345 Μοίρα: ...η πρώτη ΄΄κουμπότρυπα΄΄!

 345 Μοίρα: ...η πρώτη ΄΄κουμπότρυπα΄΄!

Στο δίλημμα, πώς να αρχίσεις να γράφεις για ένα θέμα, εν προκειμένω για την 345 Μοίρα, αυθόρμητα ήρθε στην μνήμη μου, η ρήση: ΄΄Αν χάσεις την πρώτη κουμπότρυπα, δεν θα μπορέσεις να κουμπώσεις το πανωφόρι σου σωστά!΄΄ Και αυτό διότι, η πρώτη Μοίρα που τοποθετείσαι αποφοιτώντας από την Σχολή, πέραν του ότι λειτουργεί και ως προέκταση αυτής, καθορίζει και τα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα τα οποία είναι πολύ σημαντικά για την μετέπειτα σταδιοδρομία σου ως στέλεχος της Π.Α.

Η δε κοινή ομολογία πολλών συναδέλφων, ότι η πρώτη Μοίρα τοποθέτησης αποτελεί και την αγαπημένη έχει πλέον επιβεβαιωθεί πολλές φορές. Στην πρώτη σου Μοίρα μαθαίνεις, εν τη πράξει πλέον, τι απαιτεί η Π.Α. από εσένα ως τεχνικό. Μέσα από τις καταστάσεις που βιώνεις καθημερινά, ακολουθώντας τα βήματα των μεγαλύτερων συναδέλφων, διαμορφώνεις την βάση της επαγγελματικής σου ταυτότητας.

Ιούνιος του 1979. Αποφοίτηση από την ΣΤΥΑ (29Η Σειρά με την ειδικότητα του Μηχανοσυνθέτη) και τοποθέτηση στην Γραμμή Πτήσεων της 345 ΜΒ στην 115 ΠΜ στην Σούδα. Μετά από το ΣΟΣΜΕ ακολούθησε OJT , και τον Οκτώβριο, υπόλογος πλέον στα αφη Α-7 Η ! Ένα αφος που μετρούσε μόλις τέσσερα χρόνια ζωής για την Π.Α., της οποίας η προσοχή της ήταν στραμμένη επάνω του.

Η ένταξή μου, καθώς και του αείμνηστου συμμαθητή μου Νίκου Φιλίππου, σε ένα σύνολο δώδεκα εξαίρετων συναδέλφων υπολόγων προέλευσης Εξ Ανακατατάξεως, υπήρξε και πολύ γρήγορη και πολύ εύκολη διαδικασία. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες αναπτύχθηκαν άριστες υπηρεσιακές σχέσεις, οι οποίες εξελίχθηκαν σε σχέσεις φιλίας, που συνεχίζονται έως και σήμερα, σαράντα δύο χρόνια μετά.

Επικεφαλής αυτού του συνόλου ο Αξκος Γραμμής Πτήσεων, ο τότε Ανθστης Γιώργος Διπλαράκης, με βοηθούς τους δύο Επιθεωρητές, τους Αρχισμηνίες Καλατζάκη Αντώνη και Αγγελάκη Κώστα. Οι τρεις τους αποτελούσαν τότε ένα ιδιόμορφο και τρισδιάστατο ΄΄τρίο΄΄ ! Ναι τρισδιάστατο, διότι, σε αυτό το ΄΄τρίο΄΄, οι έννοιες των λέξεων ΄΄ακεραιότητα΄΄, ΄΄σοφία΄΄ και ΄΄εγρήγορση΄΄ συνυπήρχαν όπως τα απαραίτητα στοιχεία σε ένα αναβράζον δισκίο. Στο οποίο, ενώ γνωρίζεις την ύπαρξή τους, δύσκολα τα απομονώνεις.

Ένα ΄΄τρίο΄΄ που, παρά των μικρών βαθμών που έφερε, απολάμβανε την έκδηλη εμπιστοσύνη των Διοικήσεων, εξίσου της Μοίρας και της Μονάδας. Γιώργη (Διπλαράκης), Αντώνη (Καλατζάκης) και Κωστή (Αγγελάκης) έτσι τους αποκαλούσε πέραν των άλλων και ο Δκτης της Μονάδας.

Από αυτό λοιπόν το ΄΄τρίο΄΄, ο φόβος και ο τρόμος όλων των υπολόγων ήταν ένας, και άκουγε στο όνομα Αγγελάκης. Άνθρωπος που του άρεσαν μόνον οι πολύπλοκες καταστάσεις, το δύσκολο ημερήσιο πτητικό έργο, οι πολλές απαιτήσεις! Την καθημερινότητα στην πίστα, την προσομοίαζε πάντα και την ζούσε ως ημέρα πραγματικών πολεμικών επιχειρήσεων. Εν ολίγοις, και μεταφορικά, οι στροφές ΄΄λειτουργίας΄΄ του ήταν πάντα στο κόκκινο, πράγμα που απαιτούσε και από όλους μας, και πάντα το πετύχαινε. Αδιανόητο κάτι το αντίθετο. Καλύτερη τύχη θα είχε κάποιος από εμάς να δυστροπήσει στον Δκτη της Μονάδας παρά στον Αγγελάκη. Από τον Κωστή μάθαμε να αντιμετωπίζουμε σύνθετες και πολύπλοκες καταστάσεις στην Γραμμή Πτήσεων, με ταχύτητα σκέψης, με ασφαλείς αποφάσεις και άμεσης δράσης. Όπερ σημαίνει ότι έπρεπε να είμασταν πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του την πρώτη ημέρα στην Μοίρα: <<Για εσάς κύριοι (απευθυνόμενος σε μένα και τον συμμαθητή μου Φιλίππου), η Σχολή δεν είναι δύο χρόνια, αλλά τρία! Θα βγαίνετε κάθε Τετάρτη και Σαββατοκύριακο. Τις υπόλοιπες ημέρες, τα απογεύματα, θα κάθεστε στην Μοίρα για μελέτη>>. Φυσικά δεν ήταν και λίγες οι φορές που μας εξέταζε σε διάφορα αντικείμενα του αφους.

Η ΄΄σοφία΄΄ αυτού του ΄΄τρίου΄΄ έφερε το όνομα Αντώνης Καλατζάκης. Τι να πρωτοπεί κανείς μας για τον Αντώνη. Πρώτα-πρώτα αποτελούσε το ΄΄απάγκιο΄΄ (!) από τον ΄΄θυελλώδη΄΄ Αγγελάκη. Χωρίς ποτέ του να τον μεμφθεί, με έναν σοφό τρόπο, μας έπειθε και αιτιολογούσε σχεδόν τα πάντα. Πολύ καλός γνώστης του αεροπλάνου (όπως άλλωστε και ο Αγγελάκης), ο Αντώνης έδινε μεγάλη βαρύτητα στο να κατανοήσεις την σπουδαιότητα της αποστολής σου και μετά να την εκτελέσεις. Μεθοδικός και αναλυτικότατος σε ότι ήθελε να μας μεταδώσει. Αφουγκραζόταν την ψυχολογία του καθένα μας και απολάμβανε τον σεβασμό μας. Όλοι μας θα θέλαμε να τον έχουμε για τον μεγαλύτερο αδελφό μας.

Αν ο Καλατζάκης ήταν ο ΄΄Καλός΄΄ του γνωστού τίτλου της κινηματογραφικής ταινίας, και ό Αγγελάκης ο ΄΄Κακός΄΄, συνειρμικά, μην σκεφτείτε ότι ο Γιώργης Διπλαράκης ήταν ο ΄΄Άσχημος΄΄. Απεναντίας, ήταν ο ΄΄Όμορφος΄΄ χαρακτήρας του ΄΄τρίου΄΄. Ο τέλειος ισορροπιστής! Ο Αξκος Γραμμής Πτήσεων – ΄΄Μαέστρος΄΄, μιας πολυμελούς ορχήστρας που διεύθυνε με μεγάλη δεξιότητα.

Ένα τέταρτο, αλλά κοινό στοιχείο αυτού του ΄΄τρίου΄΄, ήταν η εμπιστοσύνη που μας ενέπνεε. Τόσο ως ΄΄τρίο΄΄, όσο και κατά μόνας, λειτουργούσαν πάντα ως ισχυρή ασπίδα σε εμάς τους υπολόγους, στις ελάχιστες περιπτώσεις αδεξιοτήτων μας.

Όμως, την ζωή στην 345 Μοίρα, πέραν της Γραμμής Πτήσεων δίδουν και τα άλλα συνεργεία και Γραφεία στα οποία τότε κυριαρχούσαν και άλλα ΄΄δίδυμα΄΄ ή ΄΄τρίδυμα΄΄. Ενδεικτικά:

Στο control της Μοίρας αυτό των Ανθστων Σπύρου Κατσαμά και Μίμη Βουλγαρίδη. Οι ΄΄ρυθμιστές΄΄ όλης της τεχνικής υποστήριξης της Μοίρας. Πάντα διατηρούσαν την σωστή κλιμάκωση των αφων.

Ο Μανώλης Κακαβελάκης και ο Δημήτρης Τζέλλος στο Τμήμα Ποιοτικού Ελέγχου με τους συχνούς ελέγχους σε όλες τις τεχνικές εργασίες.

Ο Πολυχρόνης Σημαντηράκης, ο Μπάμπης Γριβάκης και ο Μανώλης Δεληγιαννάκης στο συνεργείο Κινητήρων. Ο Γιάννης Δρακωνάκης, ο Νίκος Χουρδάκης και ο Βαγγέλης Παπαευαγγέλου στο Συνεργείο Υδραυλικών, και ο Νίκος Κοκοτσάκης στο APG ήταν τα πολύ γνωστά ονόματα των Μηχανικών της Μοίρας.

Φυσικά και όλοι οι άλλοι συνάδελφοι των άλλων ειδικοτήτων που τους διέκρινε η επαγγελματικότητά τους.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο της 345 Μοίρας ήταν και οι πολύ καλές σχέσεις μεταξύ των τεχνικών και χειριστών της Μοίρας. Οι Δκτες αυτής Κακλής, Τζογάνης και Γιολτζόπουλος, και ο Αρχιμηχανικός Νικήτας Μοιρόπουλος υπήρξαν ένθερμοι θεματοφύλακες αυτού του στοιχείου. Είχαν καταφέρει να διαμορφώσουν και να ενστερνίσουν ως κληροδότημα στους επόμενους, το αίσθημα της ομαδικής προσπάθειας σε όλο το προσωπικό της Μοίρας, ανεξάρτητα από βαθμούς και θέσεις. Αυτό το αίσθημα υπήρξε και η βάση να αναπτυχθούν –πέραν των υπηρεσιακών σχέσεων- και δυνατές φιλίες.

Κλείνοντας αυτή την κατάθεση συναισθημάτων για την 345 Μοίρα που υπηρέτησα για πέντε χρόνια, έως το 1984, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα δύο αεροπορικά ατυχήματα της Μοίρας, αυτό του Χρήστου Δουλακάκη στις 13 Αυγούστου 1981, και του Μάκη Γερολυμάτου στις 29 Ιουνίου 1982.

Από την φύση του, ένα μείζον αεροπορικό ατύχημα ως κύριο χαρακτηριστικό του εμπεριέχει και το αίσθημα της απώλειας. Όταν όμως αυτό είναι και θανατηφόρο, τότε πλέον αυτό το αίσθημα λαμβάνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Δυστυχώς, το προσωπικό της Γραμμής Πτήσεων έχει το ΄΄πλεονέκτημα΄΄ έναντι των άλλων ειδικοτήτων να είναι οι τελευταίοι πριν, και οι πρώτοι μετά την πτήση άνθρωποι που βλέπουν οι χειριστές μας. Και τα δύο αυτά ατυχήματα εμπεριείχαν και ένα ακόμα στοιχείο, αυτό της αγωνίας. Αγωνία για την ασφαλή επιστροφή και προσγείωση του νεαρού τότε Ανθσγου Αντώνη Πιέρρου μετά την πτώση του Δουλακάκη, και την ολονύκτια αγωνία να βρεθεί ζωντανός, δυστυχώς όμως όχι, ο Μάκης Γερολυμάτος μετά την εγκατάλειψη του αφους του πλησίον του αεροδρομίου.

Αυτές οι δραματικές στιγμές, αν και από τότε παρήλθαν σαράντα έτη, είναι χαραγμένες βαθιά στην μνήμη όλων μας που υπηρετούσαμε τότε στην Γραμμή Πτήσεων και όχι μόνον.

Ως επίλογο αυτής της αναφοράς μου στην 345 Μ.Β., ομολογώ ότι, τα πέντε χρόνια που έζησα στην Γραμμή Πτήσεων αυτής, μετά βεβαιότητας χαρακτηρίζονται ως τα πλέον νοσταλγικά.

Θεωρώ Τιμή μου που τα πρώτα χρόνια συνυπήρξα με όλους τους προαναφερόμενους συναδέλφους και όχι μόνον. Ιδιαίτερα δε με τους υπολόγους, Λέανδρο Στεφανάκη, Ανδρέα Σολανάκη, Γιώργο Μαθιουδάκη, Νίκο Μανιό, Μιχάλη Ψυλλάκη, Γιώργο Κωστάκη, Μανώλη Φυτζανάκη και Άρη Λενακάκη.

Θανάσης Μαλέτσικας 11 Νοεμ. 2021