«Κάποια πράγματα μπαίνουν στην ζωή μας για να μείνουν για πάντα!»

Και στην δική μου ζωή, από τότε που συλλάβισα την λέξη «θέλω», ένα από αυτά τα λίγα πράγματα, το σπουδαιότερο, ήταν το αεροπλάνο. Και επειδή ο πατέρας μου ήταν φτωχός για να με αγοράσει αληθινό αεροπλάνο, περιορίστηκα στα μικρά αεροπλανάκια που συχνά μου αγόραζε, μέχρι ότου μεγαλώσω και γίνω υπηρέτης των αεροπλάνων άλλων.

Αν ο ορισμός του «πράγματος» είναι κάθε αντικείμενο, κάθε τι που μπορούμε να το αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, τότε Ναι, το αεροπλάνο το έζησα και με τις πέντε αισθήσεις, και όχι μόνον. Ναι, όταν είσαι δίπλα ή πάνω σε ένα αεροπλάνο, το περιβάλλον είναι τέτοιο που πολλές φορές, ανεξήγητα, ακουμπάς και την έκτη αίσθηση. Την διαίσθηση!

Το αεροπλάνο λοιπόν, αυτή η περίπλοκη πετομηχανή, με τις μορφές αυτές του Κουρσάρου και του Γκούφη, μου πρόσφερε την ευκαιρία να ζήσω μία από τις εκφάνσεις της Αεροπορικής Ιδέας, αυτή της ασπίδας της χώρας μου, σε όλο της το μεγαλείο. Πρόκειται για τους δύο τύπους αεροπλάνων της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Το Α-7Η και το ΗU-16Β. Οι κατά κόσμον, ο Κουρσάρος και ο Γκούφης.

Τους έβλεπα κάθε πρωί. Μύριζα εκείνη την μοναδική, απροσδιόριστη και πολύ οικεία πολεμική οσμή τους. Μέσα από τον θόρυβο του κινητήρα τους έπρεπε να ακούω και να διακρίνω ακόμα-ακόμα και τον παραμικρό τυχόν ασυνήθιστο θόρυβο. Χάιδευα -επικουρικά της όρασής μου- κάθε τους επιφάνεια μη τυχόν και κάτι εξέχει. Και τέλος, γεύτηκα μαζί τους την πτήση ανεβαίνοντας σε χιλιάδες πόδια ύψος και φάσεις με τον ΄΄Κουρσάρο΄΄ σε δοκιμαστικές πτήσεις, και το τράνταγμα από τα κύματα της θάλασσας με τον ΄΄Γκούφη΄΄ ως Ιπτάμενος Μηχανικός του.

Άξιοι πολεμιστές και οι δυό τους. Ξεχωριστοί πολεμιστές. Μοναδικοί στο είδος τους. Από την μία, πραγματικό φόβητρο ο Κουρσάρος όταν κάτω από τα φτερά του είχε κρεμασμένες τις πολλές βόμβες του! Από την άλλη, αθώα φιγούρα ο Γκούφης, που μέσα του όμως έκρυβε διαβολικά συστήματα παρακολούθησης και επιτήρησης των θαλασσών μας! Και οι δυό τους, για τους ΄΄απέναντι΄΄ αποτελούσαν τον άγνωστο επικίνδυνο ΄΄Χ΄΄!

Και οι δύο τους υπήρξαν πολύ γενναιόδωροι προς την μετριότητά μου. Μαζί τους έζησα καταστάσεις ικανοποίησης, χαράς, ευτυχίας, αλλά και αγωνίας, απογοήτευσης, λύπης, θλίψης, και πόσα άλλα συναισθήματα! Το κυριότερο όμως που έμαθα κοντά τους όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο σεβασμός, αποτέλεσμα του αυστηρού ‘’Savoir Vivre’’ που από την πρώτη ημέρα της σχέση μας μου είχαν επιβάλει.

Χιλιάδες οι ώρες πτήσης και αμέτρητες οι ώρες φροντίδας των. Όμως, το θλιβερό στοιχείο στην ιστορία αυτών των δύο φίλων είναι ότι δέκα τρεις Κουρσάροι και ένας Γκούφης, μαζί με τα πρωτοπαλίκαρά τους έπεσαν στο καθήκον τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό ήταν το μεγάλο τίμημα για αυτή την πλέον εκατοντάδα αεροπλάνων.

Σήμερα, ακούγοντας τον ήχο ενός αεροπλάνου ξέρω ότι κανένας από τους δύο δεν θα είναι εκεί ψηλά, γιατί και οι δυό τους πλέον αναπαύονται. Γυρίζω όμως το κεφάλι μου στον ουρανό και η σκέψη μου πάει σε αυτόν που το πετάει και σε αυτόν που το περιμένει. Αρρώστια; Ναι, ανίατη! Και πείστηκα γι΄ αυτό όταν πριν δύο χρόνια είδα τον τότε τον 90χρονο πατέρα μου, λίγες ημέρες πριν πεθάνει, να δακρύζει από χαρά βλέποντας το ελληνικό Spitfire- καθόσον Μηχανικός σε αυτά τα αεροπλάνα- να ξαναπετά στην χώρα μας.

Ποιος ξέρει, ίσως έχω και εγώ αυτή την τύχη να ξαναδώ έναν Κουρσάρο ή έναν Γκούφη ξανά στον Ελληνικό ουρανό!

Αγαπητοί Φίλοι, Κουρσάρε και Γκούφη

Τιμή μου που σας υπηρέτησα και Ευγνώμων για αυτά που μου προσφέρατε!

Θανάσης Μαλέτσικας, 22 Σεπτεμβρίου 2023