«Όταν δεν κυνηγάς το όνειρο, αλλά έρχεται αυτό και σε βρίσκει.»

Το 1977, δέκα έξι ετών, φεύγω από το χωριό και γίνομαι μέλος της νέας μου πλέον οικογένειας που είναι η Πολεμική Αεροπορία. Σιγά-σιγά άρχισε και η ΄΄αποχωριατοποίησή΄΄ μου από κάποια στοιχεία, κυρίως της ομιλίας μου και του τρόπου συμπεριφοράς. Όχι όμως και των αρχών που πήρα από το σπίτι μου.

Εννιά χρόνια μετά, στα 25μου, και συγκεκριμένα στις 25 Μαρτίου του ΄86, βλέπω μία φιγούρα ενός μαυροφορημένου κοριτσιού, με ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια, να περπατά σε ένα πεζοδρόμιο. Φρενάρω απότομα, το κοιτάζω, αυτό αδιαφορεί και συνεχίζει τον δρόμο του. Επιστρέφω στο σπίτι μου, δίνω την ανθοδέσμη στην 50χρονη τότε μάνα μου, που γιόρταζε και που ζούσε τις τελευταίες ημέρες της ζωής της κτυπημένη από τον καρκίνο, κάθομαι λίγο μαζί της, και μετά βουρ έξω στην πόλη για να μάθω γι΄ αυτό το κορίτσι. Μικρή πόλη η Καρδίτσα, και τις επόμενες ημέρες επιδόθηκα σε ένα επίμονο καμάκι. Αν και μικρό, δέκα επτά χρονών τότε, στην Δευτέρα τάξη του Λυκείου, μου έβγαλε την ψυχή.

Τελικά, μετά από ένα μήνα περίπου, με αυτό το μαυροφορεμένο (λόγω του ότι είχε χάσει τον πατέρα της πριν ένα μήνα) κορίτσι, γίναμε ζευγάρι, πεθαίνει και η δική μου μάνα, και στα ραντεβού μας, όταν αυτό έκανε σκασιαρχείο, ο ένας παρηγορούσε τον άλλον.

Μέχρι να γνωρίσω αυτό το κορίτσι, κυρίαρχο στοιχείο της ζωή μου ήταν οι πίστες. Την ημέρα η πίστα των αεροσκαφών της 347 Μοίρας, και την νύκτα οι πίστες των νυκτερινών κέντρων. Όλες τους στην Λάρισα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν απότομα και στην ζωή μου, έκτοτε, μου έμειναν μόνον οι πίστες των αεροσκαφών.

Όσο και να φανεί φανταστικό (στον στενό κύκλο της οικογένειάς μου το είχα πει), την φιγούρα αυτή του κοριτσιού με τα πράσινα μάτια, την είχα δει δυο-τρεις φορές σε όνειρο από την περίοδο που φόρεσα την RAF στολή. Έβλεπα δηλαδή, ένα μικρό ξανθό κορίτσι να με ακολουθά. Αυτό το ίδιο όνειρο θυμήθηκα και φρέναρα απότομα όταν το είδα πρώτη φορά στο πεζοδρόμιο.

Βαριά πενθούσες και οι δύο οικογένειές μας, και μη γνωρίζοντας για την σχέση μας, μετά από δύο μήνες τους αναγγέλλουμε ότι θα παντρευτούμε! Να είσασταν από κάποια μεριά να δείτε το τι γινόταν στα σπίτια μας. Εκεί τους πετάμε και την βόμβα ότι το κορίτσι είναι έγκυος και τους αποτελειώσαμε.

«30 Αυγούστου εμείς παντρευόμαστε» …τους λέμε, «όποιοι θέλετε να ρθείτε στο γάμο μας ελάτε, όποιοι δεν θέλετε καθίστε και κλάψτε». Σκληρό, πολύ σκληρό γι΄ αυτούς. Τελικά ήρθαν όλοι τους!

Κάπως έτσι, σαν σήμερα, τριάντα επτά χρόνια πριν, το 1986, το κορίτσι αυτό ανέβηκε τα σκαλοπάτια του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου της Καρδίτσας, και μετά μαζί την άμαξα της ζωής μας.

Μετά από λίγους μήνες, τον πόνο από τις οικογένειές μας απάλυνε η γέννηση του 36χρονου σήμερα γιού μας Παντελή. Τον οποίο μεταξύ σοβαρού και αστείου (περισσότερου σοβαρού όμως) του λέω πολλές φορές: «Αν η γυναίκα που θα παντρευτείς, έχει την καρδιά και την ψυχή της δικής μου γυναίκας, θα είσαι πολύ τυχερός στην ζωή σου!»

Μαρία είσαι ξεχωριστός άνθρωπος. Η παρουσία σου δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί την ύψιστη Τιμή για μένα.

Θανάσης Μαλέτσικας, 30 Αυγούστου 2023.