Το ρολόι και …ο ζητιάνος!

<<Ακόμα και τα σταματημένα ρολόγια, δύο φορές το εικοσιτετράωρο, μας δείχνουν την ακριβή ώρα>>. Αυτά ήταν τα λόγια του!

Φορούσα το ρολόι μου επί μέρες, παρόλο που αυτό είχε σταματήσει. Ακόμα και όταν διαπίστωσα ότι αυτό δεν λειτουργεί, συνέχισα από συνήθεια κάθε πρωί να το φοράω, αδυνατώντας (νόμιζα), να ξεκλέψω δέκα λεπτά για την αποκατάσταση της λειτουργίας του. Εκεί εγώ, παγιδευμένος στο καθημερινό βαρύ πρόγραμμα, το φορούσα στο αριστερό μου χέρι, επί μέρες σταματημένο, ως …κόσμημα αλλά ευτελούς αξίας, κατά το παλαιό σλόγκαν για τα ρολόγια favre leuba: <<…φοριέται και στο δεξί ως κόσμημα!>>

Απορροφημένος στις σκέψεις μου, και βαδίζοντας στο πεζοδρόμιο μία ημέρα, βλέπω έναν επιμελημένα ατημέλητο ηλικιωμένο, περισσότερο ως ζητιάνος έμοιαζε με την αμφίεσή του, να κάθεται σταυροπόδι κάτω στο πεζοδρόμιο έχοντας μπροστά του μία τραγιάσκα για να ρίχνει ο κόσμος τα χρήματα - συνηθισμένη εικόνα-, δίπλα στο κιόσκι μιας στάσης της αστικής συγκοινωνίας της πόλης μου. Προσπερνώντας τον με αδιαφορία, τον ακούω πίσω μου να λέει: <<…ρε παλληκάρι, τι ώρα είναι;>>

Ώπα! …σκέφτομαι, τι να του πω τώρα του ανθρώπου! Ευτυχώς δεν τα χάνω, και πονηρά σκεπτόμενος, κάνω την κίνηση ότι ναι μεν κοιτάζω τους σταματημένους στις τέσσερις και δέκα δείκτες του ρολογιού μου, αλλά ενδιάμεσα αυτής της κίνησης, κοιτάζω και το ρολόι του καμπαναριού της εκκλησίας που ήταν δίπλα μας, και του απαντώ:

<<…δέκα και είκοσι>> , με την σιγουριά και μόνον το ρολόι του … ΄΄Αγίου΄΄!

<<Καλό δρόμο να ’χεις παλληκάρι μου>>, μου λέει, <<… αλλά να ξέρεις, το ρολόι της εκκλησίας είναι σταματημένο εδώ και μέρες. Μην το εμπιστεύεσαι. Μόνον δύο φορές το εικοσιτετράωρο δείχνει την ακριβή ώρα!>>

Τον κοίταξα αμήχανος, και γεμάτος από ντροπή συνέχισα τον δρόμο μου. Τρία ευρώ μου κόστισε η μπαταρία του ρολογιού στο πρώτο κατάστημα που βρήκα μπροστά μου. Ένα ασήμαντο ποσό, το οποίο όμως μου είχε φέρει σε δύσκολη θέση απέναντι έστω και σε έναν ζητιάνο, και φυσικά αιτία για το παρόν κείμενο.

Την σκηνή αυτή με τον ΄΄ζητιάνο΄΄ την σκεφτόμουν συνέχεια. Την ίδια ημέρα την εκμυστηρεύτηκα σε έναν φίλο μου, και αφού το ΄΄φιλοσοφήσαμε΄΄ λίγο, αποφασίσαμε αμέσως τις επόμενες ημέρες, να σκηνοθετήσουμε τυχαία περάσματα και άλλων δύο φίλων (τρεις στο σύνολο δηλαδή), από το ίδιο σημείο, περίπου την ίδια ώρα, ώστε να καταγράψουμε την συμπεριφορά του ΄΄ζητιάνου΄΄. Αν τον συναντούσαμε εκεί.

Έτσι και έγινε. Την πρώτη ημέρα πέρασε ο Κώστας, εκεί κάπου πριν τις δέκα και μισή.

<<…ρε παλληκάρι, τι ώρα είναι;>> του λέει ο ΄΄γεροζητιάνος΄΄.

Ο Κώστας κοιτάζει το ρολόι του και του λέει: <<…ακριβώς, δέκα και είκοσι οκτώ Κύριε>>.

Και ο ΄΄ζητιάνος΄΄ του απαντά: <<…καλό δρόμο να 'χεις παλληκάρι μου. Ευχαριστώ πάρα πολύ>>.

Την επόμενη ημέρα περνάει ο Ηλίας, και στην ίδια ερώτηση του ζητιάνου, δασκαλεμένος και αυτός, απαντάει: <<…δεν έχω ρολόι, αλλά απ΄ ότι βλέπω στο καμπαναριό της εκκλησίας, είναι δέκα και είκοσι >>. Και φυσικά η ίδια η απάντηση από τον ΄΄ζητιάνο΄΄: <<…καλό δρόμο να 'χεις παλληκάρι μου. Ευχαριστώ πάρα πολύ>>. Περίεργο, αυτή την φορά όμως δεν ανέφερε ότι το ρολόι του καμπαναριού ήταν σταματημένο.

Την επόμενη ημέρα της ΄΄έρευνας΄΄, περνάει ο έτερος φίλος Κώστας, και στην ίδια ερώτηση του ΄΄ζητιάνου΄΄, αυτός δεν απαντάει, παρά μόνον βιαστικά του πετάει δύο κέρματα και φεύγοντας ακούει τον ΄΄ζητιάνο΄΄ να λέει: <<…ρε παλληκάρι, δεν σου ζήτησα χρήματα (δεν χρησιμοποίησε την λέξη λεφτά), την ώρα ήθελα να μου πεις. Καλό δρόμο να ΄'χεις>>.

Και φυσικά μετά από όλα αυτά τα σκηνικά, ακολούθησε ένας γενναίος σε ερωτηματικά, υποθέσεις και χρόνο καφές, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, ο ΄΄ζητιάνος΄΄, σε καμία των περιπτώσεων δεν είναι ζητιάνος, αλλά κάτι άλλο. Τι όμως;

Η περιέργεια και των τεσσάρων μας έτρωγε. Στο ερώτημα αν έπρεπε να το συνεχίσουμε το πράγμα ή όχι, τελικά συνταχθήκαμε στα λεγόμενα του Ηλία που μας είπε: <<…και τι έχουμε να χάσουμε;>>. Και το κάναμε!

Κάποια από τις επόμενες ημέρες, εκεί κάπου στις δώδεκα το μεσημέρι, ο Κώστας διαπίστωσε ότι ο ΄΄ζητιάνος΄΄ φεύγοντας από την συνηθισμένη θέση του πεζοδρομίου, και σε απόσταση επτά τετραγώνων από αυτό, απόμερα, επέβαινε στην θέση του οδηγού ενός παλαιού επιβατικού αυτοκινήτου, και έφευγε.

Με τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου πλέον σε γνώση μας, και με την συνδρομή φίλου στην κατάλληλη θέση, έγιναν γνωστά όλα τα στοιχεία του φερόμενου έως εκείνη την στιγμή ΄΄ζητιάνου΄΄. Με ένα δε γρήγορο σερφάρισμα και στο διαδίκτυο επιβεβαιώθηκαν και κάμποσα άλλα σημαντικότερα. Εκπλαγήκαμε. Στην κυριολεξία μείναμε άφωνοι όταν διαπιστώσαμε το ποιος είναι ο ΄΄ζητιάνος΄΄. Ειδικά οι δύο της παρέας που μας αρέσει να τρώμε βιβλία.

Το όλο θέμα, σεβόμενοι τον άγνωστο σε εμάς λόγο της μεταμφίεσής του, το σταματήσαμε σε αυτό το σημείο. Εξάλλου τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε, εκτός! Εκτός, από το να αναμένουμε με πολύ ενδιαφέρον την έκδοση του επόμενου βιβλίου του! Που ξέρεις, μπορεί η συμπεριφορά κάποιων από εμάς να συμπεριλαμβάνεται σε αυτό.

<<Ακόμα και τα σταματημένα ρολόγια, δύο φορές το εικοσιτετράωρο, δείχνουν την ακριβή ώρα>>.

Έχετε απόλυτο δίκιο Κύριε ………….

Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους που δεν τους δίνουμε σημασία, με ταπεινότητα θα συμπλήρωνα. Και εν τούτοις, μερικές φορές (έστω και δύο!), κάτι σωστό έχουν και αυτοί να μας πουν.

Με τα λόγια ή με την συμπεριφορά τους, δεν έχει σημασία!

Θανάσης Μαλέτσικας, 8 Οκτωβρίου 2022