολογία πολλών συναδέλφων, ότι η πρώτη Μοίρα τοποθέτησης αποτελεί και την αγαπημένη έχει πλέον επιβεβαιωθεί πολλές φορές. Στην πρώτη σου Μοίρα μαθαίνεις, εν τη πράξει πλέον, τι απαιτεί η Π.Α. από εσένα ως τεχνικό. Μέσα από τις καταστάσεις που βιώνεις καθημερινά, ακολουθώντας τα βήματα των μεγαλύτερων συναδέλφων, διαμορφώνεις την βάση της επαγγελματικής σου ταυτότητας.

Ιούνιος του 1979. Αποφοίτηση από την ΣΤΥΑ (29Η Σειρά με την ειδικότητα του Μηχανοσυνθέτη) και τοποθέτηση στην Γραμμή Πτήσεων της 345 ΜΒ στην 115 ΠΜ στην Σούδα. Μετά από το ΣΟΣΜΕ ακολούθησε OJT , και τον Οκτώβριο, υπόλογος πλέον στα αφη Α-7 Η ! Ένα αφος που μετρούσε μόλις τέσσερα χρόνια ζωής για την Π.Α., της οποίας η προσοχή της ήταν στραμμένη επάνω του.

Η ένταξή μου, καθώς και του αείμνηστου συμμαθητή μου Νίκου Φιλίππου, σε ένα σύνολο δώδεκα εξαίρετων συναδέλφων υπολόγων προέλευσης Εξ Ανακατατάξεως, υπήρξε και πολύ γρήγορη και πολύ εύκολη διαδικασία. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες αναπτύχθηκαν άριστες υπηρεσιακές σχέσεις, οι οποίες εξελίχθηκαν σε σχέσεις φιλίας, που συνεχίζονται έως και σήμερα, σαράντα δύο χρόνια μετά.

Επικεφαλής αυτού του συνόλου ο Αξκος Γραμμής Πτήσεων, ο τότε Ανθστης Γιώργος Διπλαράκης, με βοηθούς τους δύο Επιθεωρητές, τους Αρχισμηνίες Καλατζάκη Αντώνη και Αγγελάκη Κώστα. Οι τρεις τους αποτελούσαν τότε ένα ιδιόμορφο και τρισδιάστατο ΄΄τρίο΄΄ ! Ναι τρισδιάστατο, διότι, σε αυτό το ΄΄τρίο΄΄, οι έννοιες των λέξεων ΄΄ακεραιότητα΄΄, ΄΄σοφία΄΄ και ΄΄εγρήγορση΄΄ συνυπήρχαν όπως τα απαραίτητα στοιχεία σε ένα αναβράζον δισκίο. Στο οποίο, ενώ γνωρίζεις την ύπαρξή τους, δύσκολα τα απομονώνεις.

Ένα ΄΄τρίο΄΄ που, παρά των μικρών βαθμών που έφερε, απολάμβανε την έκδηλη εμπιστοσύνη των Διοικήσεων, εξίσου της Μοίρας και της Μονάδας. Γιώργη (Διπλαράκης), Αντώνη (Καλατζάκης) και Κωστή (Αγγελάκης) έτσι τους αποκαλούσε πέραν των άλλων και ο Δκτης της Μονάδας.

Από αυτό λοιπόν το ΄΄τρίο΄΄, ο φόβος και ο τρόμος όλων των υπολόγων ήταν ένας, και άκουγε στο όνομα Αγγελάκης. Άνθρωπος που του άρεσαν μόνον οι πολύπλοκες καταστάσεις, το δύσκολο ημερήσιο πτητικό έργο, οι πολλές απαιτήσεις! Την καθημερινότητα στην πίστα, την προσομοίαζε πάντα και την ζούσε ως ημέρα πραγματικών πολεμικών επιχειρήσεων. Εν ολίγοις, και μεταφορικά, οι στροφές ΄΄λειτουργίας΄΄ του ήταν πάντα στο κόκκινο, πράγμα που απαιτούσε και από όλους μας, και πάντα το πετύχαινε. Αδιανόητο κάτι το αντίθετο. Καλύτερη τύχη θα είχε κάποιος από εμάς να δυστροπήσει στον Δκτη της Μονάδας παρά στον Αγγελάκη. Από τον Κωστή μάθαμε να αντιμετωπίζουμε σύνθετες και πολύπλοκες καταστάσεις στην Γραμμή Πτήσεων, με ταχύτητα σκέψης, με ασφαλείς αποφάσεις και άμεσης δράσης. Όπερ σημαίνει ότι έπρεπε να είμασταν πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του την πρώτη ημέρα στην Μοίρα: <<Για εσάς κύριοι (απευθυνόμενος σε μένα και τον συμμαθητή μου Φιλίππου), η Σχολή δεν είναι δύο χρόνια, αλλά τρία! Θα βγαίνετε κάθε Τετάρτη και Σαββατοκύριακο. Τις υπόλοιπες ημέρες, τα απογεύματα, θα κάθεστε στην Μοίρα για μελέτη>>. Φυσικά δεν ήταν και λίγες οι φορές που μας εξέταζε σε διάφορα αντικείμενα του αφους.

Η ΄΄σοφία΄΄ αυτού του ΄΄τρίου΄΄ έφερε το όνομα Αντώνης Καλατζάκης. Τι να πρωτοπεί κανείς μας για τον Αντώνη. Πρώτα-πρώτα αποτελούσε το ΄΄απάγκιο΄΄ (!) από τον ΄΄θυελλώδη΄΄ Αγγελάκη. Χωρίς ποτέ του να τον μεμφθεί, με έναν σοφό τρόπο, μας έπειθε και αιτιολογούσε σχεδόν τα πάντα. Πολύ καλός γνώστης του αεροπλάνου (όπως άλλωστε και ο Αγγελάκης), ο Αντώνης έδινε μεγάλη βαρύτητα στο να κατανοήσεις την σπουδαιότητα της αποστολής σου και μετά να την εκτελέσεις. Μεθοδικός και αναλυτικότατος σε ότι ήθελε να μας μεταδώσει. Αφουγκραζόταν την ψυχολογία του καθένα μας και απολάμβανε τον σεβασμό μας. Όλοι μας θα θέλαμε να τον έχουμε για τον μεγαλύτερο αδελφό μας.

Αν ο Καλατζάκης ήταν ο ΄΄Καλός΄΄ του γνωστού τίτλου της κινηματογραφικής ταινίας, και ό Αγγελάκης ο ΄΄Κακός΄΄, συνειρμικά, μην σκεφτείτε ότι ο Γιώργης Διπλαράκης ήταν ο ΄΄Άσχημος΄΄. Απεναντίας, ήταν ο ΄΄Όμορφος΄΄ χαρακτήρας του ΄΄τρίου΄΄. Ο τέλειος ισορροπιστής! Ο Αξκος Γραμμής Πτήσεων – ΄΄Μαέστρος΄΄, μιας πολυμελούς ορχήστρας που διεύθυνε με μεγάλη δεξιότητα.

Ένα τέταρτο, αλλά κοινό στοιχείο αυτού του ΄΄τρίου΄΄, ήταν η εμπιστοσύνη που μας ενέπνεε. Τόσο ως ΄΄τρίο΄΄, όσο και κατά μόνας, λειτουργούσαν πάντα ως ισχυρή ασπίδα σε εμάς τους υπολόγους, στις ελάχιστες περιπτώσεις αδεξιοτήτων μας.

Όμως, την ζωή στην 345 Μοίρα, πέραν της Γραμμής Πτήσεων δίδουν και τα άλλα συνεργεία και Γραφεία στα οποία τότε κυριαρχούσαν και άλλα ΄΄δίδυμα΄΄ ή ΄΄τρίδυμα΄΄. Ενδεικτικά:

Στο control της Μοίρας αυτό των Ανθστων Σπύρου Κατσαμά και Μίμη Βουλγαρίδη. Οι ΄΄ρυθμιστές΄΄ όλης της τεχνικής υποστήριξης της Μοίρας. Πάντα διατηρούσαν την σωστή κλιμάκωση των αφων.

Ο Μανώλης Κακαβελάκης και ο Δημήτρης Τζέλλος στο Τμήμα Ποιοτικού Ελέγχου με τους συχνούς ελέγχους σε όλες τις τεχνικές εργασίες.

Ο Πολυχρόνης Σημαντηράκης, ο Μπάμπης Γριβάκης και ο Μανώλης Δεληγιαννάκης στο συνεργείο Κινητήρων. Ο Γιάννης Δρακωνάκης, ο Νίκος Χουρδάκης και ο Βαγγέλης Παπαευαγγέλου στο Συνεργείο Υδραυλικών, και ο Νίκος Κοκοτσάκης στο APG ήταν τα πολύ γνωστά ονόματα των Μηχανικών της Μοίρας.

Φυσικά και όλοι οι άλλοι συνάδελφοι των άλλων ειδικοτήτων που τους διέκρινε η επαγγελματικότητά τους.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο της 345 Μοίρας ήταν και οι πολύ καλές σχέσεις μεταξύ των τεχνικών και χειριστών της Μοίρας. Οι Δκτες αυτής Κακλής, Τζογάνης και Γιολτζόπουλος, και ο Αρχιμηχανικός Νικήτας Μοιρόπουλος υπήρξαν ένθερμοι θεματοφύλακες αυτού του στοιχείου. Είχαν καταφέρει να διαμορφώσουν και να ενστερνίσουν ως κληροδότημα στους επόμενους, το αίσθημα της ομαδικής προσπάθειας σε όλο το προσωπικό της Μοίρας, ανεξάρτητα από βαθμούς και θέσεις. Αυτό το αίσθημα υπήρξε και η βάση να αναπτυχθούν –πέραν των υπηρεσιακών σχέσεων- και δυνατές φιλίες.

Κλείνοντας αυτή την κατάθεση συναισθημάτων για την 345 Μοίρα που υπηρέτησα για πέντε χρόνια, έως το 1984, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα δύο αεροπορικά ατυχήματα της Μοίρας, αυτό του Χρήστου Δουλακάκη στις 13 Αυγούστου 1981, και του Μάκη Γερολυμάτου στις 29 Ιουνίου 1982.

Από την φύση του, ένα μείζον αεροπορικό ατύχημα ως κύριο χαρακτηριστικό του εμπεριέχει και το αίσθημα της απώλειας. Όταν όμως αυτό είναι και θανατηφόρο, τότε πλέον αυτό το αίσθημα λαμβάνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Δυστυχώς, το προσωπικό της Γραμμής Πτήσεων έχει το ΄΄πλεονέκτημα΄΄ έναντι των άλλων ειδικοτήτων να είναι οι τελευταίοι πριν, και οι πρώτοι μετά την πτήση άνθρωποι που βλέπουν οι χειριστές μας. Και τα δύο αυτά ατυχήματα εμπεριείχαν και ένα ακόμα στοιχείο, αυτό της αγωνίας. Αγωνία για την ασφαλή επιστροφή και προσγείωση του νεαρού τότε Ανθσγου Αντώνη Πιέρρου μετά την πτώση του Δουλακάκη, και την ολονύκτια αγωνία να βρεθεί ζωντανός, δυστυχώς όμως όχι, ο Μάκης Γερολυμάτος μετά την εγκατάλειψη του αφους του πλησίον του αεροδρομίου.

Αυτές οι δραματικές στιγμές, αν και από τότε παρήλθαν σαράντα έτη, είναι χαραγμένες βαθιά στην μνήμη όλων μας που υπηρετούσαμε τότε στην Γραμμή Πτήσεων και όχι μόνον.

Ως επίλογο αυτής της αναφοράς μου στην 345 Μ.Β., ομολογώ ότι, τα πέντε χρόνια που έζησα στην Γραμμή Πτήσεων αυτής, μετά βεβαιότητας χαρακτηρίζονται ως τα πλέον νοσταλγικά.

Θεωρώ Τιμή μου που τα πρώτα χρόνια συνυπήρξα με όλους τους προαναφερόμενους συναδέλφους και όχι μόνον. Ιδιαίτερα δε με τους υπολόγους, Λέανδρο Στεφανάκη, Ανδρέα Σολανάκη, Γιώργο Μαθιουδάκη, Νίκο Μανιό, Μιχάλη Ψυλλάκη, Γιώργο Κωστάκη, Μανώλη Φυτζανάκη και Άρη Λενακάκη.

Θανάσης Μαλέτσικας 11 Νοεμ. 2021

Ο Άνδρας στο έδαφος κρατάει την πετομηχανή στον αέρα

 ΄΄ Είναι αδύνατον να υπερβάλει κανείς την σπουδαιότητα του προσωπικού εδάφους: Αξιοπιστία, Ασφάλεια και Οικονομία - οι τρεις ακρογωνιαίοι λίθοι στους οποίους πρέπει να στηρίζεται η υπόσταση της Αεροπορίας- εξαρτώνται από την αποδοτικότητά του.

Είναι αλήθεια ότι, ο Άνδρας στο έδαφος κρατάει την πετομηχανή στον αέρα. 

R.T. Etherton (Έθερτον), Άγγλος πρωτοπόρος της Αεροναυτικής.

1912

2021

110 Χρόνια Προσφοράς των Τεχνικών

στην Αεροπορική Ιδέα 

Χρόνια σας Πολλά

Ευτυχώς σύντροφοι ηττηθήκαμε!

 

΄΄Ευτυχώς σύντροφοι ηττηθήκαμε!΄΄

<<…Κατά την γνώμη μου η αλήθεια είναι αυτή που σώζει, πάνω ακόμα από συγγενείς και  φίλους και συναδέλφους και λοιπά, πάνω και από το αδικοχαμένο αίμα στέκεται η αλήθεια. Γιατί η αλήθεια-το είχε πει άλλωστε και ο Σολωμός-ταυτίζεται με την πατρίδα.>>

<<…Αποφάσισα να γράψω το επίμετρο γιατί με διακατέχει η βαθύτατη ανησυχία και η αγωνία για το μέλλον αυτού του τόπου. Η εκτίμησή μου είναι ότι η πατρίδα μας έχει μπει σε τροχιά παρακμής. Αυτό που βιώνουμε δεν είναι μία απλή οικονομική κρίση, περαστική όπως συνέβη με τις άλλες χώρες. Στην χώρα μας έχει αποδομηθεί η παραγωγική βάση, έχει αποσαθρωθεί ο παραγωγικός ιστός. Πρέπει να κάτσουμε όλοι οι Έλληνες, να βάλουμε κάτω τα θέματα, να ρωτήσουμε και να απαντήσουμε με σαφήνεια: Που πάει η χώρα μας; Τι πρέπει να κάνουμε; Πως μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την τροχιά της παρακμής. Μπορούμε; Πιστεύω ότι εάν απαντήσουμε σε όλες,  πιστεύω ότι εάν υπάρξει μία πανστρατιά –γιατί τίποτε άλλο δεν μας σώζει- γιατί καμία μονοκομματική κυβέρνηση δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, όπως έχουν έλθει τα πράγματα, και ιδιαίτερα καμία κυβέρνηση προερχόμενη από το φαύλο και χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα. Άρα λοιπόν κάτι καινούργιο πρέπει να γίνει. Η χρεοκοπία είναι συντελεσμένη! Είναι τετελεσμένη, πώς να το πω! Μας περιμένει και ακυβερνησία και χάος, και πολύ δυσάρεστες και εκρηκτικές καταστάσεις.>>

 <<…Εάν δεν διδαχθούμε από το παρελθόν, εάν δεν διδαχθούμε από τα λάθη τα οποία έχουμε κάνει στο παρελθόν, είμαστε καταδικασμένοι να πορευόμαστε στα τυφλά. Είμαστε καταδικασμένοι να επαναλάβουμε τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχει πολύ παραπλάνηση, πολύ ψεύδος, πολύ απάτη. Άλλος λέει ότι φταίμε για τον εμφύλιο παραδείγματος χάριν, άλλος ότι φταίνε οι δεξιοί, άλλος ότι φταίνε οι αριστεροί, Φταίνε και οι δύο! Τίποτα δεν συμβαίνει. Για τον εμφύλιο, κάθετή μου γνώμη, και το λέει ένας άνθρωπος που πήρε μέρος στον εμφύλιο, ένας άνθρωπος που προέρχεται από την αριστερά, γέννημα και θρέμμα της αριστεράς, το λέω καθαρά από την πρώτη στιγμή. Για τον εμφύλιο φταίει η Κομμουνιστική Αριστερά!>>

 <<…Το ΚΚΕ με έβαλε στον μαύρο πίνακα. Πάρα πολλοί παλιοί σύντροφοι συναγωνιστές και λοιποί μου γύρισαν την πλάτη. Και αυτό ήταν να αδιαφορήσω. ΄΄Αδιαφορήστε μην ασχολείστε καθόλου μαζί του΄΄. Ούτε να απαντήσουν, ούτε αυτός γράφει αυτά. Να απαντήσουν! Τίποτα! Έκαναν ότι το καλύτερο γι΄ αυτούς, ήταν να τα θάψουν. Αλλά δυστυχώς, και αυτό το λέω με λύπη μου δηλαδή, ακόμα και η δημοκρατική παράταξη, τα δημοκρατικά κόμματα, τα δημοκρατικά αστικά κόμματα, κατεχόμενα από ένα σύνδρομο ενοχής, που τους καλλιέργησε η αριστερά, έδωσαν ΄΄άφεση αμαρτιών΄΄ γενικά στο ΚΚΕ και άφησαν ελεύθερο το ιδεολογικό πεδίο. Και η τραγωδία ακριβώς είναι αυτή. Ενώ η Αριστερά ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης, νίκησε στο πεδίο της προπαγάνδας. Κατέκτησε την ιδεολογική υπεροχή, η οποία υπεροχή αυτή μετατράπηκε και σε πολιτική υπεροχή, με αποτέλεσμα να έχουμε την άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κομμάτι της Κομμουνιστικής Αριστεράς.>>

<<...Τους έβλεπα ως ημίθεους! Γιατί για εμάς τους κομμουνιστές οι ηγέτες ήταν πράγματι ΄΄ημίθεοι΄΄! Ο ΄΄θεός΄΄, ο μέγας ΄΄θεός΄΄ ήταν ο Στάλιν και όλοι οι άλλοι ήταν ΄΄ημίθεοι΄΄. Πάρα πολλοί από αυτούς, και από τους ηγέτες, ήταν εντελώς ΄΄ανθρωπάκια΄΄. …..΄΄ανθρωπάκια΄΄. Ήταν ικανοί να πατήσουν επί πτωμάτων, προκειμένω να ανεβούν και να σταθούν στην ηγεσία. Όλοι αυτοί ξεκίνησαν με αγνές προθέσεις, ήθελαν πράγματι να βοηθήσουν, να συμβάλλουν  να γίνει ένας κόσμος αλήθειας, δικαιοσύνης, ισότητας, ελευθερίας, τελικά κατέληξαν να ζημιώσουν πάρα πολύ την πατρίδα (Ελλάδα).>>

<<…Δεν υπάρχει Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα. Κομμουνιστική Αριστερά δεν υπάρχει. Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα το οποίο απλώς έχει μία ταμπέλα και μερικούς πιστούς …΄΄καλογήρους΄΄. Σαν ένα ΄΄μοναστήρι΄΄ το οποίο έχει μαζέψει του ΄΄καλογήρους΄΄! Αυτή είναι η Αριστερά.  Η δε ΄΄πρώτη φορά Αριστερά΄΄, έδειξε το πρόσωπό της, και η πορεία αυτή, αυτού του κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, είναι προδιαγραμμένη. Είναι καταδικασμένο και αυτό το κομμάτι σιγά-σιγά να εξαϋλωθεί! Διότι δεν αντιπροσωπεύει τίποτα.>>

<<…Το μέλλον, για ένα απροσδιόριστο χρονικά διάστημα ανήκει στον καπιταλισμό! Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει. Και εμένα δεν με αρέσει γιατί ως σύστημα είναι ένα εκμεταλλευτικό σύστημα. Είναι ένα σύστημα που επιτρέπει στον άνθρωπο να εκμεταλλεύεται τον άλλον άνθρωπο. Αλλά, μην ξεχνάμε το τι προσέφερε ο καπιταλισμός στην ανθρωπότητα. Η ζωή μας ήταν τραγική πριν εξήντα-εβδομήντα χρόνια. Άλλαξε την μοίρα του κόσμου, άλλαξε την όψη του κόσμου και τώρα με την τέταρτη εργατική επανάσταση, την επανάσταση της ρομποτικής, ξανοίγει τεράστιες, απέραντες προοπτικές ασύλληπτες για τον άνθρωπο. Και έγινε αυτό που λέω, κατά την γνώμη μου, ίσως δεν είναι μακρά η στιγμή που θα είναι πραγματικότητα το μεγάλο όνειρο του ανθρώπου. Δηλαδή να περάσουμε από το ΄΄βασίλειο΄΄ της ανάγκης στο ΄΄βασίλειο΄΄ της ελευθερίας!>>

Ερώτηση: Εάν ήταν εδώ ο Μπελογιάννης, τι θα του λέγατε;

<<…Θα του έλεγα αυτό που γράφω και στο βιβλίο. Θα του έλεγα: Νίκο, ευτυχώς ηττηθήκαμε! Διότι εάν είχαμε νικήσει, η χώρα μας θα είχε ακολουθήσει την μοίρα της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας κ.λ.π. Δεν τα έχετε ζήσει βέβαια εσείς αυτά, αλλά ξέρετε, τα έχετε διαβάσει, ότι όλες αυτές οι χώρες έζησαν ένα μεσαίωνα. Οι δικοί μας Ζαχαρέας και λοιποί, ως Σταλινικοί, φανατικοί Σταλινικοί, φανατικοί Σταλινικοί, θα επέβαλαν το πιο δικτατορικό, το πιο καταπιεστικό καθεστώς. Ευτυχώς ηττηθήκαμε, και ευτυχώς η Ελλάδα μας απέφυγε αυτή την μεγάλη τραγωδία!

Αυτό θα το έλεγα του Νίκου (Μπελογιάννη), και νομίζω ότι ο Νίκος θα καταλάβαινε και θα συμφωνούσε!__>>

Τάκης Λαζαρίδης

Ο πατέρας του Τάκη Λαζαρίδη, Κώστας, ήταν εξέχον στέλεχος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ και ένας από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την 1^η Μαΐου 1944, στην Καισαριανή, από τους Γερμανούς.

Στην δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη στο Στρατοδικείο, το 1952, στο ίδιο εδώλιο καθόταν ο εικοσάχρονος τότε Τάκης Λαζαρίδης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με άλλους μελλοθάνατους κλείστηκε στην απομόνωση των φυλακών Καλλιθέας, περιμένοντας το εκτελεστικό απόσπασμα. Τελικά, στα τέλη Μαρτίου του 1952 εκτελέστηκαν μόνον ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο Καλούμενος και ο Αργυριάδης. Στον Τάκη Λαζαρίδη απονεμήθηκε χάρη, λόγω του νεαρού της ηλικίας του, και η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ποινή ισοβίων δεσμών. Ήταν σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στην ανάκριση, στο Στρατοδικείο και μετά στην φυλακή όπου έμεινε σχεδόν δέκα πέντε χρόνια. Αποφυλακίσθηκε το 1966 και το 1967 πρόλαβε να διαφύγει στο εξωτερικό.

Έγραψε το βιβλίο με τίτλο ΄΄Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι΄΄ το 1988, πριν την κατάρρευση του ΄΄υπαρκτού σοσιαλισμού΄΄

 Πηγή: Βιντεοσκοπημένη συνέντευξη στην εφημερίδα Καθημερινή (30-9-2020).

Η ένοχη ανοχή μας!

 

Η ένοχη ανοχή μας!

    Αναμφισβήτητα η δημοκρατία -παρά τα ΄΄καρκινογόνα΄΄ κατά χρονικές περιόδους κύτταρά της-παραμένει το υγιέστερο πολίτευμα διακυβέρνησης της χώρας μας. Τόσο η ύπαρξή της, όσο  και η προάσπισή της, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την λεπτή -λόγω της ανθρώπινης φύσης- ισορροπία μεταξύ των «δικαιωμάτων» και των «υποχρεώσεων».

    Όμως, η «υποχρέωση» ως έννοια δεν είναι –όπως θα έπρεπε να είναι- συνυφασμένη με το «δικαίωμα», και αντιστρόφως, με αποτέλεσμα η έννοια του «δικαιώματος» να διδάσκεται, να προβάλλετε, να απολαμβάνει πολύ περισσότερα, και τέλος να υπερτερεί αυτού της «υποχρέωσης». Αυτή δε η ΄΄ανισόρροπη΄΄ κατάσταση αποτελεί και τον πιο οικείο και ύπουλο εσωτερικό εχθρό από τον οποίο κινδυνεύει η δημοκρατία μας.

   Δυστυχώς όμως, τόσο οι πολιτικοί (άνδρες και γυναίκες), όσο και εμείς οι πολίτες, με την ένοχη ανοχή μας συμβάλλουμε στην διατήρηση αυτής της ΄΄ανισορροπίας΄΄. Εύγε μας! 

   Στην θέα των δύο φωτογραφιών που συνοδεύουν το κείμενο,  η λέξη που μας αρμόζει είναι μόνο μία: Ντροπή μας! Ναι, ντροπή μας!

   Δεν θα προβώ σε σχολιασμό των ΄΄γιαλαντζί ελληνόπουλων΄΄ της πρώτης φωτογραφίας για αυτονόητους λόγους. Εξάλλου κάνουν χρήση του «δικαιώματος» της ελεύθερης έκφρασης! 

   Οφείλω όμως να υποβάλλω τα Σέβη μου στα Ουγκαντόπουλα -Ελληνόπουλα της Ουγκάντα, που ζώντας σε μία υποανάπτυκτη χώρα, τιμούν την σημαία μας και την δημοκρατία!

 Θανάσης Μαλέτσικας

 

 

Και το όνομα αυτής ΄΄Δημοκρατία΄΄!

Τούλα. …θα μπορούσε να την αποκαλούν και έτσι!

    Και το όνομα αυτής ΄΄Δημοκρατία΄΄! Έτσι βάφτισε, πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια κάποιος ονόματι Κλεισθένης το νεογέννητο πολίτευμα των Αθηνών. Και όπως συμβαίνει σε κάθε μυστήριο (γιατί και τότε υπήρχαν, και μάλιστα πολύ περισσότερα μυστήρια, καθόσον είχαν μία ντουζίνα από θεούς), οι ευχές έδιναν και έπαιρναν για την τύχη του νεογέννητου.

Τι ευχές για μακροζωία, τι ευχές για καλοτυχία, ακόμα-ακόμα και για την αθανασία ακούστηκαν ευχές. Όλοι ευχόταν το νεογέννητο να είναι χρήσιμο για την κοινωνία.

    Όμως, από εκείνο τo μυστήριο έλαμψαν δια της απουσίας τους και κάποιοι που δεν τους άρεσε βρε παιδί μου αυτό το νεογέννητο. Θες γιατί ήταν πολύ όμορφο και ήσυχο. Θες από φθόνο, καθόσον αυτό κέρδισε τις καρδιές και την αγάπη των πολλών. Θες γιατί το δικό τους το σκασμένο ήταν ζαβολιάρικο και αποκρουστικό, το αποτέλεσμα είναι ότι αυτοί τελικά μίσησαν την ΄΄Δημοκρατία΄΄. Τι να κάνουμε, πάντα θα υπάρχουν και οι στριφνοί στην κατά τα άλλα καλή μας τότε και σήμερα κοινωνία. Πάντοτε θα υπάρχουν και οι κακοί από την στιγμή που υπάρχουν καλοί. Διότι, καλοί χωρίς κακούς δεν γίνεται, αυτοί πάνε πακέτο , τι να κάνουμε!

Το ωραίο (!) όμως είναι ότι, οι μεν καλοί θεωρούν τους εαυτούς τους μόνον καλούς και όλους τους υπόλοιπους κακούς, οι δε κακοί τους εαυτούς τους καλούς και όλους τους υπόλοιπους κακούς! Δηλαδή, και οι μεν και οι δε θέλουν να είναι οι καλοί, αλλά, στο τέλος καταλήγουν κακοί. Άντε να βγάλεις άκρη ποιος είναι τι, και γιατί!

Αέναη και συνάμα βλακώδης η μεταξύ τους αντιπαλότητα. Τέλος πάντων.

…Αφού λοιπόν ο νονός αναφώνησε το όνομα αυτής ΄΄Δημοκρατία΄΄, ο κύβος πλέον ερρίφθη. Είναι αυτό που λέμε ότι, από το ταμείο και τα βαφτίσια μετά την απομάκρυνση κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.

Ναι, αλλά οι άλλοι, οι κακοί, που θεωρούν τους εαυτούς τους καλούς και που δεν τους άρεσε το όνομα, τι θα κάνουν; Θα ζούνε και θα το αποκαλούν εσαεί ΄΄Δημοκρατία΄΄; Θα ζούνε με αυτή την στενοχώρια; Όπως η νύφη που έδωσε στην κόρη της το όνομα της πεθεράς της, που εκ της φύσεως της σχέσης των είναι ριζωμένη η αντιπάθεια; Όχι βέβαια! Για όλα υπάρχει λύση, και όχι μόνον μία. Πολλές! Διαλέγεις και παίρνεις όπως λέει και ο μανάβης της γειτονιάς.

Κάπως έτσι διαλέγεις και τα χαϊδευτικά. Κάπως έτσι και η Αναστασία, η Διονυσία, η Αθανασία, και δεν ξέρω πόσα άλλα ονόματα γυναικών διάλεξαν και άκουγαν μόνο στο ΄΄χαϊδευτικό΄΄ όνομα ΄΄Σούλα΄΄. Αλλά, επειδή μαζεύτηκαν πολλές ΄΄Σούλες΄΄, και το όνομα αυτό έγινε πλέον démodé στην εποχή μας, αυτές ΄΄ξαναβαπτίσθηκαν΄΄ σε Στάσα, Ντενίς, και Στάθα. Αρκεί μόνο να μην τις αποκαλούν με το βαπτιστικό τους όνομα. Κώλυμα βρε παιδί μου και αυτές!

Μα θα σκεφτεί κάποιος τι σχέση έχει η ΄΄Δημοκρατία΄΄ με τις διάφορες ΄΄Σούλες΄΄ , ΄΄Μούλες΄΄, ΄΄Κούλες ,΄΄Τούλες΄΄ και το κακό συναπάντημα! Ναι, Κύριε Κύριε Σκεπτόμενε, έχει και παραέχει. Διότι και η ΄΄Δημοκρατία΄΄ έχει τα ΄΄χαϊδευτικά΄΄ της, τα ΄΄υποκοριστικά΄΄ της, και τέλος-τέλος τα ...υποκριτικά της!

Έχει όλα αυτά που της αλλοίωσαν όχι το καθαυτό όνομά της, αλλά, την ίδια της την έννοια. Όχι φυσικά με το χαϊδευτικό ΄΄Τούλα΄΄ (από το Δημοκρατία, Δημοκρατούλα, Τούλα), αλλά, από πιο πιασάρικα, πιο κυριλέ, πιο ακαδημαϊκά, πιο in ΄΄χαϊδευτικά΄΄ βρε αδερφέ! Έχουν περάσει και είκοσι πέντε αιώνες τώρα, και τα παλαιομοδίτικα δεν ταιριάζουν πια στην μόρφωσή μας! Επιπλέον, στις μέρες μας σεβόμαστε(!) και το όνομα που της δόθηκε κατά το μυστήριο. Λίγο το έχεις; Όλα και όλα, πάνω από όλα σεβασμός. Κρατήθηκε λοιπόν αυτούσιο το βαπτιστικό της όνομα και οι κοινωνίες μας το στόλισαν κατάλληλα όπως αυτές τις βολεύει: Συμμετοχική, Αντιπροσωπευτική, Προεδρική, Ημιπροεδρική, Προεδρευομένη, Βασιλευομένη, Λαϊκή, του προλεταριάτου (άκουσον, άκουσον), Αστική, Άμεση, Πλήρης, Ελλιπής, Υβριδική, Ολοκληρωτική(!), τελευταίως-τελευταίως δε αλλά ανεπίσημα και ΄΄Ελευθερία΄΄. Ναι Ελευθερία, διότι κάποιοι συγχέουν την έννοια της ατομικής τους ελευθερίας με το πολίτευμα της originale Δημοκρατίας. Συγχέουν και αναδεικνύουν ένα μόνο συστατικό αυτής και αδιαφορούν για τα υπόλοιπα.

Αυτά παθαίνεις όταν καταναλώνεις αλλοιωμένα. Δηλητηρίαση!

Άραγε, τι θα σκεφτόταν εάν ζούσε ο πρώτος νονός της ΄΄Δημοκρατίας΄΄, για όλους τους μετέπειτα επίδοξους ΄΄νονούς΄΄ της!

Πολλά; Σας μπέρδεψα; Εεε όχι! Τόσα είναι και τα ΄΄χαϊδευτικά΄΄ της, τι να κάνουμε! Μετά από όλα αυτά, σκεφτείτε τώρα, πόσοι είναι οι καλοί και πόσοι είναι οι κακοί. Σκεφτείτε πόσοι κακοί είναι ανάμεσα στους ΄΄καλούς΄΄ και πόσοι καλοί ανάμεσα στους ΄΄κακούς΄΄! Πόσοι, ποιοι, και γιατί! Και όταν τα ξεδιαλύνετε ποτέ στο νου σας γράψτε με! Αλλά γράψτε με όταν θα πάψετε να συμπεριφέρεστε με κίνητρο το ατομικό συμφέρον ή τον φόβο!

Και ναι, σπάω την ρουτίνα σας από τα σοβαρά που σας ενδιαφέρουν, αλλά τι να κάνουμε, ανήκω στους κακούς!

…τέτοια στάνη, τέτοιο τυρί !

 …τέτοια στάνη,  τέτοιο τυρί !

<<…Ναι βρε μπαγάσα Έλληνα, έτσι είναι. Αυτές οι τέσσερις απλές λέξεις σου ταιριάζουν απόλυτα. Σου πάνε ΄΄κουστούμι΄΄! Ναι, αυτές είναι οι λέξεις που περιγράφουν επακριβώς την εν γένει ύπαρξή σου σε αυτό το προνομιούχο οικόπεδο της γης που λέγεται Ελλάδα! Αυτή είναι η ΄΄στάνη΄΄ σου, όσο και αν προσπαθείς διακαώς να ξεγελάσεις -έστω και στιγμιαία- τον εαυτό σου για κάτι το διαφορετικό. Αυτή είναι η ΄΄στάνη΄΄ σου και εσύ το ΄΄τυρί΄΄ της!

Μην απογοητεύεσαι όμως, διότι, και όλοι οι προηγούμενοι ανά τους αιώνες κάτοικοι αυτού του οικοπέδου το ίδιο ΄΄Έλληνες΄΄ ήταν με σένα! Μην εκπλήσσεσαι. Όχι! Το ίδιο σκατά ήταν και οι αρχαίοι αλλά και οι μεταγενέστεροι αυτών πρόγονοί σου! Συνεπώς, μην αισθάνεσαι ενοχές, και σε πάρει η κάτω βόλτα καλοκαιριάτικα και δεν απολαύσεις τις μπύρες σου. Όχι λεβέντη μου, πορεύσου όπως αισθάνεσαι, εθνικά (!), υπεύθυνα (!), και υπερήφανα (!). Τρομάρα σου!

Ξέρω ότι ήδη άρχισες να νευριάζεις μαζί μου. Πολύ ωραία, συνεχίζω.

Μαντεύοντας-με σκοπό να αντικρούσεις αυτά που σου λέω- θα μου πεις για τους αρχαίους φιλοσόφους προγόνους σου! Ναι βρε λεβέντη μου, ανά τους αιώνες σε αυτό το οικόπεδο γεννήθηκαν και φιλόσοφοι και διανοούμενοι και επιστήμονες και εφευρέτες και πόσοι άλλοι σπουδαίοι! Ναι, και θα συνεχίσουν να γεννιούνται. Αλλά, αυτές οι ΄΄γέννες΄΄ αποδείχθηκε ότι ήταν και είναι πολύ λίγες για να σε καταστήσουν, εσένα, τον ΄΄λεβέντη΄΄, υπεύθυνο πολίτη αυτού του οικοπέδου. Απέτυχαν. Και απέτυχαν παταγωδώς. Άσε που αυτές τις λίγες ΄΄γέννες΄΄, εσύ και οι όμοιοί σου τους οδήγησαν στον θάνατο ή στην εξορία ή στην αυτοεξορία ή στον εξευτελισμό!

Δεν είσαι νεοέλληνας όπως σου έχουν πει λεβέντη μου. Δεν έφερες κάτι το νέο σε αυτό το οικόπεδο. Είσαι κατ΄ εικόνα και κατ΄ ομοίωση ίδιος με τους προγόνους σου. Το δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ σου δεν άλλαξε και ούτε ποτέ θα αλλάξει, όσες φορές και αν υποδουλωθείς. Ραγιάς γεννήθηκες και ραγιάς θα πεθάνεις, και ας διατρανώνεις ότι είσαι ελεύθερος, ανεξάρτητος, και εθνικά υπερήφανος! Αυταπατάσαι! Και το χειρότερο: αυτό σ΄ αρέσει! Δηλαδή, το να αυταπατάσαι. Το να αυνανίζεσαι!

Κληρονόμησες βρε βλάκα την δημοκρατία και την ξέσκισες στα face lift λες και είναι το δίτροχο παπάκι σου. Διατρανώνεις ότι είσαι δημοκράτης και ανάθεμα εάν αν ποτέ έκανες κτήμα σου την βαθύτερη σημασία της λέξης ΄΄δημοκρατία΄΄ και τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν αυτή!

Αντιθέτως, την χρωμάτισες σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και ανάλογα του χρώματος προτίμησής σου, έτσι και την αντιλαμβάνεσαι.

Αναρωτιέμαι, βρε μα@άκα αν ποτέ κατανόησες την σημασία των λέξεων ΄΄ατομική ευθύνη΄΄. Της δικής σου όμως, και όχι των άλλων!

Αναρωτιέμαι,  αν ποτέ αντιλήφθηκες τι σημαίνει ΄΄κοινό συμφέρον΄΄. Όχι της οικογενείας ή του στενού κύκλου σου αλλά της ευρύτερης κοινωνίας που ζεις!

Τις γνωρίζεις αυτές τις λέξεις, έτσι δεν είναι; Τις γνωρίζεις, αλλά, η έμφυτη λαμογιά σου είναι αυτή που σε εμποδίζει να ζήσεις μέσα στην κοινωνία μας όπως αυτές οι λέξεις ορίζουν. Μια τέτοια στάση ζωής έχει κόστος διότι απαιτεί υπομονή, επιμονή και λεβεντιά μα@άκα, και εσύ δεν την διαθέτεις. Και το χειρότερο είναι ότι δεν την δίδαξες και στα παιδιά σου. Λαμόγιο εσύ, λαμόγια και τα παιδιά σου.

Διατηρείς βρε βλάκα όλα τα κατάλοιπα των πελοποννησιακών πολέμων και αντί να τα εξαλείψεις, εσύ, με κάθε ευκαιρία που θα σου δοθεί τα βγάζεις πάλι στην επιφάνεια. Μέτρησε βρε μα@άκα πόσοι εμφύλιοι πόλεμοι -με ή χωρίς όπλα- έλαβαν χώρα σε αυτό το οικόπεδο και θα διαπιστώσεις ότι έχω δίκιο. Αναλογίσου βρε βλάκα τα συναισθήματα που νοιώθεις όταν το παράλογο ΄΄εγώ΄΄ σου, ή, οι όποιες ιδέες σου σωστά αντικρουστούν από κάποιον άλλον, και θα καταλάβεις τι εννοώ. Η σχέση σου με την ομοψυχία είναι πλατωνική, και μόνον όταν σε πάρει το νερό από τον κώ@ο κατανοείς την σπουδαιότητά της. Αλλά πάλι την ξεχνάς!

Φέρεσαι ως νομοταγής αλλά στην πραγματικότητα είσαι νομιμοφανής. Και κάτω από την νομιμοφάνειά σου κρύβεις την λαμογιά σου.

Στις δύσκολες καταστάσεις, πάντα σου φταίνε οι τριακόσιοι, τους οποίους αβίαστα καταριέσαι να καούν στην πυρά! Ναι, μαζί σου. Και επειδή είμαι και κουβαρντάς, πάρε και άλλους τριακόσιους από εμένα για να κάψεις βρε βλάκα. Και μετά; Ποιοι θα αναλάβουν; Θα αναλάβεις μήπως εσύ; Μήπως το παιδί σου; Μήπως ο ξάδελφός σου; Μήπως ο κολλητός σου; Και όλα αυτά για να εξασφαλίσεις εσύ την λαμογιά σου! Άσε βρε φίλε! Το ίδιο με αυτούς τους τριακόσιους είσαι, μην πω και χειρότερος και επιπλέον πεινασμένος! Και μην μου πεις ότι είσαι ιδεολόγος. Γιατί η μόνη ιδεολογία που έχεις εξαντλείται στην πάρτη σου. Έλα ομολόγησέ το –τουλάχιστον στον εαυτό σου- είσαι ΄΄παρτάκιας΄΄, ή κάνω λάθος;

Αλήθεια βρε μα@άκα, εδώ που τα λέμε, αναλογίσθηκες ποτέ, εσύ που έφταιξες; Μήπως όταν, λαδώνοντας την πολεοδομία να φτιάξεις το μικρό εξοχικό σου των διακοσίων τετραγωνικών σε περιοχή εκτός σχεδίου πόλεως; Ή μήπως όταν λάδωνες τον εφοριακό για να πληρώσεις λιγότερο φόρο κληρονομιάς! Λάδωμα βρε βλάκα είναι και το φακελάκι στον γιατρό που έδωσες. Αναξιοκρατία βρε βλάκα χαρακτηρίζεται και το βόλεμα του παιδιού σου από βουλευτή ή δήμαρχο. Διαφθορά βρε μα@άκα είναι ακόμα και το φακελάκι στον μετρ που έδωσες στα μπουζούκια να σε βάλει στο πρώτο τραπέζι πίστα για να προβάλεις το ΄΄εγώ΄΄ σου.

Αποκαλείς –υποτιμώντας- τον πυροσβέστη ΄΄ταβλαδόρο΄΄ αλλά όταν αυτός σβήνει την φωτιά στο παράνομο σπίτι σου τον θεοποιείς! Υποκριτή!

Αποκαλείς τον αστυνομικό ΄΄μπάτσο΄΄ ή ΄΄μπασκίνα΄΄ που βεβαίωσε παράβασή σου του ΚΟΚ, ενώ, εάν σου την ΄΄χαρίσει΄΄ τον αποκαλείς αστυνομικό και μάλιστα πολύ καλό αστυνομικό! Βολεψάκια!

Αποκαλείς μα@άκα τον οδηγό του προπορευόμενου αυτοκινήτου που σταμάτησε με κίτρινο φανάρι. Έλα πες την αλήθεια, το κάνεις ή δεν το κάνεις;

Βρίζεις τα κανάλια της smart TV σου -εδώ θα σου δώσω πολύ δίκιο-αλλά, παρακολουθείς με την οικογένειά σου τους ΄΄ήρωες΄΄ των reality΄s για να είσαι in στα πράγματα!

Αλήθεια, τα ονόματα: Κριμιζής, Νανόπουλος, Συνολάκης, Δασκαλάκης σου λένε τίποτα; Άσχετο, αλλά έτσι απλά ρωτάω!

Καλημέρα ΄΄τυρί΄΄ >>…

…Κοιτάω το ρολόι, ήθελε ακόμα μία ώρα να ξημερώσει. Η πουτ@να η τηλεόραση έδειχνε ακόμα την κόλαση και την απόγνωση από τις καμένες περιοχές. Σκεπτόμενος τον εφιάλτη που σας περιέγραψα, αντί για καφέ, με τις τσίμπλες στα μάτια, άρχισα να καθαρίζω το οικόπεδό μου από τα ξερά χόρτα!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και όνειρα γλυκά!

…τα κουτσαβάκια του πληκτρολογίου!

 …τα κουτσαβάκια του πληκτρολογίου!

    Μην εκπλήσσεστε διότι υπάρχουν και αυτά! Ναι, οι απόγονοι του Μήτσου Κουτσαβάκη κατάφεραν αυτό που και ο γεννήτοράς τους ακόμα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Κατάφεραν, πέραν της παρουσίας των στην δια ζώσης κοινωνία, να διεισδύσουν και στην διαδικτυακή. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην αξιοποιήσουν και αυτά την προσφερόμενη τεχνολογία. Να μην εκμοντερνιστούν! Υπάρχουν ανάμεσά μας και μάλιστα σε πολυπληθέστερο αριθμό.

    Αλλά ποιός είναι ο Μήτσος Κουτσαβάκης, ο γεννήτορας-πρόγονος τόσων πολλών απογόνων; Ποιος είναι αυτός που περίπου ενάμιση αιώνα τώρα κατάφερε το όνομά του να αποτελέσει τον ορισμό συγκεκριμένου τύπου συμπεριφοράς και να συμπεριληφθεί και στο ελληνικό λεξιλόγιο;

    Μην απορείτε, δεν είναι άγνωστος, όλοι μας τον γνωρίζουμε! Τον έχουμε συναντήσει στην ζωή μας άπειρες φορές. Από την σχολική μας ζωή έως και σήμερα. Στην αλάνα, στο σχολείο, στο πεζοδρόμιο, στην εργασία μας. Τον συναντήσαμε αλλά δεν γνωρίζαμε ότι ήταν αυτός. Εν ολίγοις, ο Μήτσος είναι πανταχού παρών και φυσικά όχι τα πάντα πληρών. Δεν θα μπορούσε άλλωστε!

    Πειραιώτης βαρκάρης και μεγάλος καβγατζής ο Μήτσος Κουτσαβάκης. Άτομο που παρίστανε τον σκληρό άντρα και προσπαθούσε να επιβάλει την άποψή του, συνήθως εκ του ασφαλούς. Επί Βασιλείας Όθωνα, το 1862 κατατάχθηκε στο ιππικό ως Δεκανέας, αλλά η συμπεριφορά του παρέμεινε η ίδια την οποία και αρκετοί άλλοι στην πορεία του χρόνου υιοθέτησαν, και κάπως έτσι επικράτησε ο κουτσαβακισμός (κουτσαβάκι, κουτσαβάκια). Όρος, που περιλαμβάνει το νταηλίκι, το ψευτονταηλίκι, το ζορμπαλίκι, τον ψευτοτσαμπουκά, το αντριλίκι, τον παλικαρισμό, και τους τζάμπα-μάγκες που δεν πρέπει να τους συγχέουμε με τους πραγματικούς μάγκες οι οποίοι διακρίνονται για την ντομπροσύνη και την λεβεντιά του χαρακτήρα τους.

    Δίχως καμία άλλη προσπάθεια, με ΄΄προσόν΄΄ μόνον τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα και την συμπεριφορά του,ο Μήτσος κατάφερε αυτό που όλοι οι φιλόδοξοι μετά μανίας επιδιώκουν αλλά δεν επιτυγχάνουν. Την αιωνιότητα!

    Εμφανισιακά ο Μήτσος αλλά και οι απόγονοί του ξεχώριζαν από το σακάκι πάντα φορεμένο μόνο στο ένα χέρι, από το κόκκινο ή άσπρο ζωνάρι, το καβουράκι, το μπεγλέρι, το μαχαίρι, τα μυτερά παπούτσια και τα τσιγαριλίκια επιμελώς κρυμμένα! Αυτά αποτελούσαν τα απαραίτητα αξεσουάρ για τις εμφανίσεις τους στα στέκια των κακόφημων γειτονιών, μέχρι πριν λίγες δεκαετίες. Στην πορεία, τα αξεσουάρ των κουτσαβάκηδων εξαφανίσθηκαν αλλά δεν συνέβη το ίδιο και με την ιδιόρρυθμη αυτή συμπεριφορά τους. Απλά, στην κοινωνία δεν ήταν πλέον ορατοί - τουλάχιστον εκ της εμφανίσεως - οι απόγονοι του Μήτσου, όχι όμως και η συμπεριφορά των!

    Τον εκμοντερνισμό (!) της κοινωνίας ακολούθησαν πιστά και οι απόγονοι του Μήτσου διεισδύοντας πλέον και στην διαδικτυακή κοινωνία, στην οποία ο εντοπισμός αυτών καθίσταται ακόμα πιο δύσκολος. Και αυτό διότι, ο κάθε αναγνώστης καλείται μόνον από τα γραφόμενά τους να καταλάβει περί τίνος πρόκειται.

    Κουτσαβάκια του πληκτρολογίου συναντώνται από κάθε φύλο, από κάθε κοινωνική τάξη και ανεξαρτήτως της οικονομικής τους ευχέρειας ή δυσχέρειας. Χωρίς ή με σπουδές, πτυχία ή και τίτλους. Από τον βαθμό του Δεκανέα που έφερε ο αείμνηστος γεννήτοράς των έως και του Στρατηγού (και των αντιστοίχων κλάδων προς αποφυγή παρεξηγήσεων). Συναντώνται από όλους τους επαγγελματικούς κλάδους και λειτουργήματα εξαιρουμένου του πεδίου της πολιτικής. Στην τελευταία θα συναντήσεις μόνον γιουσουφάκια, τα λεγόμενα πολιτικά γιουσουφάκια, καθόσον σε αυτό το πεδίο δεν υπάρχουν κακόφημες γειτονιές παρά μόνο αυλές!

    Στο ερώτημα, πως εντοπίζεται ένα κουτσαβάκι του πληκτρολογίου, η απάντηση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Πιθανόν και εσφαλμένη.

Η ευγένεια για τον Μήτσο ήταν λέξη αγνώστου σημασίας. Κατά συνέπεια, ως πρώτη και ισχυρή ένδειξη για τον εντοπισμό ενός απογόνου αυτού, αποτελεί η παντελής απουσία ευγένειας εκ μέρους του προς τους αναγνώστες.

Δεδομένου ότι ο σαματάς αποτελούσε το κύριο γνώρισμα συμπεριφοράς του γεννήτορα Μήτσου, και επειδή στην κοινωνία του διαδικτύου τα κουτσαβάκια δεν μπορούν να φωνάξουν, η χρήση- πολύ συχνά έως και πάντα - κεφαλαίων γραμμάτων για τα λεγόμενά τους, ή ακριβέστερα για τα γραφόμενά τους, ίσως να αποτελεί την δεύτερη σοβαρή ένδειξη.

Ως τρίτη ένδειξη μπορεί να εκληφθεί η απολυτότητα των απόψεών των άνευ επιχειρηματολογίας, καθόσον, και ο γεννήτοράς τους ήθελε να επιβάλει την δική του.

Τέλος, η ύβρης, και η αποχώρηση από κάποια διαδικτυακή συζήτηση αποτελούν σοβαρές ενδείξεις ότι πρόκειται για κουτσαβάκι του πληκτρολογίου και ταυτόχρονα…κουταβάκι της δια ζώσης κοινωνίας.

Αυτά!

Η σημαντική ποιοτική διαφορά μεταξύ Βλακείας και ηλιθιότητας

 Η σημαντική ποιοτική διαφορά μεταξύ Βλακείας και ηλιθιότητας

(Απόσπασμα από το βιβλίο του αείμνηστου διαδικτυακού φίλου Δημήτρη Ράπτη «Η διαλεκτική στη Γνώση και τη Ζωή», Εκδόσεις Σκαραβαίος- Κεφ. Ε7 / Σελ. 270-276)

Η ηλιθιότητα είναι η πνευματική αναπηρία, που οφείλεται σε συγγενή ελαττωματική κατασκευή του εγκεφαλικού φλοιού ή του συνόλου του εγκεφάλου ή σε ασυνήθη υστέρηση παιδείας (παραμονή στη ζωώδη κατάσταση) ή σε σοβαρό μεταγενέστερο ατύχημα.

Στην ηλιθιότητα η πνευματική ανεπάρκεια οφείλεται σε κατασκευαστικό ελάττωμα, που συνεπάγεται την έλλειψη νου και το ασυνήθιστα χαμηλό νοητικό επίπεδο (κατώτερο του φυσιολογικού IQ). Κι επειδή ακριβώς πρόκειται για κατασκευαστικό ελάττωμα, χρησιμοποιείται ως πρώτος και βασικός απ΄ όλους τους παραπάνω συνώνυμους όρους η αρχαιοελληνική λέξη ηλίθιος, που υποδηλώνει ετυμολογικά ματαιότητα και φράγμα.

Δηλαδή, η αναπηρία του ηλίθιου συνιστά φράγμα, που καθιστά μάταιο το να επιχειρήσεις να συνδιαλεχθείς μαζί του ή να τον πείσεις.

Αυτό φαίνεται κι από το γεγονός ότι του αναγνωρίζεται το ακαταλόγιστο.

Από την άλλη πάλι, στον ηλίθιο συναντάμε ένα είδος φυσικής «σοφίας»: μοιάζει να έχει εκ φύσεως το γνώθι σ΄ αυτόν και, γι΄ αυτό, ποτέ δεν αξιώνει να αναγνωρισθεί ως έξυπνος και περιορίζεται πάντα σε βοηθητική και μηχανικά επαναλαμβανόμενη εργασία (που αν κατορθώσει να τη μάθει, την εκτελεί ευσυνείδητα και αγόγγυστα, χωρίς καμία παραπέρα φιλοδοξία).

Η βλακεία είναι τελείως διαφορετική περίπτωση.

Δεν πρόκειται για κατασκευαστικό ελάττωμα, αλλά για ελάττωμα του χαρακτήρα.

Ο βλάκας, ναι μεν δεν είναι ευφυής, αλλά δεν είναι και ηλίθιος.

Ωστόσο, ενώ αυτός διαθέτει στοιχειώδεις νοητικές ικανότητες, από μαλθακότητα ή νωθρότητα ή τεμπελιά ή αβελτηρία του μυαλού, δεν τις χρησιμοποιεί.

Τον χαρακτηρίζει δηλαδή, ως χαρακτήρα, η αδράνεια του πνεύματος , η αδιαφορία για τα πνευματικά ζητήματα, η απουσία καλλιέργειας και η έλλειψη ορθής κρίσης και σοβαρότητας στη σκέψη.

Γι΄ αυτό, ο βλάκας δεν πρέπει να αποκαλείται ηλίθιος ή με οποιοδήποτε από τα συνώνυμα της λέξης αυτής.

Το κακό εν προκειμένω είναι ότι ο βλάκας δεν έχει επίγνωση του μειονεκτήματός του και είναι φιλόδοξος. Επειδή είναι αμόρφωτος και δεν γνωρίζει τα όρια της γνώσης του, έχει άποψη επί παντός του επιστητού. Και φυσικά, η άποψή του είναι επίσης, κατά κανόνα, βλακώδης και σαχλή.

Όταν οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν, αυτοί είναι κατ΄ αυτόν οι βλάκες («παράδοξο του τραίνου», όπου ο επιβάτης βλέπει τον εαυτό του ακίνητο και τα δέντρα να τρέχουν).

Και όταν προκηρύσσεται κάποια θέση ευθύνης, ο βλάκας θεωρεί πάντα ως αυταπόδεικτο ότι αυτός είναι ο κατάλληλος, που μπορεί να φέρει το συγκεκριμένο έργο σε πέρας (που το βλέπει και ως πολύ απλό μάλιστα).

Κατόπιν αυτών, είναι εύκολα αντιληπτό ότι, η βλακεία είναι νάρκη στα θεμέλια μιας προσπάθειας και πάντα καταστροφική.

Κι όμως, οι βλάκες έχουν παραδόξως ένα ξεχωριστό οργανωτικό ταλέντο: να οργανώνονται οι ίδιοι και να συνιστούν κλίκες.

Δεδομένου ότι είναι αμετροεπείς όπως είπαμε και άκρως φιλόδοξοι, προσπαθούν πάντα να αναρριχηθούν κοινωνικά. Επειδή όμως είναι αδύνατο στον καθένα απ΄ αυτούς να τα καταφέρει μόνος του, έχουν αποκτήσει -εν ίδει δαρβίνειας φυσικής επιλογής- μια σπάνια ικανότητα να συνασπίζονται και να συνδικαλίζονται, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα εξαιρετικά αντισώματα κατά των ευφυών συνανθρώπων τους. Ως συμπλεγματικοί τύποι, απλώνουν ενστικτωδώς μεταξύ τους υπόγεια κανάλια επικοινωνίας και συμπράττουν επιμελώς με σκοπό να ακυρώνουν τάσεις, κατευθύνσεις και κινήματα, που τα θεωρούν σαν εμπόδια στην προσωπική τους εξέλιξη. Η ομαδοποίηση ισχυροποιεί την αλήθεια του πιστεύω τους και την περιβάλλει με «κύρος».